اروتیک سینکایتک

سینکایتک‌ها مردم Okanagan در بخش پایین رودخانه‌ی Okanogan هستند، دره‌ای خشک که از مرز کانادا به سمت جنوب امتداد دارد تا در مرکز شمالی ایالت واشینگتن به رود کلمبیا برسد. سینکایتک نامی است که انسان‌شناسان بر آن توافق کرده‌اند و ماندگارترین کاربردش در قوم‌نگاری 1938 به سرپرستی Leslie Spier است. امروزه در ذخیره‌گاه بیشتر مردم می‌گویند Okanogan، یا Syilx برای کل ملت. خویشاوندان شمالی‌شان بالاتر در همان دره، در کلمبیای بریتانیایی زندگی می‌کنند و آنچه آن‌ها را از هم جدا می‌کند سیاست است نه فرهنگ. معاهده‌ی اورگان در سال 1846 مرزی از میان یک قوم کشید و دو کشور هرگز بر سر املای این نام توافق نکردند: Okanogan در جنوب و Okanagan در شمال.

زبان آن‌ها، Nsyilxcən، به شاخه‌ی داخلی خانواده‌ی Salishan تعلق دارد. زبان‌شناسان اغلب آن را Colville-Okanagan می‌نامند، زیرا مردم همسایه‌ی Sanpoil، Colville و Lakes گویش‌هایی از همان زبان را حرف می‌زنند. قوم‌های Methow و Moses-Columbia در جنوب به زبانی سالیشی وابسته‌ی نزدیک سخن می‌گویند. زبان‌های Sahaptin که دورتر در جنوب قرار دارند، مانند Yakama، به خانواده‌ای کاملاً متفاوت تعلق دارند. بزرگان مسلط کمی باقی مانده‌اند و این زبان اکنون از طریق کلاس‌ها و برنامه‌های غوطه‌وری در دو سوی مرز زنده می‌ماند.

زندگی از فصل‌ها پیروی می‌کرد. مهاجرت ماهی سالمون در رودخانه‌های Okanogan و کلمبیا سال را شکل می‌داد. کندن ریشه‌ی بیتروت در بهار، چیدن توت در تابستان و شکار گوزن در پاییز بقیه‌ی سال را پر می‌کرد. مردم زمستان را در خانه‌های گودالی نیمه‌زیرزمینی یا در کلبه‌هایی که با حصیر پوشیده شده بود می‌گذراندند. جوانان تنها به تپه‌ها می‌رفتند تا روح نگهبانی را بجویند، و قدرتی که به دست می‌آوردند ممکن بود تا سال‌ها بعد، در رقص‌های زمستانی، خود را نشان ندهد. سنت Syilx از چهار «رئیس غذا» می‌گوید: خرس سیاه، ماهی چینوک سالمون، بیتروت و توت ساسکاتون، که توافق کردند خودشان را فدا کنند تا مردم زنده بمانند. آن داستان هنوز شیوه‌ی سخن گفتن بسیاری از مردم Syilx را درباره‌ی وظایفشان نسبت به زمین و آب شکل می‌دهد.

غریبه‌ها زود رسیدند. تاجران پوست در سال 1811 در دهانه‌ی رودخانه قلعه‌ی Fort Okanogan را ساختند. پس از آن مبلغان یسوعی آمدند و کاتولیک‌گری در کنار باورهای کهن ریشه دواند. در سال 1872 بیشتر زمین‌های شرق رودخانه بخشی از ذخیره‌گاه Colville شد که لبه‌ی غربی‌اش خود رودخانه‌ی Okanogan است. امروزه بازماندگان Sinkaietk در میان دوازده دسته‌ی قبایل متحد ذخیره‌گاه Colville به شمار می‌آیند. سدهایی که در قرن بیستم ساخته شدند مسیرهای بالادست ماهی سالمون کلمبیا را بستند و قبایل دهه‌های پس از آن را صرف بازگرداندن ماهی به رودخانه‌ی Okanogan کرده‌اند.