اروتیک تکستا

تِکِستا مردمی بودند که در جنوب‌شرقی‌ترین نوک ایالت فلوریدا می‌زیستند و حدود دو هزار سال در اطراف خلیج بیسکین، در بخش پایینی رودخانه میامی و در بخش شمالی جزایر کیز ساکن بودند، تا اینکه آخرین بازماندگان آنان در سال 1763 به هاوانا برده شدند، هنگامی که اسپانیا فلوریدا را به بریتانیا واگذار کرد. امروز هیچ‌کس زنده‌ای این نام را ندارد. سمینول‌ها و میکاسوکی‌هایی که امروز در جنوب فلوریدا زندگی می‌کنند، بعدها و از شمال آمدند و داستانشان جداگانه است. آنچه تِکِستا را، برخلاف انتظار برای مردمی یکجانشین با این مقیاس، متمایز می‌کرد این بود که اصلاً کشاورزی نمی‌کردند. دلیلی هم برای این کار نداشتند: خلیج، صخره‌های مرجانی و حاشیه باتلاق‌های اورگلیدز، ماهی، کوسه، لاک‌پشت دریایی، گاو دریایی، گوزن و نرم‌تنان را چنان فراوان عرضه می‌کردند که روستاهای بزرگ بتوانند قرن‌ها در یک نقطه بمانند. این روستاها بر روی زباله‌های خودشان بنا شده بودند، تپه‌هایی از صدف حلزون‌های دریایی و صدف‌های خوراکی که لایه‌به‌لایه انباشته شده بودند. ریشه گیاه کونتی که خام سمی است، کوبیده و شسته می‌شد تا نشاسته‌ای بگیرد که مانند آرد به کار می‌آمد. ناظران اسپانیایی آیین تدفینی برای رؤسا ثبت کردند که در آن پیکر از هم جدا می‌شد، استخوان‌های بزرگ در صندوقی در روستا برای احترام نگهداری می‌شدند و استخوان‌های کوچک میان خویشاوندان تقسیم می‌شد. از نظر سیاسی، تِکِستا در سایه کالوسا زندگی می‌کرد، قدرتی که بر ساحل خلیج مکزیک حاکم بود و تِکِستا گاه با آن متحد، گاه خراج‌گزار و گاه در جنگ با آن بودند.

زبان آنان دیگر قابل بازیابی نیست. تنها شماری اندک از واژه‌ها در اسناد اسپانیایی باقی مانده است، آن‌قدر کم که نتوان آن را در هیچ خانواده زبانی جای داد، و پیشنهادهایی که آن را به کالوسا یا به زبان‌های ماسکوگی پیوند می‌دهند همچنان پیشنهاد باقی مانده‌اند. تماس‌ها از آغاز قرن شانزدهم شروع شد و به‌تدریج بد پیش رفت. در سال 1567 اسپانیایی‌ها یک مأموریت یسوعی را در دهانه رودخانه بنا کردند و یک برادر غیرروحانی به نام فرانسیسکو ویاریال را برای اداره آن گماشتند؛ این مأموریت ظرف چند سال رها شد. تلاش دوم در سال 1743 تنها چند ماه دوام آورد. آنچه تِکِستا را از پا درآورد تغییر دین نبود، بلکه بیماری‌های همه‌گیر بود و در اوایل قرن هجدهم، غارت برای برده‌گیری که گروه‌های جنگی مسلح به سلاح انگلیسی از کارولینا به سمت جنوب رانده بودند. تا سال 1763، بازمانده هر جامعه بومی در جنوب فلوریدا کمتر از صد خانواده بود. در سال 1998 گروهی که برای ساخت برج‌های آپارتمانی، برایکل پوینت را پاک‌سازی می‌کرد به حلقه‌ای از حوضچه‌های کنده‌شده در بستر سنگ آهک برخورد که حدود 38 فوت عرض داشت و نزدیک به دو هزار سال قدمت داشت. تلاش برای نجات آن مانع ساخت برج‌ها شد. دایره میامی اکنون یک بنای ملی تاریخی است و مهم‌ترین چیزی است که از مردمی باقی مانده که شهر در غیر این صورت آن‌ها را تنها روی تابلوهای خیابان به یاد دارد.