اروتیک چیتیماچاها

چیتیماچا تنها مردم بومی لوئیزیانا هستند که هنوز بر بخشی از سرزمینی زندگی می‌کنند که پیش از ورود اروپاییان در اختیار داشتند. سرزمین اختصاصی سرخ‌پوستی آن‌ها در شارنتون، کنار بایو تیش و در لبه غربی حوضه آچافالایا قرار دارد، و همین واقعیت به نحوه توصیف خودشان شکل می‌دهد: آنان قبیله‌ای نیستند که رانده و در جای دیگری اسکان داده شده باشد، بلکه قبیله‌ای هستند که ایستادگی کرد و ماند. قلمرو تاریخی آن‌ها بسیار گسترده‌تر بود و باتلاق‌ها و بایوهای دلتای پایین را از بایو لافورش در شرق تا دریاچه گرند در غرب دربر می‌گرفت. آنان مردم آب بودند، با قایق‌های تنه‌تراشیده از چوب سرو جابه‌جا می‌شدند، از ماهی، صدف، تمساح و پرندگان آبزی تغذیه می‌کردند و روی پشته‌های صدفی بالاتر از خط سیلاب بنا می‌ساختند. نامی که خودشان بر خود نهاده‌اند تقریباً به معنای مردان همگی سرخ است.

تماس با فرانسوی‌ها در همان آغاز به خشونت کشید. در سال 1706 گروهی از چیتیماچا یک مبلغ مذهبی را کشتند و فرماندار بین‌ویل با جنگی دوازده‌ساله پاسخ داد که در آن قبایل متحد به روستاهای چیتیماچا یورش بردند و اسیران در نیواورلئان فروخته شدند. چیتیماچا بخش بزرگی از سرخ‌پوستانی را تشکیل می‌دادند که در لوئیزیانای اولیه به بردگی گرفته شدند. صلح در سال 1718 برقرار شد، اما بیماری و پراکندگی بقیه کار را تمام کردند، و تا اوایل قرن بیستم جامعه شارنتون به چند ده نفر کاهش یافته بود که در آستانه از دست دادن آخرین زمین‌هایشان در حراج کلانتری بودند. سارا آوری مک‌ایلهنی از خاندان تاباسکو در سال 1916 زمین را خرید و ترتیبی داد که به امانت فدرال سپرده شود، و بدین ترتیب چیتیماچا نخستین قبیله‌ای در این ایالت شد که از سوی دولت فدرال به رسمیت شناخته شد. امروز بیش از هزار عضو ثبت‌شده، یک مدرسه قبیله‌ای و یک کازینو بر همین پایه بنا شده‌اند.

زبان چیتیماچا یک زبان منزوی است و با هیچ زبان شناخته‌شده دیگری خویشاوندی ندارد. آخرین گوینده روان آن در سال 1940 درگذشت، اما زبان‌شناس موریس سوادش در دهه 1930 آن را ضبط کرده بود و قبیله از روی همان ضبط‌ها برنامه آموزشی تازه‌ای ساخت و در دهه 2000 با همکاری شرکت روزتا استون درس‌هایی تولید کرد که امروز در مدرسه قبیله‌ای به کودکان آموزش داده می‌شود. بازمانده دیگر، سبدبافی است. بافندگان نی رودخانه‌ای را به نوارهای نازک می‌شکافند، آن‌ها را با گردو، ترشک و دیگر رنگ‌های گیاهی به رنگ سیاه، قرمز و زرد درمی‌آورند و به سبدهای دودیواره می‌بافند، یعنی سبدی درونی و سبدی بیرونی که یک‌تکه ساخته می‌شوند و آن‌قدر محکم‌اند که آب را نگه می‌دارند. نام نقش‌ها از باتلاق گرفته شده است: روده تمساح، چشم مرغ سیاه، پوست انگور مسکادین. کلارا داردن و بعدها آدا توماس این هنر را در دهه‌های سخت زنده نگه داشتند و این هنر همچنان هنر شاخص قبیله است. امروز بیشتر چیتیماچاها کاتولیک‌اند، میراثی از همسایگان آکادی و کریول، و زندگی روزمره شبیه زندگی روستایی جنوب لوئیزیانا است، در حالی که لباس‌های آیینی و آداب کهن برای گردهمایی‌های قبیله‌ای و جشن‌های پاوواو نگه داشته می‌شود.