اروتیک ماسکوگی

ماسکوجی‌ها که در منابع قدیمی‌تر اغلب «کریک» نامیده می‌شدند، در زمانی که مستعمره‌نشینان اروپایی نخستین بار به داخل سرزمین پیش راندند، قدرت مسلط منطقه‌ای بودند که امروز ایالت‌های آلاباما و جورجیا و بخش‌هایی از تنسی و فلوریدا را دربر می‌گیرد. آن‌ها یک قبیله واحد نبودند، بلکه کنفدراسیونی بودند: ترتیبی سیاسیِ انعطاف‌پذیر که شهرهایی را که به زبان‌های ماسکوجیِ خویشاوند سخن می‌گفتند به هم پیوند می‌داد و گروه‌های دیگری مانند یوچی، ناچز و بقایای شاوانی را جذب می‌کرد؛ این گروه‌ها زبان خود را حفظ می‌کردند، اما زیر حمایت کریک‌ها زندگی می‌کردند. واحد بنیادین تالوا بود، یعنی شهر، که هر یک میدان چهارگوش، آتش آیینی و ساختار تبارِ خاص خود را داشت. فرد به تبار مادرش تعلق داشت و تبارها از مرزهای شهرها فراتر می‌رفتند؛ و همین است که کنفدراسیونی از شهرهای به شدت مستقل را اصلاً متحد نگه می‌داشت.

زبان آن‌ها ماسکوجی است و با زبان‌های چوکتاو و چیکاسا خویشاوند است، اما با آن‌ها متقابلاً قابل فهم نیست. درون خود کنفدراسیون، شهرها بر اساس خطی ژرف‌تر تقسیم می‌شدند: سخنگویان هیچیتی و میکاسوکی در شرق و جنوب، و ماسکوجیِ اصیل در شهرهای بالادست. وقتی فشار اسپانیایی، سپس بریتانیایی و آنگاه آمریکایی در اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19 کنفدراسیون را از هم گسیخت، شهرهای جنوبی به سوی فلوریدا رانده شدند و از طریق انباشت سخنگویان هیچیتی، بردگان گریخته و دیگران، به آنچه آمریکایی‌ها «سمینول» نامیدند بدل شدند. سمینول‌های سیاه، یعنی نوادگان کسانی که از مزارع گریخته و به‌عنوان متحد، نه اموال، جذب شدند، در کنار آنان در سه جنگ وحشیانه علیه ارتش ایالات متحده جنگیدند.

راه اشک در سال 1836 نقطه عطف است. بیشتر ماسکوجی‌ها ناچار شدند تا قلمرو هندی، در آنچه امروز ایالت اوکلاهما نامیده می‌شود، پیاده بروند؛ جایی که ملت ماسکوجی (کریک) بازسازمان‌دهی شد و امروز نیز پابرجاست. گروه‌های کوچک‌تری باقی ماندند: گروه پورچ سرخ‌پوستان کریک در آلاباما تنها ملت کریکی است که در شرق رودخانه می‌سی‌سی‌پی از سوی دولت فدرال به‌رسمیت شناخته شده است. میکاسوکی‌ها و قبیله سمینول فلوریدا از تبار کسانی هستند که از کوچ اجباری سر باز زدند و به جای آن به اورگلیدز عقب نشستند.

دین سنتی بر گرد جشن ذرت سبز، پوسکتا، می‌چرخید: تجدید حیات سالانه‌ای در اواخر تابستان که در آن آتش‌ها خاموش و دوباره روشن می‌شدند، بدهی‌ها بخشیده، جرایم جزئی عفو و جامعه به‌طور آیینی پاک می‌شد. هنوز هم در شهرهایی که میدان‌های آیینی خود را نگه داشته‌اند، در کنار کلیساهای باپتیست و متدیست که پس از کوچ اجباری غالب شدند، برگزار می‌شود. این دو به‌طور ناهمگون در کنار هم قرار دارند: بسیاری از ماسکوجی‌ها در هر دو شرکت می‌کنند و بیشترشان تناقضی در آن نمی‌بینند. میدان‌های رقص استامپ و نیمکت‌های کلیسا بخشی از همان هفته‌اند.