اروتیک بیدای‌ها

بیدایی‌ها قومی بومی آمریکای شمالی در جنوب‌شرقی تگزاس بودند. از دهه‌های 1700 تا اواسط دهه‌های 1800 در سرزمین جنگلی پایین رود ترینیتی، میان رودخانه‌های برازوس و نچز زندگی می‌کردند. بیماری و از دست دادن سرزمین‌شان آنان را به چند خانواده کاهش داد. آخرین بازماندگانشان همراه با کادوها به سوی شمال و به سرزمین سرخپوستان، در اوکلاهمای امروزی رفتند و نوادگانشان بخشی از آنچه امروز ملت کادو نامیده می‌شود شدند.

محل زندگی‌شان چیزی بود که بیدایی‌ها را از دیگران متمایز می‌کرد. گفته می‌شود نامشان از واژه‌ای کادویی به معنای بوته‌زار برگرفته شده است، که با سرزمین انبوهی که در اختیار داشتند همخوانی دارد، و این نام در نام‌هایی از شرق تگزاس مانند بدیاس باقی مانده است. سرزمین آنان چهارراهی بود، با شهرهای کشاورزی کادو در شمال و آکوکیسا و آتاکاپا به سوی ساحل. تنها تکه‌هایی از زبانشان باقی مانده است. پژوهشگران معمولاً آن را در گروه زبان‌های آتاکاپا قرار می‌دهند، اما داده‌های کافی برای اطمینان وجود ندارد. هیچ مبلغ مذهبی یا بازرگانی باورهای آنان را با جزئیات ثبت نکرد.

همین چهارراه تاریخ استعماری آنان را شکل داد. بازرگانان فرانسوی از لوئیزیانا در پایین رود ترینیتی فعالیت می‌کردند و اسپانیا با ایجاد پادگان‌هایی برای نگه داشتن این سرزمین پاسخ داد. در سال 1749 فرانسیسکن‌ها مأموریتی به نام سان ایلدفونسو را بر رود سان گابریل برای بیدایی‌ها، آکوکیسا و دِدوسه گشودند. خشکسالی، بیماری و یورش‌ها ظرف چند سال آن را خالی کرد. سپس اسپانیا در نزدیکی دهانه ترینیتی یک دژ و یک مأموریت ساخت، باز هم با امید اسکان بیدایی‌ها در آنجا. هیچ‌یک از این تلاش‌ها دوامی نیافت و بیدایی‌ها روستاها و تجارت خود را حفظ کردند.

بیماری آسیب بسیار بیشتری زد. گزارش شده است که همه‌گیری سال‌های 1776 و 1777 نزدیک به نیمی از آنان را کشت و شمارشان هرگز بازنیافت. از دهه‌ی 1820 به بعد، استقرار آمریکایی‌ها بیشتر زمین‌های باقی‌مانده را گرفت. در سال 1854 گروه بازمانده در محمیه‌ی سرخپوستان برازوس به همراه گروه‌های کادو و ویچیتا جای داده شد. در سال 1859، زیر فشار مهاجران تگزاسی، محمیه تخلیه شد و مردمش آن سوی رود ردریور برده شدند. بیدایی‌ها در آنجا به عنوان قومی جدا پایان یافتند، اما نوادگانشان چنین نشدند. تاریخ آنان در جامعه‌ی کادو در اوکلاهما ادامه دارد و نامشان هنوز بر نقشه‌ی سرزمینی که می‌شناختند باقی است.