اروتیک گواچیچیل‌ها

گواچیچیل‌ها مردمی نیمه‌کوچ‌نشین از بیابان‌های مرتفع شمال مرکزی مکزیک بودند. آنان سرزمینی را در اطراف San Luis Potosí امروزی در اختیار داشتند، زمانی که اسپانیایی‌ها در دهه‌ی 1540 به آنجا رسیدند، و تا سده‌ی هجدهم در جمعیت استعماری ادغام شده بودند. آنان یکی از بزرگ‌ترین و گسترده‌ترین مردمانی بودند که اسپانیایی‌ها همه را زیر نام چیچیمکا گرد آوردند. نامشان از گویشوران ناهواتل در جنوب آمده و به رنگدانه‌ی سرخی اشاره دارد که بر سر و بدن خود می‌مالیدند. این ظاهر چنان متمایز بود که بیگانگان نام کل یک مردم را از روی آن گذاشتند. امروزه هیچ جامعه‌ی شناخته‌شده‌ای این نام را ندارد. تبارشان در جمعیت مستیزو و روستایی San Luis Potosí، Zacatecas و ایالت‌های همسایه ادامه دارد.

آنان در دشت‌ها و بوته‌زارهای خشک، در دسته‌های مستقل و بی‌آنکه قدرت مرکزی بر آنان حاکم باشد، همراه با فصول جابه‌جا می‌شدند. غذای اصلی‌شان میوه‌ی درخت مسکیت، میوه‌ی انجیر خاردار و آگاوی کبابی بود و افزون بر آن شکار با کمان و تیر هم داشتند. زبانشان منقرض شده و به‌سختی ثبت شده است. واژه‌های اندک باقی‌مانده نشان می‌دهد که شاید از خانواده‌ی Uto-Aztecan بوده، اما هیچ‌کس نتوانسته آن را با قطعیت طبقه‌بندی کند. تقریباً هیچ چیز از باورهایشان توسط کسی که آنها را درک می‌کرد نوشته نشد و وقتی تماس دائمی شد، مبلغان مذهبی برای جایگزینی آن باورها دست به کار شدند.

نقره همه چیز را دگرگون کرد. پس از کشفیات معدنی در Zacatecas در سال 1546، جاده‌ای برای کاروان قاطرها و ارابه‌ها مستقیماً از میان سرزمین گواچیچیل‌ها کشیده شد. یورش‌هایی که پس از آن رخ داد، جنگ چیچیمکا را آغاز کرد که حدود چهار دهه طول کشید. نویسندگان اسپانیایی گواچیچیل‌ها را از پرشمارترین و خطرناک‌ترین دشمنانشان به شمار آوردند و نیروی مسلح هرگز این جنگ را نبرد. جنگ با سیاستی پایان یافت که بعدها «صلح با خرید» نامیده شد. از اواخر دهه‌ی 1580 به این سو، حکومت استعماری غذا، پوشاک و ابزار توزیع کرد، مبلغان فرستاد و خانواده‌هایی از متحدان تلاکسکالان از مرکز مکزیک را کنار اردوگاه‌های گواچیچیل‌ها ساکن کرد تا نمونه‌ای از زندگی روستایی کشاورزی باشند. میگل کالدرا، سروان مستیزویی که مادرش گواچیچیل بود، نقش محوری در پایداری این صلح داشت. شهر San Luis Potosí در سال 1592 در همین بستر و بر زمینی بنا شد که گواچیچیل‌ها در اختیار داشتند.

با این حال، پایان کار با صلح کندتر رقم خورد. بیماری‌های همه‌گیر، سخت‌گیری در کار، ازدواج‌های بین‌قومی و زندگی درون مأموریت‌ها و شهرک‌های تلاکسکالان، هویت جداگانه‌ی آنان را طی چند نسل فرسود. میراثشان در تاریخ مرز نقره‌ای، در شهرهایی که بر زمین‌شان ساخته شده و در تبارِ بسیاری از مردم فلات مکزیک زنده است.