اروتیک تانکسیس

تانکسیس‌ها مردمی بودند که به زبان‌های آلگونکین سخن می‌گفتند و در امتداد رودخانه فارمینگتون در مرکز کانکتیکت زندگی می‌کردند، تا آنکه استقرار انگلیسی‌ها در سده‌های هفدهم و هجدهم سرزمینشان را از هم گسست. بسیاری از بازماندگان ایشان بعدها در تأسیس جامعه هندی برادرتاون یاری رساندند که امروزه عمدتاً در ویسکانسین مستقر است. آنان در جایی زندگی می‌کردند که رودخانه در محل فارمینگتون امروزی پیچی تند می‌خورد و نام ایشان معمولاً به همین پیچ نسبت داده می‌شود. شهرک انگلیسی که در کنار روستایشان شکل گرفت، پیش از آنکه در ۱۶۴۵ به فارمینگتون تغییر نام دهد، تانکسیس نامیده می‌شد.

آنان یکی از چند جامعه کوچک در دره رودخانه کانکتیکت بودند که نویسندگان انگلیسی همگی را «هندیان رودخانه‌ای» می‌نامیدند. وانگانک‌ها در شرق می‌زیستند و کوئینیپیاک‌ها به سوی ساحل، و تانکسیس‌ها از راه ازدواج، تجارت و زبانی نزدیک به هر دو پیوند داشتند. زبانشان به شاخه جنوبی نیوانگلند از زبان‌های آلگونکین تعلق داشت و احتمالاً به کوئیریپی ساحل کانکتیکت نزدیک بود، اما آنقدر کم نوشته شده که نمی‌توان درباره‌اش بیش از این گفت. سال کاری‌شان بر اساس رودخانه می‌گذشت: کاشت ذرت، لوبیا و کدو در دشت‌های کنار رود، ماهی‌گیری هنگام بهار که ماهیان به بالادست می‌آمدند، شکار در جنگل‌های بلندی در پاییز و زمستان، و روستاهایی از کلبه‌هایی که با پوست درخت و حصیر پوشیده می‌شدند.

کوچ‌نشینان از هارتفورد حدود سال ۱۶۴۰ به دره آمدند. تانکسیس‌ها پذیرفتند که زمین را تقسیم کنند، اما قطعه‌ای محفوظ در کنار رودخانه را نگه داشتند و در طول سده بعد، این قطعه یک‌به‌یک با فروش‌ها کوچک شد. تا اواسط سده هجدهم، بسیاری از خانواده‌های تانکسی به کلیسای کنگره‌گرایان پیوسته و فرزندانشان را به مدرسه فرستاده بودند، و خواندن و نوشتن به وسیله‌ای برای حفظ همبستگی جامعه بدل شد. سپس موعظه‌گران موهگانی، سامسون اوکام و جوزف جانسون، خانواده‌های مسیحی بومی از کانکتیکت، رود آیلند و لانگ آیلند را سازمان دادند تا با هم نیوانگلند را ترک کنند، و خانواده‌هایی از فارمینگتون به آنان پیوستند. در دهه ۱۷۸۰ بر زمینی که اونیدا در شمال ایالت نیویورک پیشنهاد کرد ساکن شدند، و در دهه ۱۸۳۰ بسیاری از آنان بار دیگر به ویسکانسین کوچ کردند.

دیگران در کانکتیکت ماندند یا به جوامع بومی همسایه پیوستند. امروزه در فارمینگتون، این نام در یک پردیس دانشگاهی، یک مسیر پیاده‌روی و نشانه‌های محلی زنده مانده است. اما پیوند زنده از طریق خانواده‌های برادرتاون برقرار است که هنوز نیاکان تانکسی را از بنیانگذارانشان می‌شمارند.