اروتیک چتکوها

قوم چتکو نام خود را از رودخانه‌ای گرفته‌اند که از کوه‌های ساحلی در دورافتاده‌ترین جنوب غربی ایالت اورگان سرازیر می‌شود و چند مایل شمال مرز کالیفرنیا به اقیانوس آرام می‌ریزد. نسل‌ها، دهانه این رودخانه مرکز جهان آنان بود. روستاها در هر دو کرانه آن، همان‌جایی که اکنون شهرهای بروکینگز و هاربر قرار دارند، برپا بودند و شهرک‌های بیشتری در بالادست رودخانه و در امتداد وینچاک، کمی به جنوب، وجود داشت. این ساحلی کوتاه، پرشیب و بسیار جنگلی است و زندگی چتکو بر پایه آنچه این ساحل می‌داد ساخته شده بود: هجرت ماهی سالمون و ماهی‌های ریز، صدف‌های صخره‌ای، پستانداران دریایی، بلوط‌های درختان تانوک، و چوبی که به تخته‌هایی برای خانه‌هایی شکافته می‌شد که تا حدی در زمین کنده شده بودند.

زبان چتکو از خانواده آتاباسکایی است، همان خانواده‌ای که ناواهو و آپاچی در جنوب غربی و زبان‌های دنه در شمال کانادا و آلاسکا به آن تعلق دارند. در این ساحل، جزیره‌ای کوچک از زبان آتاباسکایی را تشکیل می‌داد. توتوتنی‌ها در شمال به گویش‌های آتاباسکایی مرتبط اورگان سخن می‌گفتند و تولووا که آن‌سوی مرز ایالتی زندگی می‌کرد، گونه‌ای بسیار نزدیک به زبان چتکو داشت، تا جایی که زبان‌شناسان اغلب چتکو و تولووا را یک زبان واحد می‌دانند. این دو قوم بخش بزرگی از فرهنگ خود را نیز با هم داشتند. آنان در لبه شمالی جهان شمال غربی کالیفرنیا می‌زیستند، جایی که رشته‌های صدف دنتالیوم به‌عنوان پول شمرده می‌شد و ثروت در مراسم جشن به نمایش گذاشته می‌شد.

برخورد با بیگانگان به‌سرعت خشونت‌بار شد. کشف طلا در آغاز دهه 1850 میلادی، معدنچیان و مهاجران را به ساحل جنوبی اورگان کشاند و مهاجری به نام ای. اف. میلر که زمین کنار دهانه رودخانه را می‌خواست، مردانی را رهبری کرد که روستاهای چتکو را آنجا سوزاندند و شماری از ساکنان آن را کشتند. جنگ رودخانه روگ در سال‌های 1855 و 1856 کاری را که آن یورش آغاز کرده بود به انجام رساند. بازماندگان به شمال، به ذخیره‌گاه ساحلی، دور از رودخانه‌شان، تبعید شدند و در میان بیش از بیست گروه دیگر با زبان‌ها و تاریخ‌های خودشان ساکن شدند.

بیشتر بازماندگان چتکو امروز به قبایل متحد سیلتز تعلق دارند، ملتی که کنگره در سال 1954 به رسمیت شناختن فدرال آن را لغو کرد و در سال 1977 بازگرداند. زبان آتاباسکایی در آنجا ادامه یافت که اکنون سیلتز دی‌نی نام دارد و به‌شدت از زبان‌های چتکو و تولووا وام گرفته است. این زبان در یک فرهنگ لغت گفتاری ثبت شده و به نسل جدیدی آموزش داده می‌شود. زندگی آیینی شامل نیدش یا رقص پر است، رقصی برای بازآفرینی جهان از سنت گسترده‌تر تولووا و چتکو. نام رودخانه هنوز بر جاست، هرچند بیشتر کسانی که این نام را دارند اکنون در بالای ساحل زندگی می‌کنند.