اروتیک سیهاساپا

نخستین نکته‌ای که شایسته‌ی روشن شدن است، خود نام است. سیهاسپا در زبان لاکوتا به معنای پاهای سیاه است، و از همان روزی که انگلیسی‌زبانان آن را برای نخستین بار نوشتند، همواره آن را با کنفدراسیون بلک‌فوت در مونتانا و آلبرتا اشتباه گرفته‌اند. این دو قوم با هم خویشاوند نیستند. نیتسیتاپی به زبانی از خانواده‌ی آلگونکین سخن می‌گویند، اما سیهاسپا به لاکوتا سخن می‌گویند و یکی از هفت دسته‌ی تیتونوان‌اند، یعنی شاخه‌ی غربی اوستی ساکووین، یا «هفت آتش شورایی» که بیگانگان آن را در واژه‌ی واحد «سیوکس» خلاصه کرده‌اند. خویشاوندان آنان در آن شورا عبارت‌اند از: اوگلالا، سیکانگو، هونکپاپا، مینیکونجو، ایتازیپکو و اوهنومپا. اینکه این نام چگونه به آنان چسبیده هنوز روشن نیست. روایت رایج از کفش‌های چرمی موکاسین سخن می‌گوید که از راه رفتن در دشت‌های سوخته سیاه شده‌اند؛ توضیحی که آن‌قدر مرتب به نظر می‌رسد که نمی‌توان به آن اعتماد کرد، اما ممکن است با این حال درست باشد.

سرزمین آنان در شمال دشت‌های بزرگ و غرب میسوری قرار دارد، در امتداد رودخانه‌های گرند و مورو در آنچه امروز داکوتا نامیده می‌شود. مانند دیگر دسته‌های لاکوتا، آنان نیز در سده‌های هفدهم و هجدهم از جنگل‌های مینه‌سوتا به سمت غرب کوچ کردند، اسب را پذیرفتند و ظرف یکی دو نسل تمام اقتصاد خود را بر پایه‌ی گله‌های بیسون بازسازی کردند، که بازآفرینی‌ای سریع‌تر از آن است که بیشتر ملت‌ها به آن دست یابند. قرن نوزدهم در قالب زنجیره‌ای از معاهدات و نقض آن‌ها فرا رسید: فورت لارامی در 1851، فورت لارامی بار دیگر در 1868، تصرف تپه‌های بلک‌هیلز پس از آنکه طلا در آنجا کشف شد، و سپس توافق 1889 که منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی بزرگ سیوکس را به بخش‌های جداگانه‌ای تقسیم کرد. جان گراس، رئیس قبیله‌ی سیهاسپا در استندینگ راک و سخنوری توانمند، در بیشتر آن دور پایانی از راه گفت‌وگو و استدلال پیش رفت.

امروزه سیهاسپا بیشتر در استندینگ راک و رودخانه‌ی شاین ثبت‌نام دارند، جایی که یکی از چهار دسته‌ای‌اند که محمیه را میان خود تقسیم می‌کنند. آیین‌ها در دهه‌هایی که دولت فدرال آن‌ها را ممنوع کرده بود ادامه یافت: رقص خورشید، کلبه‌ی عرق‌گیری، روزه‌ی رؤیا، و آیین‌هایی که سنت لاکوتا آن‌ها را به وایت باففالو کالف وومن نسبت می‌دهد. مبلغان کاتولیک و اسقفی نیز در مراکز اداری ریشه دواندند و بسیاری از خانواده‌ها هر دو را بدون آنکه آن را تناقض بدانند نگه می‌دارند. خود زبان لاکوتا را شمار رو به کاهشی از بزرگ‌سالان مسلط و شمار رو به افزایشی از کودکان در کلاس‌های غوطه‌ور زبانی تکلم می‌کنند، مسابقه‌ای که به‌جد در جریان است.