اروتیک پاتوکسنت

پاتوکسنت‌ها مردمی بودند که به زبان‌های خانواده الگونکوین سخن می‌گفتند و در ساحل غربی خلیج چسپیک زندگی می‌کردند، در امتداد رودی که هنوز نامشان را بر خود دارد، در آنچه امروز جنوب مریلند است. آنان از پیش از تماس با انگلیسی‌ها تا اواخر سده هفدهم در این منطقه بودند، تا آنکه از دست رفتن زمین و تجمیع اجباری، آنان را در همسایگانشان ادغام کرد. آنان بیشتر در هم حل شدند تا آنکه ناپدید شوند: امروز نوادگانشان در شمار جماعت‌های پیسکاتاوی مریلند به حساب می‌آیند.

آنچه آنان را در نقشه استعماری اولیه قرار داد، مجموعه‌ای از شهرک‌ها در بخش پایین رود پاتوکسنت بود. جان اسمیت در سال 1608 با کشتی در این رود به بالادست رفت و سه شهرک را ثبت کرد: پاوتوکسونت، اکوینتاناکسواک و ماتاپانیینت، و شمار جنگاوران آنها را حدود دویست نفر برآورد کرد. او یادآور شد که آنان نزدیک‌تر به یکدیگر از دیگر مردمان خلیج زندگی می‌کردند و آنان را متمدن‌ترین میزبانان سفرش خواند. هر شهرک زیر فرمان یک ویروانس، یعنی رئیس موروثی، بود و این گروه در حاشیه ریاست‌نشین برتر پیسکاتاوی بر رود پوتوماک قرار داشت، با آن از راه زبان، خویشاوندی و اتحاد پیوند داشت، هرچند آشکارا تابع آن نبود. زبانشان به شاخه الگونکوین شرقی تعلق داشت، نزدیک به زبان‌های پیسکاتاوی و نانتیکوک، و تقریباً هیچ چیز از آن مکتوب نشد.

زندگی بر اساس تقویم مصب می‌گذشت. زنان ذرت و لوبیا و کدو را در مزارعی می‌کاشتند که با سوزاندن پاک‌سازی شده بود، مردان گوزن شکار و ماهی صید می‌کردند، و همه در بسترهای صدف خوراکی و در کوچ‌های بهاری ماهیان کار می‌کردند. خانه‌ها درازخانه‌هایی از نهال‌های خم‌شده بودند که با پوست درخت یا حصیرهای بافته پوشیده می‌شد و شهرک‌ها با فرسوده شدن خاک جابه‌جا می‌شدند. دین بر محور یک آفریننده و ارواحی فروتر از او بود که باید آرامشان می‌کردند، و کاهنان و شفادهندگان، در کنار رؤسا، اقتداری واقعی داشتند.

وقتی مستعمره‌نشینان مریلند در سال 1634 رسیدند، پاتوکسنت‌ها سازگاری را برگزیدند. ویروانس آنان، ماکواکومن، زمینی در ماتاپانی به یسوعیان داد تا انباری برای هیئت تبلیغی بسازند، و کشیشان در سال‌های بعد در امتداد رود زندگی کردند و موعظه کردند و چند گرویده به دست آوردند. اما حسن نیت چندان سودی نداشت. کشت‌کاران تنباکو طی یک نسل به بالادست رود گسترش یافتند، خوک‌ها و گاوهایی که آزادانه می‌چریدند مزارع ذرت بی‌حصار را ویران کردند و بیماری از جمعیت شهرک‌ها کاست. در سال 1651 مستعمره قطعه زمینی نزدیک سرچشمه رود ویکومیکو را برای پاتوکسنت‌ها و چند گروه همسایه کنار گذاشت که در همه‌چیز جز نام، یک ذخیره‌گاه بود. پس از آن اسناد کمتر و کمتر از آنان یاد می‌کنند و تا پایان سده، بازماندگان در چاپتیکو و پیسکاتاوی جذب شده بودند.

این نام بیش از نهاد سیاسی دوام آورد. نام رودخانه‌ای، پایگاه هوایی نیروی دریایی، پناهگاه فدرال حیات وحش و یک پارک ایالتی بر آن نهاده شده است، و به همین دلیل بیشتر ساکنان مریلند کلمه پاتوکسنت را مرتب به کار می‌برند بی‌آنکه بدانند زمانی نام یک مردم بوده است. قبایل پیسکاتاوی که مریلند در سال 2012 به‌طور رسمی به رسمیت شناخت، این تبار را به آینده می‌برند.