اروتیک آساتیگ‌ها

آساتیگ‌ها مردمی بودند که به زبان‌های خانوادهٔ آلگونکین سخن می‌گفتند و در سوی اقیانوس اطلس شبه‌جزیرهٔ دلماروا می‌زیستند، در جایی که امروز شهرستان وورستر ایالت مریلند و بخش‌هایی مجاور از ایالت‌های دلاور و ویرجینیا را دربر می‌گیرد، تا آنکه فشار استعمار در دهه‌های 1700 پراکنده‌شان کرد؛ نوادگانشان امروز در میان نانتیکوک‌های جنوب ایالت دلاور زندگی می‌کنند. موقعیت جغرافیایی‌شان آنان را از دیگران متمایز می‌کرد. نانتیکوک‌ها و پوکوموک‌ها به سوی خلیج چیزپیک در غرب نگاه می‌کردند، اما آساتیگ‌ها سوی اقیانوس را در اختیار داشتند: جزیره‌های سدی، خلیج‌های کم‌عمق پشت آن‌ها، و زمین جنگلی که تا بالادست رود پوکوموک امتداد داشت.

زندگی از آب و فصل‌ها پیروی می‌کرد. روستاها ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند. خلیج‌ها صدف‌های خوراکی، صدف‌های نرم‌تن، ماهی و پرندگان آبی را فراهم می‌کردند و جنگل‌های درونی گوزن. تقریباً هیچ‌یک از زبانشان هرگز نوشته نشد، اما تقریباً یقین است که از شاخهٔ آلگونکین شرقی بوده و با زبان نانتیکوک نزدیک بوده است. این شاخه زنجیره‌ای از زبان‌های خویشاوند بود که زمانی در امتداد ساحل، از خلیج‌های کارولینا تا استان‌های دریایی کانادا، کشیده شده بود. زندگی دینی‌شان به‌سختی مستند است، زیرا ثبت‌کنندگان انگلیسی دربارهٔ زمین، مرزها و شکایت‌ها می‌نوشتند، نه دربارهٔ باورها.

مستعمرهٔ مریلند با آساتیگ‌ها همچون یکی از قدرتمندترین ملت‌های بخش پایینی ساحل شرقی رفتار می‌کرد. وقتی کشت‌کاران توتون در نیمهٔ دوم دهه‌های 1600 به این منطقه سرازیر شدند، الگویی آشنا شکل گرفت: حکم‌های مالکیت زمین که مورد مناقشه بودند، خوک‌ها و گاوهای انگلیسی که در مزرعه‌های بومی بی‌حصار پرسه می‌زدند، و معاهده‌هایی که مرزها را تنها تا دور بعدی نقشه‌برداری‌ها ثبت می‌کردند. سرانجام مستعمره قطعه‌زمین محفوظی را در بالادست رود پوکوموک به رسمیت شناخت، جایی که شهرک آنان، آسکیمینوکونسون، نزدیک آنچه امروز اسنو هیل نام دارد برپا بود. با این حال، مهاجران همچنان بر آن فشار می‌آوردند.

از اواخر دهه‌های 1600 به بعد، خانواده‌های آساتیگ در مراحلی ترک کردند. بسیاری به شمال، به رود ایندین در شهرستان ساسکس ایالت دلاور رفتند، جایی که یک جامعهٔ بومی در طول نسل‌ها تحت فشارهای حقوقی و اجتماعی دوام آورد. دیگران به مهاجرت‌های نانتیکوک پیوستند که از رود ساسکوهانا به سوی پنسیلوانیا بالا رفتند و سپس به سرزمین ایروکوئی در ایالت نیویورک و انتاریو رسیدند، جایی که در ملت‌های بزرگ‌تر جذب شدند.

امروز بیشتر مردم این نام را از یک مکان می‌شناسند. جزیرهٔ آساتیگ، با ساحل ملی و اسب‌های وحشی معروفش، این نام را در امتداد سواحل مریلند و ویرجینیا حفظ کرده است، یادآوری اینکه این ساحل پیش از آنکه پارکی داشته باشد، مردمی داشته است.