اروتیک بیلوکسی‌ها

بیلوکسی‌ها خود را Taneks aya می‌نامند، یعنی مردم نخست، و آنچه همواره آنان را از همسایگانشان متمایز کرده زبان است. بیلوکسی به خانوادهٔ زبان‌های سیوانی تعلق دارد. مردمانی که در اطرافشان، در سواحل خلیج مکزیک، زندگی می‌کردند، یعنی چاکتاو، چیکاسا و پاسکاگولا، به زبان‌های خانوادهٔ موسکوگی سخن می‌گفتند، و بیشتر گفتار سیوانی در شمال و غرب دور، در دشت‌ها و در بالادست رود می‌سی‌سی‌پی، جریان داشت. نزدیک‌ترین خویشاوندانشان اوفو بودند، قومی کوچک در بالادست رود، و توتیلو در دشت‌های کوهپایه‌ای ویرجینیا؛ یعنی نزدیک‌ترین خویشاوندان هم واقعاً نزدیک نبودند. این الگو بازماندهٔ حضور دیرینهٔ سیوانی‌ها در جنوب‌شرقی است که پیش از آنکه کسی به فکر ثبت آن باشد، بیماری، یورش برای برده‌گیری و آوارگی آن را از هم گسست. آنچه ثبت شد دیر رسید. جیمز اون دورسی در دهه‌ی 1890 میلادی با گویشوران بیلوکسی در لوئیزیانا کار کرد و واژه‌نامه و متون گردآوری‌شده‌اش پس از مرگ او در 1912 منتشر شد. یک نسل بعد زبان‌شناسی یک زن را یافت، به نام اما جکسون، که به‌عنوان آخرین تسلط‌یافته به این زبان به یاد آورده می‌شود. این زبان اکنون بیشتر یک سند است تا گفتگو، اما این سند آن‌قدر کامل است که هنوز می‌توان واژه‌ها را از دل آن بیرون کشید.

وقتی ایبرویل در سال 1699 فورت مورپا را بر ساحل برپا کرد، بیلوکسی‌ها در درون سرزمین، در امتداد پایین‌دست رود پاسکاگولا، زندگی می‌کردند. خلیج نام آنان را گرفت و سپس شهر هم همان نام را گرفت، و حتی آن نام هم دست‌دوم رسید و از زبان گویشوران چوکتاو و گوش‌های فرانسوی‌زبان گذشت، نه آنکه خود تانکس‌ها آن را ارائه کرده باشند. پس از آن دو سده کاهش یافتن و به سوی غرب کوچیدن آمد. نخستین بخش این روند را بیماری‌ها پدید آوردند. اتحاد با فرانسوی‌ها پس از فرانسوی‌ها دوام نیاورد، و پس از 1763 خانواده‌های بیلوکسی در گروه‌های کوچک از سراسر لوئیزیانا گذشتند، برخی تا تگزاس، و سرانجام بیشترشان در کنار رود ردریور نزدیک مارکسویل، کنار تونیکاها که همین سرنوشت را داشتند، ساکن شدند. این دو قوم یک قبیله شدند که در 1981 از سوی دولت فدرال به‌عنوان توانیکا-بیلوکسی به رسمیت شناخته شد، در یک منطقهٔ کوچک رزرو در شهرستان آووایلز، و کاتولیک‌اند به همان شیوه‌ای که فرانسوی‌تبارهای روستایی لوئیزیانا کاتولیک‌اند. این قبیله یک مجموعهٔ تفریحی کازینویی اداره می‌کند و در مارکسویل موزه و آزمایشگاه حفاظت دارد که حول کالاهای تدفینی‌ای ساخته شده که از راه دادگاه بازپس گرفته است. دیگر بازماندگان بیلوکسی به سوی جنوب به باتلاق‌ها رفتند و در شمار گروه‌های ساحلی آنجا به حساب می‌آیند، از جمله جامعهٔ جزیرهٔ ژان شارل، که تماشا می‌کند خلیج جزیره‌شان را می‌بلعد و ناچار به کوچ شده است.