اروتیک اوگلالا

زبان

لاکوتا (سیویی)؛ انگلیسی (هند و اروپایی) اکنون زبان اول بیشتر مردم است

دین

معنویت سنتی لاکوتا (کلبه عرق، جست‌وجوی رؤیا، رقص خورشید، چپق مقدس)، مسیحیت کاتولیک و اسقفی، و کلیسای بومیان آمریکا، که اغلب با هم به جا آورده می‌شوند

درباره اوگلالا

اوگلالا یکی از هفت دسته‌ی لاکوتا هستند، مردم ردکلاود، کریزی هورس و بلک الک. بیشتر آنان در سرزمین ذخیره‌شده‌ی پاین ریج در جنوب غربی ایالت داکوتای جنوبی زندگی می‌کنند، جایی که پیروان ردکلاود در سال ۱۸۷۸ در آن ساکن شدند. این نام معمولاً «آنان خویشان خود را پراکنده می‌کنند» ترجمه می‌شود. آنان خود را به‌عنوان قبیله‌ی اوگلالا سیوکس اداره می‌کنند. در سال ۲۰۱۵ شهرستانی که در هسته‌ی سرزمین ذخیره‌شده قرار دارد نام قدیمی خود، شَنون، را کنار گذاشت و به شهرستان اوگلالا لاکوتا تبدیل شد. این تغییر کوچکی بود، اما معنای زیادی دارد: اوگلالا‌ها بیش از یک‌ونیم قرن است که بر شرایط خود پافشاری کرده‌اند.

پیش از ایجاد سرزمین ذخیره‌شده، اوگلالا‌ها در دشت‌های شمالی با اسب و گاومیش زندگی می‌کردند. آنان در غرب رودخانه‌ی میسوری، تا تپه‌های سیاه و سرزمین‌های رودخانه‌های پلات و پودر، پرسه می‌زدند. در دهه‌ی ۱۸۶۰ جنگ ردکلاود ایالات متحده را وادار کرد که قلعه‌های خود را در امتداد جاده‌ی بوزمن رها کند. همچنین معاهده‌ی فورت لارامی در سال ۱۸۶۸ را بر آن تحمیل کرد که تپه‌های سیاه را در داخل سرزمین ذخیره‌ی بزرگ سیوکس‌ها قرار داد. در کمتر از یک دهه طلا معدنچیان را آورد، کنگره در سال ۱۸۷۷ تپه‌ها را تصرف کرد، و اوگلالا‌ها هرگز آن را نپذیرفتند. در سال ۱۹۸۰ دیوان عالی کشور غرامتی به ملت‌های سیوکس داد. آنان آن را رد کردند و پول از آن زمان در حسابی فدرال مانده و سود انباشته کرده است. زانوی زخمی هم در پاین ریج است، محل کشتار سال ۱۸۹۰ میان لاکوتای میجکونجو و هونک‌پاپا، و همچنین محل اشغال مسلحانه‌ی ۷۱ روزه در سال ۱۹۷۳.

زبان لاکوتا یک زبان سیوانی و از خویشاوندان نزدیک داکوتا است که در شرق دورتر صحبت می‌شود. امروز بیشتر گویشوران روان سالخوردگانند، و مدارس سرزمین ذخیره‌شده و کالج اوگلالا لاکوتا می‌کوشند این زبان را به کودکانی منتقل کنند که با انگلیسی بزرگ می‌شوند. بسیاری از خانواده‌ها هم‌زمان با دو سنت دینی زندگی می‌کنند. مأموریت‌های کاتولیک و اسقفی در اواخر قرن نوزدهم ریشه دواندند و بسیاری از اوگلالا‌ها مسیحیان تعمیدیافته‌اند. همان مردم ممکن است در کلبه‌ی عرق دعا کنند، برای رؤیاجویی بروند یا در مراسم رقص خورشید تابستانی برقصند. سیاست فدرال زمانی رقص خورشید را سرکوب می‌کرد و اکنون آشکارا برگزار می‌شود.

تیوسپای، یعنی گروه خانواده‌ی گسترده‌ای که زمانی به‌عنوان یک دسته با هم سفر می‌کرد، هنوز جوامع و تعهدات خانوادگی در سرزمین ذخیره‌شده را شکل می‌دهد. بخشش در ملاء عام انجام می‌شود. در مراسم تجلیل، یادبود و نام‌گذاری، خانواده‌ها بخشش‌های عمومی برگزار می‌کنند و لحاف‌های ستاره‌ای، پتوها و غذایی را توزیع می‌کنند که شاید یک سال برای جمع‌آوری‌اش صرف کرده باشند. مراسم هونکا، یعنی ساختن خویشاوندان، می‌تواند افرادی را که هیچ خون مشترکی ندارند به خانواده تبدیل کند.

فنوتیپ‌های معمول: اوگلالا

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

رنگ پوست معمولاً از روشن تا قهوه‌ای متوسط است. موها صاف و تیره است و بسیاری از مردان و زنان آن را بلند می‌پوشند که اغلب بافته می‌شود. اندازه‌گیری‌های انجام‌شده در قرن نوزدهم نشان داد که مردمان دشت‌ها، از جمله لاکوتا، قدی قابل توجه داشته‌اند و امروزه بسیاری از خانواده‌ها نیز نیاکان اروپایی دارند که به تجارت پوست خز بازمی‌گردد. پوشش روزمرهٔ آنان لباس غربی معمولی است، در حالی که گردهمایی‌های پاوواو و مراسم آیینی، لباس‌های تشریفاتی را به نمایش می‌گذارند که با منجوق‌دوزی هندسی، سوزن‌دوزی با خار جوجه‌تیغی، چرم آهو، پرهای عقاب، پیراهن‌های روبان‌دار و دامن‌های روبان‌دار و لحاف‌های ستاره‌ای آراسته‌اند و این لحاف‌ها دور افرادی پیچیده می‌شود که گرامی داشته می‌شوند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره اوگلالا

اوگلالا به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی اوگلالا لاکوتا (سیویی)؛ انگلیسی (هند و اروپایی) اکنون زبان اول بیشتر مردم است است.

اوگلالا پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان اوگلالا معنویت سنتی لاکوتا (کلبه عرق، جست‌وجوی رؤیا، رقص خورشید، چپق مقدس)، مسیحیت کاتولیک و اسقفی، و کلیسای بومیان آمریکا، که اغلب با هم به جا آورده می‌شوند است.