اروتیک آیوی

آیووا خود را Báxoje می‌نامند، نامی که معمولاً در انگلیسی به «برف خاکستری» ترجمه می‌شود، و آنان مردمی هستند که ایالت آیووا به نام ایشان خوانده شده است، هرچند امروزه تقریباً هیچ‌یک از آنان در آنجا زندگی نمی‌کنند. آنان پیش از آنکه مردم دشت باشند، مردم رودخانه بودند: روستاهایی از خانه‌های پوست‌درخت و خاک که بر بلندی‌های مشرف به رودخانه‌های میسی‌سیپی، دس‌موین و میسوری بنا شده بودند، با ذرت، لوبیا و کدو در زمین‌های پست، و سفری فصلی و طولانی به سوی غرب به دنبال بیسون. این اقتصاد دوگانه، کشاورزی و شکار، آنان را در یک چهارراه قرار داد و از آن بهره بردند. تاجران آیووا سنگ کاتلینیت را از معادن سنگ قلیان سرخ در جنوب غربی ایالت مینه‌سوتا در سراسر نیمهٔ قاره جابه‌جا می‌کردند و نقشه‌های فرانسوی دهه‌ی 1670 نام ایشان را ثبت کرده بودند.

زبان آنان، Chiwere، از خانوادهٔ زبان‌های سیوانی است و آن‌قدر به Otoe و Missouria نزدیک است که این سه غالباً گویش‌های یک زبان به شمار می‌آیند. Ho-Chunk خویشاوند نزدیک آنان است و سنت آیووا می‌گوید که همه‌ی آنان پیش از جدایی، نزدیک دریاچه‌های بزرگ یک قوم بودند. زبان Chiwere در دهه‌ی 1990 آخرین گویشوران بومی روان خود را از دست داد و اکنون از روی ضبط‌ها و یادداشت‌های میدانی بازسازی می‌شود. جامعه بر پایهٔ تبارهای پدری و عشیره‌ها اداره می‌شد: خرس، گاومیش، گوزن، عقاب، کبوتر، گرگ و دیگران، که نام کودک، جایگاه او در روستا و آیین‌هایی را که می‌توانست وارد آن شود تعیین می‌کرد. دین امروزی لایه‌لایه است و جایگزین نشده است: کلیساهای متدیست و باپتیست، کلیسای بومیان آمریکا با آیین پیوت، و تعهدات عشیره‌ای که هرگز کاملاً خاموش نشده‌اند.

سده‌ی نوزدهم این ملت را تکه‌تکه کرد. معاهده‌های میان سال‌های 1824 و 1838 سرزمین آیووا را از آنان گرفت و بازماندگان همه‌گیری‌های مکرر آبله به قرارگاهی در کنار رودخانه‌ی Great Nemaha در مرز کانزاس و نبراسکا منتقل شدند. سپس در دهه‌ی 1880 تقسیم زمین بار دیگر آنان را پراکنده کرد، زمانی که گروهی به قلمرو هندیان رفت. هر دو بخش از سوی دولت فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند: قبیلهٔ آیووای کانزاس و نبراسکا در White Cloud، و قبیلهٔ آیووای اوکلاهما در Perkins، که Gray Snow Eagle House را اداره می‌کند، پرنده‌خانه‌ای که عقاب‌های سرسفید و عقاب‌های طلایی آسیب‌دیده را می‌پذیرد و پرهای ریخته‌شده را به دست بومیان آمریکا بازمی‌گرداند. در سال 1844 گروهی از آیووا همراه با نمایشگاه سیار جورج کتلین به سفر رفتند، در تالارهای لندن رقصیدند و در برابر لوئی فیلیپ در پاریس. چند تن از آنان در آنجا بیمار شدند و درگذشتند و در خاکی بیگانه به خاک سپرده شدند.