اروتیک تیموکوا

تیموکوا مردمی تاریخی در شمال فلوریدا و جنوب شرقی جورجیا بودند و در منطقه، در زمانی که اروپاییان در اوایل دهه 1500 رسیدند، بزرگ‌ترین جمعیت بومی را داشتند. آنان تا سال 1763 به‌عنوان مردمی متمایز ناپدید شده بودند، زمانی که آخرین چند ده بازمانده همراه با اسپانیایی‌هایی که منطقه را ترک می‌کردند به کوبا رفتند. آنان هرگز یک ملت واحد نبودند. آنچه تیموکوا بودن آنان را تعیین می‌کرد زبان بود: حدود سی و پنج زعامت قبیله‌ای که پژوهشگران آنها را در دو خوشهٔ شرقی و غربی دسته‌بندی کرده‌اند، و همگی به گویش‌های زبانی سخن می‌گفتند که هیچ خویشاوندی اثبات‌شده‌ای با هیچ زبان دیگری نداشت. موکاماهای ساحلی، از جمله زعامت ساتوریوا، از ماهی، صدف‌ها و مرداب‌های جزرومدی پیرامون دهانهٔ رودخانهٔ St. Johns زندگی می‌کردند. پوتانوها، اوتینای شمالی و یوستاگاها که در درون سرزمین می‌زیستند، ذرت، لوبیا و کدو را در ارتفاعات شمال مرکزی فلوریدا کشت می‌کردند و شباهت بیشتری با جوامع کشاورزی میسیسیپی در شمال خود داشتند. نسب از سوی مادر دنبال می‌شد و وارث یک زعیم معمولاً پسر خواهر او بود.

بدشانسی آنان این بود که در درِ ورودیِ قاره زندگی می‌کردند. ناروایز و دِ سوتو در سال‌های 1528 و 1539 از این منطقه گذشتند، هوگنوت‌های فرانسوی در سال 1564 در میان ساتوریواها دژ Fort Caroline را ساختند، و اسپانیایی‌ها سال بعد St. Augustine را بنا کردند و هرگز آن را ترک نکردند. Jacques Le Moyne برای فرانسوی‌ها شوراها، شکارها و تدفین‌های تیموکوا را طراحی کرد و حکاکی‌های Theodor de Bry از این طرح‌ها هنوز تصاویری است که بیشتر مردم دیده‌اند، هرچه دقتشان باشد. پایگاه‌های مبلغان فرانسیسکن از دهه 1590 در امتداد Camino Real به سوی غرب گسترش یافتند و راهب Francisco Pareja دستور زبانی و کتاب‌های آموزش دینی دوزبانه نوشت که تیموکوا را به یکی از بهترین زبان‌های بومی مستندشدهٔ آمریکای شمالی دوران استعماری نخستین بدل کرد، زبانی که ثبتش بهتر از بسیاری از زبان‌های بازمانده بود. بیشترین مرگ‌ومیر را بیماری‌های همه‌گیر سبب شدند: جمعیتی که دویست هزار نفر برآورد می‌شد، در کمتر از دو قرن به زیر هزار نفر رسید. شورشی علیه فرماندار در سال 1656 با اعدام رهبرانش و جابه‌جایی اجباری روستاها به پایان رسید، و غارتگران کارولینا با متحدان کریک و یاماسی صومعه‌های باقی‌مانده را بین سال‌های 1702 و 1706 سوزاندند.

چند چیز هنوز شگفت‌زده می‌کند. مردان و زنان بخش بزرگی از بدن خود را خالکوبی می‌کردند، و هرچه رتبهٔ بالاتری داشتند خالکوبی بیشتری داشتند، به‌طوری که جایگاه فرد با یک نگاه قابل تشخیص بود. شوراها با نوشیدن جامی مشترک از برگ یاپون برشته آغاز می‌شد، نوشیدنی سیاه کافئین‌دار جنوب شرقی. کتاب اعتراف پارخا ده‌ها آیین روزمره را فهرست می‌کند که کلیسا می‌کوشید ریشه‌کن کند: قربانی‌های نوبرانه، طلسم‌های شکار، و فال‌هایی که از پرندگان خوانده می‌شد. هیچ جامعهٔ تیموکوایی باقی نمانده است. آنچه برجا مانده نام منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ بوم‌شناختی و تاریخی Timucuan Ecological and Historic Preserve در بیرون Jacksonville است، قفسه‌ای از متون سده هفدهم به زبانی که دو قرن و نیم است بر زبان جاری نیست، و تپه‌ها و توده‌های صدفی در کنار رودخانهٔ St. Johns.