اروتیک وینتو

وینتو‌ها خود را با واژهٔ خودشان برای «انسان» می‌نامند، همان‌گونه که بیشتر مردمان شمال کالیفرنیا پیش از آنکه بیگانگان پاسخ این پرسش را به جای ایشان بدهند، با آن برخورد می‌کردند. سرزمین آنان بخش بالایی حوضهٔ رود Sacramento است: دره‌ی رودخانه‌ای بالاتر از شهری که امروز Redding نام دارد، بخش‌های McCloud و Pit پایین‌دست، و سرچشمه‌های Trinity آن سوی خط‌الراس Coast Range، همگی زیر دامنهٔ جنوبی کوه Shasta. این سرزمین دره‌های پرپیچ‌وخم و تپه‌ای پوشیده از درختان مخروطی است، نه کف دشت هموار، و زندگی بر پایهٔ آب سامان می‌یافت. روستاها بر تراس‌هایی بالای رودخانه‌ها قرار داشتند، هر یک با سرپرست و جایگاه‌های ماهیگیری شناخته‌شدهٔ خود، و فصل‌های بازگشت ماهی Chinook در بهار و پاییز، سال را همان‌قدر استوار تعیین می‌کرد که برداشت بلوط سیاه چنین می‌کرد. هیچ مرجع مرکزی واحدی میان وینتو‌ها وجود نداشت و هرگز نداشته است، و همین امر بعدها به مأموران فدرال این امکان را داد که با آنان به‌عنوان بازماندگان پراکنده رفتار کنند، نه به‌عنوان یک ملت. زبان آنان شاخهٔ شمالی خانوادهٔ کوچک Wintuan است، با Nomlaki در درهٔ میانی و Patwin در جنوب آن. در اواسط سدهٔ بیستم زبان‌شناس Dorothy Lee توجه غیرمعمولی به آن جلب کرد؛ او دربارهٔ شیوه‌ای نوشت که فعل‌های وینتویی گوینده را ملزم می‌کنند نحوهٔ دانستن خود از امری را نشان دهد: دیده‌شده، استنباط‌شده یا از دست دوم شنیده‌شده. جهت‌ها در امتداد محور رودخانه تعیین می‌شوند، نه با چپ و راست. آخرین گویشوران بومی این زبان در حافظهٔ زنده درگذشته‌اند و احیای آن اکنون بر پایهٔ ضبط‌ها و آنچه خانواده‌ها نگه داشته‌اند پیش می‌رود.

طلا در کمتر از یک دهه همه‌چیز را دگرگون کرد. پس از سال 1848 معدنچیان به بالادست رود Sacramento سرازیر شدند، عملیات هیدرولیکی بسترهای تخم‌ریزی را زیر خود مدفون کرد، و میلیشیاهای مهاجران مستقیماً به روستاها حمله کردند؛ کشتار Bridge Gulch در شهرستان Trinity در سال 1852 مستندترین نمونه از چند نمونهٔ مشابه بود. آنچه از آن سده جان سالم به در برد، در سدهٔ بعد عمدتاً با بتن از میان رفت. سد Shasta که در سال 1945 تکمیل شد، دره‌ی رود Sacramento و بخش پایین McCloud را زیر آب برد و روستاها، گورستان‌ها و مکان‌های مقدس را با خود فرو برد. کنگره زمین جایگزین وعده داده بود، اما هرگز تحویل داده نشد، و امروز بیشتر وینتو‌ها هیچ به‌رسمیت‌شناسی فدرال ندارند؛ هرچند افراد این قوم در Redding Rancheria ثبت‌نام دارند و گروه‌های سازمان‌یافته‌ای چون Nor Rel Muk در نزدیکی Hayfork همچنان برای احقاق حقوق خود تلاش می‌کنند. بلندترین صدا را Winnemem Wintu دارد، گروه رود McCloud: آنان با رقص در برابر طرح‌های افزایش ارتفاع سد اعتراض می‌کنند، برای بستن رود به روی تردد قایق‌ها دادخواست می‌دهند تا دختری جوان بتواند آیین بلوغ خود را بدون عبور قایق‌ها از آن به پایان برساند، و سال‌هاست برای بازگرداندن ماهی Chinook زمستانه از نیوزیلند می‌کوشند، جایی که نسل تخم‌هایی که در دههٔ 1870s از یک آبزی‌پروری McCloud به آنجا فرستاده شدند، هنوز در رود Rakaia شنا می‌کنند.