اروتیک نوهالک

نوکسالک‌ها دره‌ای ژرف و فیورد‌های پایین آن را در اختیار دارند. رودخانه بلا کولا از کوه‌های ساحلی در مرکز بریتیش کلمبیا سرازیر می‌شود و در سر خلیج شمالی بنتینک می‌ریزد. این راهرو، به همراه محل‌های روستایی قدیمی‌تر در کیمسکویت روی رودخانه دین، در کواتنا، و تا بالای خلیج جنوبی بنتینک، سرزمین مادری آنهاست. سرزمینی بسته است: هیچ جاده‌ای تا سال ۱۹۵۳ از کوه‌ها به دره نرسید، تا آنکه ساکنان خودشان آن را ساختند. آنچه نوکسالک‌ها را بیش از همه از همسایگانشان جدا می‌کند زبان است. نوکسالک به خانواده سالیشی تعلق دارد، اما بسیار دور از بقیه این خانواده، در شمال قرار گرفته است و در ساحل با گویشوران واکاشی، یعنی هیلتسوک و ویکینوکس، و در آن سوی کوه‌ها در خشکی داخلی با داکلح‌های آتاباسکن‌زبان احاطه شده است. هیچ خویشاوند نزدیکی در هیچ جا ندارد. زبان‌شناسان آن را به خاطر کاری که با صامت‌ها می‌کند می‌شناسند: خوشه‌های بلند صامت، و واژه‌هایی که اصلاً هیچ مصوتی ندارند. گویشوران روان زبان مادری امروز اندک و سالخورده‌اند، و ملت مدرسه خود را، آکوسالکتا، اداره می‌کند که آموزش غوطه‌ور مستقیماً بر آن متمرکز است.

خانواده‌ها خود را از طریق اسموستا ردیابی می‌کنند، یعنی تاریخچه‌های نیاکانی که ثبت می‌کنند کدام جد از جهان آسمان فرود آمد، از کدام کوه، و به چه شکلی. این‌ها داستان به معنای گذرا نیستند. نام‌ها، جایگاه و حقوق نسبت به زمین‌های مشخص را تعیین می‌کنند و هنوز هم به همین شکل مورد بحث قرار می‌گیرند. زمستان متعلق به دو انجمن آیینی بود: سیساوک موروثی خانواده‌های رئیس، و کوسیوت که دغدغه‌اش امر ماورایی بود. نقاب‌هایی که برای آنها ساخته می‌شد با سبکی تراشیده شده که غریبه‌ها فوراً می‌شناسند، با پیشانی سنگین و با رنگ آبی‌مایل به سبز چنان خاصی که مردم آن را به سادگی «آبی نوکسالک» می‌نامند. مسیرهای چربی قرن‌ها از دره به سوی شرق امتداد داشتند و روغن اولاکون را به داخل خشکی به سوی داکلح‌ها می‌بردند. الکساندر مکنزی در سال ۱۷۹۳ یکی از این مسیرها را طی کرد تا اولین عبور ثبت‌شده از قاره در شمال مکزیک را کامل کند. نه مرد نوکسالک در سال‌های ۱۸۸۵ و ۱۸۸۶ در آلمان گشتند، و فرانتس بواس جوان، وقتی آنها را در برلین تماشا کرد، مسیر حرفه‌اش را به سوی این ساحل چرخاند. آبله در دهه ۱۸۶۰ روستاها را ویران کرد و بازماندگان را کنار دهانه رودخانه گرد هم آورد. کشاورزان نروژی در دهه ۱۸۹۰ کف دره را تصاحب کردند. ممنوعیت پوتلچ تا سال ۱۹۵۱ ادامه داشت. در سال ۱۹۹۵ رؤسای موروثی و حامیانشان قطع درختان را در ایستا، در جزیره کینگ، مسدود کردند و به همین دلیل بازداشت شدند، و این تقریباً شیوه‌ای است که ملت از آن زمان به ادعاهای بیرونی بر سرزمینش پاسخ داده است. بیشتر اعضا امروز در بلا کولا زندگی می‌کنند. ماهی‌های اولاکون که زمانی همه چیز را تأمین می‌کردند فروپاشیده‌اند، و نقاب‌هایی که یک قرن پیش برده شدند هنوز هم خواسته می‌شوند بازگردانده شوند.