اروتیک کریول‌های آلاسکا

کریول‌های آلاسکایی پیش از آنکه به یک جامعه تبدیل شوند، یک طبقهٔ حقوقی بودند. در آمریکای روسی، دفاتر شرکت و کلیسا فرزندان بازرگانان پوست روس و سیبری و زنان بومی آلاسکا را به‌عنوان کریولی ثبت می‌کردند. منشورهای شرکت آمریکای روسی این طبقه را هم از روس‌ها و هم از بومیان جدا می‌کرد و این تفاوت اهمیت داشت. کریول‌ها مجبور نبودند به شکار اجباری سمور دریایی که بر مردان اوناگان و آلوتیک تحمیل می‌شد بپیوندند، و بسیاری از آنان در مقابل سال‌ها خدمت، هزینهٔ تحصیلشان را شرکت می‌پرداخت. آنان کارمندان دفتری، دریانوردان، کشتی‌سازان، کمک‌پزشکان و کشیشانی شدند که گروه کوچک کارکنان استعماری را در امتداد هزاران مایل ساحل سرپا نگه می‌داشتند. برخی به مناطق دورتر رفتند. الکساندر کاشوارف که در کدیاک به دنیا آمد، در سال 1838 بخشی از ساحل قطب شمال را نقشه‌برداری کرد و حرفه‌اش را به‌عنوان ژنرال در نیروی دریایی روسیه به پایان رساند. یاکوف نتسوتسوف در جزیرهٔ سنت جورج از پدری روس و مادری از اوناگان به دنیا آمد. او در اتکا و بعدها در رودخانهٔ یوکان کشیش بود و کلیسای ارتدکس امروز او را قدیس می‌شمارد.

فروش آلاسکا در سال 1867 معنای حقوقی این طبقه را از میان برد. ماموران سرشماری آمریکا این برچسب را چند دهه دیگر به کار بردند، اما بیشتر مقام‌ها کریول‌ها را با بومیان یکی گرفتند و تا قرن بیستم این واژه کم‌رنگ شد. این یکی‌گرفتن بعدها اهمیت یافت: بر اساس قانون تسویهٔ دعاوی بومیان آلاسکا در سال 1971، بسیاری از بازماندگان کریول خود را به‌عنوان بومیان آلاسکا ثبت کردند. امروز بیشترشان خود را آلوتیک، اوناگان یا دنایینا، یا به سادگی آلاسکایی می‌نامند. با این حال، لایهٔ روسی هرگز از میان نرفت. نام‌خانوادگی‌های روسی با املای قدیمی -off در کدیاک، جزایر آلوشین و شبه‌جزیرهٔ کنای رایج است. کلیساهای ارتدکس با گنبدهای پیازی هنوز در مرکز بسیاری از شهرها و روستاهای ساحلی قرار دارند و تقویم کلیسایی همچنان ریتم سال را تعیین می‌کند.

در ژانویه، نزدیک کریسمس ارتدکس، اعضای کلیسا به گشت استارینگ می‌روند. آنان ستاره‌ای تزئین‌شده و چرخان را از خانه‌ای به خانه‌ای دیگر می‌برند و سرودهای کریسمس را به زبان اسلاوی، انگلیسی و زبان‌های بومی می‌خوانند؛ رسمی که روستاهای آلوتیک و یوپیک آن را اسلاویک می‌نامند. آشپزخانه‌های خانگی هنوز پیروک می‌پزند، فطیری از ماهی سالمون و برنج که از پیروگ روسی گرفته شده است. در نینیلچیک، روستایی که در دهه‌ی 1840 توسط کارمندان بازنشستهٔ شرکت و خانواده‌هایشان از بومیان و کریول‌ها بنا شد، چند بزرگسال هنوز به گویشی محلی از روسی سخن می‌گویند. این گویش بیش از یک قرن و نیم از روسیه جدا مانده و روسی کهن را با واژه‌هایی وام‌گرفته از زبان‌های همسایه و انگلیسی درهم آمیخته است. کریول‌ها هرگز به‌راستی ناپدید نشدند. آنان در جوامع بومی‌ای که مادرانشان از آن برخاسته بودند ادغام شدند و روسیه را با خود به همراه آوردند.