اروتیک کوینالت

کوئینالت‌ها مردمی در دهانه‌های رودخانه‌ای در سواحل بیرونی اقیانوس آرام هستند و نامشان همین را نشان می‌دهد: از روستای واقع در دهانه رودخانه کوئینالت می‌آید، جایی که امروز تاهولا قرار دارد. زندگی در اینجا در امتداد رودخانه‌های کوئینالت و کیتس سازمان یافته بود. خانه‌های تخته‌ای از چوب سرو قرمز غربی نزدیک امواج بنا می‌شدند، ماهی آزاد بسته به فصل به بالادست رودخانه می‌رفت و یکی از مرطوب‌ترین جنگل‌های بارانی آمریکای شمالی پشت آن‌ها سر برمی‌آورد. ماهی سالمون سوکای رودخانه، که در محل به نام بلوبک شناخته می‌شود، هنوز نشانه بارز این مکان است و ماهیگیری، صدف‌گیری و خرچنگ‌گیری هم‌چنان هم سفره و هم اقتصاد قبیله‌ای را پشتیبانی می‌کنند. سرو قرمز غربی بیشتر بقیه نیازها را تأمین می‌کرد: قایق‌های تک‌تنه‌ای که برای موج‌های اقیانوس ساخته می‌شدند، پوست درخت که به شکل شنل و دامن خرد و بافته می‌شد، و ریشه‌ها و علف‌هایی که برای سبد تابیده می‌شدند. زبان کوئینالت به شاخه تسامسانی از خانواده سالیشی تعلق دارد که آن را به چهالیس و کاولیتز در جنوب پیوند می‌دهد. کوئیلیوت و ماکاه که درست در شمال ساحل قرار دارند، به زبان‌هایی از خانواده‌هایی کاملاً نامرتبط سخن می‌گویند. آخرین گوینده روان در سال 1996 درگذشت و کار احیای زبان اکنون بر مستندات پیشین تکیه دارد.

تماس‌ها زود آغاز شد و بد پایان یافت. در سال 1775 یک گروه ساحلی اسپانیایی نزدیک رأس گرنویل کشته شد که از نخستین رویارویی‌های ثبت‌شده در این ساحل بود و در دهه‌های بعد همه‌گیری‌ها جمعیت را به شدت کاهش دادند. معاهده المپیا که در سال‌های 1855 و 1856 امضا شد، بیشتر زمین‌ها را واگذار کرد، اما حق ماهیگیری در مکان‌های معمول و آشنا را حفظ کرد. این بند کوئینالت‌ها را در شمار قبایلی قرار داد که حقوقشان در تصمیم بولدت در سال 1974 تأیید شد. در آغاز قرن بیستم، این قلمرو به قطعات زمین برای اعضای چند قبیله ساحلی تقسیم شد. به همین دلیل امروز ملت هندی کوئینالت شامل مردم کیتس و نوادگان خانواده‌های کوئیلیوت، هوه، چهالیس، چینوک و کاولیتز است. سوءمدیریت فدرال در چوب‌برداری از آن قطعات به پرونده United States v. Mitchell انجامید، پرونده‌ای در دیوان عالی که این اصل را برقرار کرد که دولت ممکن است به دلیل نقض تعهدات امانی خود مسئول پرداخت خسارت باشد. از آن زمان این ملت در پافشاری بر حاکمیت خود تردید نکرده است. در سال 1969 سواحل خود را به دلیل زباله و خرابکاری به روی بیگانگان بست و اکنون قصد دارد روستای پایین‌دست تاهولا را به بالای تپه منتقل کند، دور از بالا آمدن سطح دریا و خطر سونامی. زندگی مذهبی ترکیبی از مسیحیت، از جمله کلیسای شیکر هندی، و عمل معنوی کهن‌تر است. فرهنگ قایق‌رانی پس از سال 1989 با قوت دوباره احیا شد، زمانی که مربی کوئینالت به نام امت اولیور رویداد پارو تا سیاتل را سازمان داد که بعدها به سفرهای سالانه قایق‌های قبیله‌ای تبدیل شد.