اروتیک واکاما سو

واکاماو سیوان جماعتی بومی در جنوب‌شرقی کارولینای شمالی هستند و هویتشان به یک قطعه زمین گره خورده است: دریاچهٔ بزرگی که هم‌نام آنهاست و باتلاق سبز که پیرامونش گسترده است. بیشتر اعضای قبیله در فاصلهٔ چند مایلی یکدیگر، در شهرستان‌های کلمبوس و بلیدن، در سکونتگاه‌های باکهد، کانسل و سنت جیمز زندگی می‌کنند و دفتر قبیله در بولتون است. آنچه این جامعه را کنار هم نگه می‌دارد خویشاوندی، کلیسا و سکونت طولانی بر همان زمین است، بیش از هر نماد واحدی.

این نام به واکاماوهایی بازمی‌گردد که مستعمرهٔ کارولینای جنوبی در امتداد رودخانه‌ای ثبت کرده بود که آب دریاچه را تخلیه می‌کند و به سمت جنوب تا خلیج وینیا جاری می‌شود. زبان آنان هرگز به شکلی مفید و با جزئیات نوشته نشد، بنابراین سیوان در نام قبیله یک طبقه‌بندی تاریخی است، نه زبانی که به آن سخن گفته شود. این طبقه‌بندی آنان را در میان ملت‌های کوچک سیوانی شرقیِ دشت ساحلی و پیدمونت کارولینا قرار می‌دهد و از این نظر با کاتاوبا و پی‌دی مرتبط می‌سازد. همچنین آنان را از توسکارورای ایروکوایی و مردمان آلگونکیایی خلیج‌های ساحلی جدا می‌کند. این جامعه امروز به زبان انگلیسی سخن می‌گوید.

اوایل قرن هجدهم نقطهٔ شکست بود. همه‌گیری‌ها، یورش‌های برده‌گیری و جنگ با مستعمرهٔ کارولینای جنوبی، از جمله جنگ یاماسی در سال 1715، ملت‌های ساحلی را ویران کردند. بازماندگان واکاماو به سرزمین باتلاقی عقب نشستند، زمینی که برای کشتزارهای بزرگ نامناسب بود و مأموران دولتی به‌آسانی نادیده‌اش می‌گرفتند، و نوادگانشان در همان‌جا ماندند. آنان نسل‌ها قطعه‌زمین‌های کوچکی کشت کردند که تا حد زیادی از چشم دولت دور بود، در حالی که بیگانگان تلاش می‌کردند آنان را در نظامی حقوقی جا دهند که تنها سفیدپوستان و سیاه‌پوستان را به رسمیت می‌شناخت.

این فشار، سدهٔ بیستم را شکل داد. در دوران جدایی نژادی، جامعه کودکانش را در مدارس بومیِ خودش نگه می‌داشت. کلیساهایش که اکثریت قاطعشان پروتستان بودند به کانون زندگی عمومی تبدیل شدند: جایی که خبرها پخش می‌شود و جایی که تشییع جنازه‌ها و گردهمایی‌های بازگشت همه را دور هم جمع می‌کند. ایالت کارولینای شمالی در سال 1971 این قبیله را به رسمیت شناخت. اما به رسمیت شناختن فدرال، که از میانهٔ این سده به شکلی پراکنده خواسته شده، هرگز تحقق نیافته است.

پاوواو پاییزی قبیله دهه‌هاست که در زمین‌های خودش برگزار می‌شود. این گردهمایی رقصندگان و گروه‌های طبل‌نواز را از سراسر جنوب‌شرقی به خود جذب می‌کند و در عین حال برای اعضایی که در جاهای دیگر زندگی می‌کنند، نقش گردهمایی بازگشت به خانه را دارد. خود دریاچه داستانی دارد که هنوز در میان مردم محل گفته می‌شود: در جایی شکل گرفت که ستاره‌ای سوزان به زمین افتاد. این خاستگاهی شایسته برای یکی از فرورفتگی‌های بیضی‌شکل موسوم به خلیج‌های کارولینا است که در سراسر دشت ساحلی پراکنده‌اند.