اروتیک اولونی

اوهلون‌ها هرگز به آن معنایی که نام‌شان القا می‌کند، یک قوم واحد نبودند. پیش از آمدن اسپانیایی‌ها، کرانه‌ی مرکزی کالیفرنیا، از تنگه‌ی کارکینز تا بیگ سِر، ده‌ها قبیله‌ی کوچک و مستقل را در خود جا می‌داد که هر کدام چند صد نفر بودند و سرزمین، رهبری و پیوندهای ازدواج خاص خود را با همسایگان داشتند. آنان به هشت زبان به‌هم‌پیوسته اما متمایز سخن می‌گفتند: کارکین، چوچنیو، تامین، رامایتوش، آواسواس، موتسون، رومسن و چالون. نام فراگیر بعدها پدید آمد. سربازان اسپانیایی آنان را «کوستانوان» به معنای مردم ساحل می‌خواندند و در سده‌ی بیستم، جامعه‌ها به‌جای آن نام، «اوهلون» را برگزیدند که از نام یک روستا در ساحل سن ماتئو گرفته شده بود، بیشتر از آن رو که نام خودشان بود و نام دیگر چنین نبود.

این سرزمین یکی از پرجمعیت‌ترین مناطق آمریکای شمالی در شمال مکزیک بود و دلیل آن خلیج بود. بلوطِ زدوده از تانن خوراک اصلی بود، اما باتلاق‌ها پرندگان آبزی می‌دادند، پهنه‌های گلی جزر و مدی صدف دوکفه‌ای و خوراکی‌های دریایی فراهم می‌کردند، نهرها ماهی سالمون می‌دادند و تپه‌ها بر اساس برنامه‌ای سوزانده می‌شدند تا برای گوزن‌ها و علف‌های دانه‌دار باز بمانند. مردم با قایق‌هایی که از دسته‌های نی تول بسته می‌شد از آب می‌گذشتند. تپه‌های صدفی که به‌جا گذاشتند صدها فوت پهنا داشتند و چندین طبقه بلند بودند، که طی هزاران سال انباشته شده بودند و افزون بر زباله‌های آشپزخانه، مردگان را هم در خود نگه می‌داشتند. تقریباً همه‌ی آن‌ها بین سال‌های 1850 و 1930 برای پرکردن و سنگفرش جاده‌ها برده شدند.

هفت مأموریت که بین سال‌های 1770 و 1797 بنیاد نهاده شدند، آن جهان را از هم پاشیدند. بیماری، کار اجباری و از هم گسیختن قبیله‌های کوچک جمعیت را در دو نسل به نزدیک نود درصد کاهش داد، و هنگامی که مأموریت‌ها در سال 1834 از کلیسا جدا شدند، زمین به دامداران رسید، نه به مردمی که بر آن نگه داشته شده بودند. هجده پیمانی که قبایل کالیفرنیا در سال 1851 امضا کردند هرگز تصویب نشدند؛ سنا پرونده‌های آن‌ها را پنجاه سال مهر و موم کرد. امروزه بیشتر گروه‌های اوهلون، از جمله موویکما در خلیج شرقی و امه موتسون، بدون شناسایی فدرال‌اند، و این موضوعی از جنس کاغذبازی و سیاست است، نه این‌که آیا آنان اینجا حضور دارند یا نه.

بیشترشان کاتولیک‌اند، بیشترشان شهرنشین‌اند، و بیشترشان در فاصله‌ی دید جایی زندگی می‌کنند که نیاکانشان در آن زیسته‌اند. زبان‌های چوچنیو و موتسون دوباره گفتاری می‌شوند و از روی دفترهایی بازسازی شده‌اند که J.P. Harrington در دهه‌های 1920 و 1930 با آخرین گویشوران روان آن‌ها پر کرده بود. تراست زمین سوگوره‌ته که زنان اوهلون در اوکلند اداره‌اش می‌کنند، زمین‌های منطقه‌ی خلیج را دوباره به دست مردم بومی بازگردانده و از ساکنان آن‌ها مالیات داوطلبانه‌ی زمین گرفته است.