اروتیک نوناتوکاوومیوت

NunatuKavummiut مردمی از تبار اینوئیت‌ها در جنوب و مرکز لبرادور هستند. این مردم از دیدار خانواده‌های اینوئیت با ماهیگیران، بازرگانان و شکارچیان اروپایی که در یکی از سخت‌ترین سواحل آمریکای شمالی کار می‌کردند پدید آمدند. نام آنان از NunatuKavut گرفته شده که به زبان Inuttitut به معنای سرزمین کهن ما است. آنان این نام را در سال 2010 برگزیدند، زمانی که ملت متیس لبرادور خود را به شورای اجتماعی NunatuKavut تغییر نام داد. این تغییر عمدی بود: واژه‌ای که به متیس‌های پریری پیوند داشت کنار گذاشته شد و واژه‌ای که ریشه در زبان و سرزمین اینوئیت‌ها داشت جایگزین آن شد.

سرزمین آنان از حوضه دریاچه ملویل به سوی پایین سواحل تا تنگه بل آیل امتداد دارد. این سرزمین شامل روستاهای ساحلی کوچکی مانند Cartwright، Black Tickle، Charlottetown، Port Hope Simpson و Mary's Harbour است و بسیاری از اعضا نیز در Happy Valley-Goose Bay زندگی می‌کنند. اینوئیت‌ها نسل‌ها با خدمه‌های اروپایی در این ساحل داد و ستد و درگیری داشتند، تا آنکه بریتانیایی‌ها در سال 1765 با آنان صلح کردند. بعدها مردانی که برای ماهیگیری یا کار در پایگاه‌های شرکت خلیج هادسون آمده بودند با زنان اینوئیت ازدواج کردند. فرزندان آنان به خانواده‌های ساکن همه‌ساله تبدیل شدند که بیگانگان آنان را Settlers می‌نامیدند. زبان انگلیسی، با لهجه‌ای قوی لبرادوری، جای Inuttitut را در خانه گرفت، هرچند واژه‌های اینوئیت برای مکان‌ها، جانوران و ابزار همچنان به کار می‌رفت. بیشتر خانواده‌ها انگلیکن یا کاتولیک رومی هستند. بیمارستان‌ها و مدارس شبانه‌روزی بعثت Grenfell زندگی در قرن بیستم را در این ساحل شکل دادند، و نه همیشه با مهربانی.

شیوه زندگی کهن از فصل‌ها پیروی می‌کرد. خانواده‌ها زمستان را در خانه‌هایی که در خلیج‌های پناهگاه‌دار جای گرفته بودند می‌گذراندند و به دام‌گذاری، شکار و هیزم‌شکنی مشغول بودند، سپس در تابستان به دماغه‌های ساحلی می‌رفتند تا ماهی کاد و سالمون صید کنند. فُک، کبک کوهی، قزل‌آلا و توت ابری (bakeapples) انبار خانه‌ها را پر می‌کردند، و کفش‌های پوستی و سورتمه‌های komatik ابزار کار روزانه بودند، نه اشیای موزه‌ای. جابه‌جایی‌های دولتی ساکنان در دهه 1960 بسیاری از بندرگاه‌های کوچک‌تر را خالی کرد، و ممنوعیت صید ماهی کاد در سال 1992 اقتصادی را که بقیه به آن وابسته بودند ویران کرد.

مسئله تعیین‌کننده امروز، به رسمیت شناخته شدن است. نیوفاوندلند در سال 1949 بدون هیچ پیش‌بینی‌ای برای مردمان بومی‌اش به کانادا پیوست و NunatuKavummiut ده‌ها سال برای حقوق بر زمین و بهره‌برداری از منابع پافشاری کرده‌اند. در سال 2019 اتاوا توافقی امضا کرد تا گفت‌وگو درباره حقوق و خودتعیینی آنان آغاز شود. اعضا همچنین علیه طرح برق‌آبی Muskrat Falls بر پایین‌دست رودخانه Churchill اعتراض کردند. دولت Nunatsiavut و ملت Innu ادعای داشتن حقوق اینوئیتی برای NunatuKavummiut را رد می‌کنند، و این امر یکی از تندترین مناقشات هویتی در کانادای بومی را رقم زده است. در این میان زندگی روزمره ادامه دارد: خانواده‌ها هنوز در همان جاهایی که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان شکار می‌کردند، ماهی می‌گیرند و توت می‌چینند.