اروتیک کوهاری‌ها

کوهاری‌ها نام خود را از یک رودخانه گرفته‌اند و در سال‌های اخیر در حال پس گرفتن آن رودخانه بوده‌اند. نهر کوهاری بزرگ تیره و آرام از میان شهرستان سمپسون در دشت ساحلی کارولاینای شمالی جریان دارد، نهری با آب سیاه که درختان سرو بر آن سایه انداخته‌اند، و خانواده‌های کوهاری نسل‌ها در کنار آن و نهر کوهاری کوچک در همان نزدیکی زندگی کرده‌اند. تا دهه 2010 نهر پر از درختان افتاده و توده‌های انباشته چوب شده بود. اعضای قبیله برای پاکسازی آن دست به کار شدند، با دست و با قایق کانو کار کردند و بخش‌های طولانی آن را دوباره به روی پاروزنان گشودند. آنان این کار را به همان اندازه که پاکسازی می‌دانستند، بیانیه‌ای درباره اینکه آن آب از آنِ چه کسانی است نیز می‌شمردند.

امروزه بیشتر کوهاری‌ها در چهار جامعه روستایی در شهرستان‌های سمپسون و هارنت زندگی می‌کنند: هالی گرو، نیو بیت‌ئیل، شایلو و آنتیاک. سنت قبیله‌ای نیای آنان را به نیوسیوک‌ها و دیگر مردمان ساحلی کارولاینا می‌رساند، مردمانی که اسکان استعماری و جنگ‌های اوایل دهه‌های 1700 آنان را به سوی درون سرزمین راندند. هیچ سند قابل استفاده‌ای از زبان نیاکانی بر جای نمانده است و انگلیسی مدت‌هاست زبان خانه، کار و عبادت بوده است. کلیساهای پروتستان در مرکز هر جامعه قرار دارند و بخش بزرگی از زندگی خانوادگی و اجتماعی هنوز از راه آن‌ها می‌گذرد.

فصلی از تاریخ کوهاری که بیش از هر فصل دیگری بر سر آن مبارزه شد، به مدارس مربوط است. در دوران جداسازی نژادی، کارولاینای شمالی مدارس خود را بر پایه مرزی میان سفیدپوستان و سیاه‌پوستان سامان داد و خانواده‌های بومی در شهرستان سمپسون به‌جای آنکه در یکی از این دو نظام ادغام شوند، برای داشتن مدارس خاص خود مبارزه کردند. آنان دهه‌ها مدارس کوچک محلی را سرپا نگه داشتند. سپس در دهه 1940 مدرسه سرخ‌پوستان شرق کارولاینا در نزدیکی کلینتون گشایش یافت. این مدرسه دانش‌آموزان بومی را از چند شهرستان اطراف جذب می‌کرد، زیرا یکی از معدود جاهای منطقه بود که یک کودک سرخ‌پوست می‌توانست در آن دبیرستان را به پایان برساند. لغو جداسازی نژادی در دهه 1960 آن را تعطیل کرد و نهادی را که جامعه برای خود ساخته بود از آنان گرفت.

کارولاینای شمالی در سال 1971 کوهاری را به‌طور رسمی به رسمیت شناخت و این قبیله امور خود را از طریق شورای درون‌قبیله‌ای کوهاری اداره می‌کند. به رسمیت شناخته شدن از سوی دولت فدرال هنوز محقق نشده است. کشت تنباکو و محصولات ردیفی زمانی ستون فقرات زندگی در اینجا بود، اما اکنون بیشتر مردم مزدبگیر هستند. پاوواو سالانه پاییزی در نزدیکی کلینتون، کار بر روی رودخانه و پایبندی استوار به تاریخ خودشان، کوهاری‌ها را با شرایطی که خودشان تعیین می‌کنند حاضر و پابرجا نگه می‌دارد.