اروتیک اوکانیچی

اوکانچی‌ها شهرت خود را بر یک جزیره رودخانه‌ای بنا کردند. پیش از آنکه سکونت‌گزینی انگلیسی‌ها از خط آبشار فراتر برود، شهر اصلی‌شان در جزیره‌ای روی رودخانه روانوک، نزدیک دهانه رودخانه دان، در منطقه‌ای که اکنون جنوب ویرجینیاست، قرار داشت و این جزیره درست بر سر راه بزرگ تجاری بود، یعنی مسیر زمینی که از سکونتگاه‌های ویرجینیا به سوی جنوب تا پیدمونت کارولینا امتداد داشت. موقعیت، تمام راهبرد بود. بازرگانانی که به سوی جنوب می‌رفتند در شهر اوکانچی‌ها توقف می‌کردند، زیرا راه عملی دیگری برای دور زدن آن وجود نداشت، و پوست گوزن و کالاهایی که به سوی شمال حرکت می‌کردند نخست از دست اوکانچی‌ها می‌گذشتند. زبان آنان به شاخه شرقی خانواده زبانی سیوان تعلق داشت و با زبان‌های توتیلو و ساپونی خویشاوند بود؛ این امر آنان را در منطقه‌ای که در غیر این صورت مملو از گویشوران زبان‌های الگونکین و ایروکوئی بود، متمایز می‌کرد. جان لدرر، مستعمره‌نشین، که در سال 1670 از آنجا گذشت، گزارش داد که زبان اوکانچی به‌عنوان زبان مشترک تجارت و مراسم مذهبی، بسیار فراتر از مردمی که در خانه به آن سخن می‌گفتند، به کار می‌رفت؛ زبانی میانجی در پیدمونت که تا حدی توسط کاهنان حفظ می‌شد. امروزه هیچ‌کس آن را به‌عنوان زبان مادری صحبت نمی‌کند، اگرچه نوادگان آنان در حال بازسازی آن از روی مدارک باقی‌مانده توتیلو و ساپونی هستند.

این ترتیب در سال 1676 فروپاشید، هنگامی که ناتانیل بیکن اندکی پس از آنکه اوکانچی‌ها به او یاری رسانده بودند، در شهر جزیره‌ای‌شان به آنان حمله کرد. بازماندگان به سوی جنوب به دره رودخانه اینو رفتند، جایی که جان لاوسون در سال 1701 آنان را در شهر آچونچی، نزدیک هیلزبروی کنونی در کارولینای شمالی، یافت. از آنجا به بعد، داستان، داستان ادغام زیر فشار است: تا سال 1714 خانواده‌های اوکانچی همراه با ساپونی‌ها، توتیلوها، اینوها و دیگران در دژ کریستانا در ویرجینیا گرد آمده بودند و نام‌های جداگانه کم‌کم در یک جامعه سیوانی واحد در پیدمونت محو شد. برخی از این خانواده‌ها به شمال رفتند و شش ملت آنان را پذیرفتند و سرانجام به کانادا رسیدند. دیگران در پیدمونت ماندند، به کشاورزی پرداختند و با دیگران ازدواج کردند و در طول نسل‌هایی که اعلام علنی هویتشان هزینه داشت، درباره اینکه چه کسانی هستند سکوت کردند. نوادگانشان هنوز آنجا هستند، در شهرستان‌های آلامنس و اورنج، و در قالب گروه اوکانچی از ملت ساپونی سازمان یافته‌اند که در سال 2002 از سوی ایالت کارولینای شمالی به رسمیت شناخته شد و کوچک‌ترین قبیله به رسمیت شناخته‌شده این ایالت است. آنان دهکده‌ای بازسازی‌شده را نگهداری می‌کنند و هر سال یک پاوواو بازگشت به خانه برگزار می‌کنند. خود جزیره از میان رفته و زیر آب‌های مخزن کر غرق شده است، که تصویری صریح اما دقیق است: مکان زیر آب است، مردم نه.