اروتیک موکاما

موکاما مردمی بودند که به زبان تیموکوا سخن می‌گفتند و در سواحل اقیانوس اطلس زندگی می‌کردند. آنان از مدت‌ها پیش از تماس با اروپاییان تا اوایل سده هجدهم، در جزیره‌های دریایی و باتلاق‌های جزرومدی میان جزیره سنت سیمونز در ایالت جورجیای کنونی و دهانه رود سنت جانز در فلوریدا می‌زیستند. آنان به عنوان یک قوم از استعمار جان سالم به در نبردند: بیماری‌های همه‌گیر، یورش‌های برده‌گیری و جنگ، آنان را به شمار اندکی از پناهندگان مأموریت‌های مذهبی پیرامون سنت آگوستین کاهش دادند و آخرین گویندگان تیموکوا در سال 1763 همراه اسپانیایی‌ها به کوبا رفتند. امروز هیچ جامعه بازمانده‌ای از آنان شناخته‌شده نیست. نام آنان از گویش خودشان گرفته شده که تقریباً به معنای از دریا است و این نام با آنان همخوانی داشت. آنان از صدف، ماهی و مصب زندگی می‌کردند، با قایق‌های تک‌تنه‌ای حفرشده از چوب از میان آبراهه‌های پشت جزایر سدی رفت‌وآمد می‌کردند و ذرت را در مقیاسی کوچک‌تر از خویشاوندان تیموکوایی خود در داخل سرزمین کشت می‌کردند.

از نظر سیاسی، آنان یک ملت واحد نبودند، بلکه مجموعه‌ای از سرکردگی‌ها بودند که گویشی مشترک داشتند. دو سرکردگی که در سده شانزدهم بیش از همه اهمیت داشتند، ساتوریوا بودند که مرکزشان نزدیک دهانه رود سنت جانز، در جایی که امروز شهر جکسونویل قرار دارد، بود، و تاکاتاکورو در جزیره کامبرلند. وقتی هیئت فرانسوی ژان ریبو در سال 1562 پیاده شد و هنگامی که هوگنوت‌ها دو سال بعد دژ کارولین را ساختند، این مردم ساتوریوا بودند که از آنان استقبال کردند، با آنان داد و ستد کردند و کوشیدند آنان را به جنگ‌های محلی بکشانند. پس از آنکه اسپانیایی‌ها در سال 1565 مستعمره فرانسوی را ویران کردند، موکاما سال‌ها با تازه‌واردان جنگیدند و سپس نزدیک به پایان سده، مأموریت‌های فرانسیسکنی را پذیرفتند که از جمله آن‌ها سن خوان دل پوئرتو در جزیره فورت جورج و سن پدرو د موکاما در جزیره کامبرلند بود.

این مأموریت‌ها پایدارترین میراث موکاما را پدید آوردند. فرانسیسکو پاریخا، راهبی که در سن خوان دل پوئرتو مستقر بود، از سال 1612 به بعد آموزه‌های دینی و یک کتاب اعتراف به زبان تیموکوا منتشر کرد و پس از آن یک دستور زبان، که بیشتر به گویش موکاما نوشته شده بودند. این‌ها کهن‌ترین کتاب‌های بازمانده به هر زبان بومی در سرزمینی هستند که امروز ایالات متحده است و دلیل آن‌اند که زبان‌شناسان اصلاً می‌توانند تیموکوا را مطالعه کنند. این زبان خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد، پس بدون پاریخا چیزی بیش از فهرستی از نام مکان‌ها نمی‌بود. پرسش‌های کتاب اعتراف همچنین، بی‌آنکه قصد شده باشد، سندی از باورها و عادات روزمره‌ای را حفظ کرده که راهبان در پی ریشه‌کن کردن آن‌ها بودند.

پایان کار شتابان بود. تا اواخر سده هفدهم بیماری بیشتر شهرک‌ها را خالی کرده بود و یورش‌های گروه‌های مورد حمایت انگلیس از کارولینا بازماندگان را به جنوب راند. حمله کارولینا در سال 1702 به زنجیره مأموریت‌ها پایان داد. آنچه باقی مانده باستان‌شناختی است: تپه‌های صدف، سفالی محلی که باستان‌شناسان آن را سن پدرو می‌نامند، و محل شهرک‌ها و مأموریت‌هایی که هنوز در اطراف جکسونویل و در جزیره‌های جورجیا کاوش می‌شوند.