اروتیک لناپی

لناپه‌ها مردمی‌اند که نامی که خودشان بر خود نهاده‌اند معمولاً به‌صورت مردم اصیل ترجمه می‌شود، و سرزمین مادری‌شان، لناپه‌هاکینگ، زیر آنچه اکنون شهر نیویورک، فیلادلفیا و تقریباً تمام نیوجرزی نامیده می‌شود قرار دارد. این جغرافیا همه چیز را شکل داد: آنان نخستین ملتی بودند که هلندی‌ها، سوئدی‌ها و انگلیسی‌ها در آن ساحل با آن روبه‌رو شدند، فروشندگان در معامله منهتن در سال 1626، و مردمی که ویلیام پن در شاکاماکسون با آنان مذاکره کرد. ملت‌های الگونکین دیگر آنان را پدربزرگ می‌خواندند، نشانه‌ای از ارشدیت در شورا که هنوز وزن دارد. با این همه، امروزه بیشتر لناپه‌ها جایی نزدیک رودخانه دیلاور زندگی نمی‌کنند. ملت‌های آنان در بارتلزویل و آنادارکو در ایالت اوکلاهما، در بولر در ایالت ویسکانسین، و در امتداد رودخانه تیمز در جنوب غربی انتاریو مستقرند، که نقاط پایانی حرکتی به سوی غرب‌اند که با خرید فریبکارانه «راهپیمایی» در سال 1737 آغاز شد و از سرزمین اوهایو، ایندیانا، میسوری و کانزاس گذشت.

دو زبان، مانسی در شمال و آنامی در جنوب، تقسیم تاریخی درون این ملت را نشان می‌دهند. هر دو از زبان‌های الگونکین شرقی‌اند، با زبان ماهیکان خویشاوندی نزدیک دارند، و هر دو در احیایی گسترده‌اند. آنامی در سال 2002 آخرین گویشور بومی‌اش را از دست داد. مانسی هنوز با چند گویشور سالخورده در موراویان‌تاون زنده است، و هر دو از طریق کلاس‌های اجتماعی و یک فرهنگ لغت گفتاری آنلاین آموزش داده می‌شوند. تبار از مادر منتقل می‌شود و همه به یکی از سه تیره تعلق دارند: گرگ، لاک‌پشت یا بوقلمون، که زمانی ازدواج، مهمان‌نوازی و جایگاه نشستن در شورا را تعیین می‌کردند. دین سنتی بر محور آفریدگار و «خانه بزرگ» متمرکز بود، جشن شکرگزاری پاییزیِ دوازده‌شبه که در خانه درازی ویژه با چهره‌های حک‌شده بر ستون مرکزی برگزار می‌شد. آخرین مراسم کامل در اوکلاهما در سال 1924 برگزار شد. میسنگو، نگهبان حیوانات شکار با چهره نقاب‌دار، همچنان شخصیتی زنده است و چهره نیمه‌قرمز و نیمه‌سیاهش هنوز بر نشان‌های قبیله و لباس‌های آیینی دیده می‌شود. مسیحیت در میان لناپه‌ها ریشه ژرف دارد، میراثی از مأموریت‌های برادران موراوی در قرن هجدهم، که کشتار نود و شش نوکیش صلح‌طلب در گنادنهوتن در سال 1782 را تلخ‌تر می‌کند: شبه‌نظامیان کسانی را کشتند که پیش‌تر کلیسا را پذیرفته بودند. دلاوری‌ها نخستین ملت بومی بودند که با ایالات متحده معاهده امضا کردند، در فورت پیت در سال 1778، سندی که ایالتی دلاوری با یک کرسی در کنگره را پیشنهاد می‌کرد و سپس به جایی نرسید. سیاست امروزی آنان نسخه‌ای آرام‌تر از همان مجادله بر سر جایگاه است. قبیله سرخ‌پوستان دلاور دهه‌ها صرف کرد تا شناسایی فدرال خود را از ملت چروکی جدا کند، در حالی که جوامع شناخته‌شده در سطح ایالتی در نیوجرزی، مانند نانتیکوک لنی-لناپه و راماپوگ، حضوری در وطن قدیمی حفظ می‌کنند که واشنگتن هنوز به‌طور رسمی آن را به رسمیت نمی‌شناسد.