زنی از اوپاتا، مرجع فنوتیپ

اروتیک اوپاتا

زبان

اوپاتا، که Teguima نیز نامیده می‌شود، و اودِوه Eudeve (یوتو-آزتکی، شاخه اوپاتان)؛ از میانه سده بیستم خفته است و امروز اسپانیایی گفته می‌شود

دین

کاتولیک رومی، که به مأموریت‌های یسوعی دهه 1620 برمی‌گردد

درباره اوپاتا

اوپاتاها کشاورزان دره‌های رودخانه‌ای بودند و همین واقعیت تقریباً همه‌ی چیزهای دیگر درباره‌ی ایشان را سامان داد. سرزمینشان نیمه‌ی شرقی ایالت کنونی سونورا در شمال غربی مکزیک است، جایی که رودهای سونورا، مونته‌زوما و باویسپه از کوه‌های سیرامادره‌ی غربی به سوی جنوب جاری‌اند و از میان بوته‌زارهای خاردار و گرم می‌گذرند، جایی که دشت سیلابی ارزشش بیش از کوه است. آنان در شهرک‌های فشرده‌ای که در امتداد این رودها پراکنده بودند زندگی می‌کردند، از آن‌ها کانال‌های آبیاری جدا می‌کردند و ذرت، لوبیا، کدو و پنبه را در مقیاسی می‌کاشتند که نخستین اسپانیایی‌هایی را که در دهه‌های ۱۵۳۰ و ۱۵۴۰ از آنجا عبور کردند متحیر ساخت. لشکرکشی کورونادو در سال ۱۵۴۰ از دره گذشت و نام ایالت معمولاً به نامی بازگردانده می‌شود که آن دره بدان خوانده می‌شد. در میان مردمان شمال غربی، آنان پرشمارترین و ساکن‌ترین بودند، در منطقه‌ای که بسیاری از همسایگانشان نه پرشمار بودند و نه ساکن. خود نام اوپاتا از طریق همسایگانشان که به زبان اودام سخن می‌گفتند به زبان اسپانیایی راه یافت؛ بزرگ‌ترین شاخه‌شان خود را تگیما می‌نامید.

زبانشان در شاخه‌ی ویژه‌ی خود از خانواده‌ی یوتو-آزتکی جای داشت، همراه با زبان ایودوه، و آن‌قدر به یاکی، مایو و تاراامارا نزدیک بود که بتوان آنان را در همان دسته‌ی گسترده‌تر جای داد. گویشوران ایودوه لبه‌ی غربی و جنوبی سرزمین اوپاتا را در اختیار داشتند و خوا زمین‌های مرتفع‌تر را. یسوعیان در دهه‌ی ۱۶۲۰ به دره‌ها رسیدند و در عرض یک نسل شهرک‌ها را به صورت مأموریت‌های مذهبی سازمان دادند، و کاتولیکی ریشه دواند: پس از سال ۱۷۶۷، هنگامی که این فرقه اخراج شد، همچنان چارچوب زندگی عمومی باقی ماند، با همه‌ی روزهای جشن. نزدیک به دو قرن اوپاتاها با یورش‌گران آپاچی جنگیدند، و در این جنگ‌ها به عنوان متحدان تاج اسپانیا و سپس مکزیک می‌جنگیدند و در گروهان‌های پادگانی ریاستی به عنوان سربازان مزدور خدمت می‌کردند. آن جایگاه واقعی بود و در عین حال فرساینده: هرچه ادغام نزدیک‌تر می‌شد، روی کاغذ تشخیص یک شهر اوپاتایی از یک شهر میستیزو دشوارتر می‌شد، و وقتی در سال ۱۸۲۰ شورشی درگرفت، سرکوب شد و رهبرش اعدام گردید. از خسارت‌های زمین در بقیه‌ی آن قرن ادامه یافت. زبان در قرن بیستم خاموش شد و آخرین گویشوران روان آن حدود اواسط قرن از میان رفتند، و به همین دلیل اوپاتاها اغلب با زمان گذشته توصیف می‌شوند. اما این مردم گذشته نیستند. بازماندگانشان هنوز در همان شهرهای رودخانه‌ای در مرکز و شرق سونورا زندگی می‌کنند، ده‌ها هزار نفر در سرشماری‌های اخیر مکزیک خود را با این هویت معرفی کرده‌اند، و کوششی مداوم برای بازگرداندن زبان از صفحه‌ی کاغذ به کاربرد زنده در جریان است.

فنوتیپ‌های معمول: اوپاتا

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ظاهر بومی شمال غربی مکزیک: پوستی در محدوده‌ی قهوه‌ای روشن تا متوسط، موی مشکی صاف، صورت‌های پهن با گونه‌های برجسته، قد متوسط. پیش از دوران میسیون‌ها، پوشاک از پنبه‌ی بافته‌شده‌ی محلی بود: لنگ و صندل برای مردان، دامن‌های پیچیده‌شده برای زنان، با زیورهای چرمی و صدفی که از خلیج کالیفرنیا معامله می‌شد، و گزارش‌های اولیه‌ی اسپانیایی به رنگ‌آمیزی بدن اشاره دارند. پوشاک دوران میسیون‌ها ظرف چند نسل جای آن را به پیراهن، شلوار و دامن‌های پنبه‌ای به سبک اسپانیایی داد. پوشاک امروزی، لباس عادی مردم روستاها و شهرهای کوچک سونورا است.

پرسش‌های متداول درباره اوپاتا

اوپاتا به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی اوپاتا اوپاتا، که Teguima نیز نامیده می‌شود، و اودِوه Eudeve (یوتو-آزتکی، شاخه اوپاتان)؛ از میانه سده بیستم خفته است و امروز اسپانیایی گفته می‌شود است.

اوپاتا پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان اوپاتا کاتولیک رومی، که به مأموریت‌های یسوعی دهه 1620 برمی‌گردد است.