اروتیک داکوتاها

داکوتاها شاخه‌ی شرقی مردمی هستند که بیگانگان آنان را «سیوکس» می‌نامند، و نام خودشان بیانیه‌ای سیاسی است: Dakhóta یعنی «هم‌پیمان». آنان همراه با لاکوتا و یانکتون-یانکتونای، «Očhéthi Šakówiŋ» یا هفت آتش شورا را تشکیل می‌دهند، و فرد داکوتایی معمولاً پیش از هر چیز دیگر به شما می‌گوید که به کدام آتش تعلق دارد. چهار آتش سانتی، یعنی Mdewakanton، Wahpekute، Wahpeton و Sisseton، داکوتای اصیل را تشکیل می‌دهند. یانکتون و یانکتونای نیز خود را داکوتا می‌نامند و به گویشی نزدیک به آن سخن می‌گویند. سرزمین مادری مینه‌سوتا است که نامش عبارتی از زبان آنان است به معنای آب رنگ‌گرفته از آسمان، و بسیاری Bdóte را، یعنی محل پیوستن رودخانه‌ی مینه‌سوتا به میسیسیپی در پایین سنت‌پُل، جایی می‌دانند که این مردم در آن پدید آمدند. داکوتا زبانی سیوانی است و یکی از دو سوی زنجیره‌ای از گویش‌ها است که به لاکوتا پیوند می‌خورد و گویشوران آن می‌توانند این زنجیره را در سراسر دشت‌های شمالی دنبال کنند. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن زبان‌های ناکودای قبایل آسینیبوین و استونی هستند و هو-چانک، اوماها و کرو در فاصله‌های دورتر قرار دارند. مبلغان مذهبی از همان اوایل آن را به نوشتار درآوردند، بنابراین داکوتاها از قرن نوزدهم کتاب مقدس، سرودنامه و روزنامه‌ای به زبان خود داشته‌اند، و هنوز هم در مراسم عزاداری صدای خواندن سرودهای داکوتایی شنیده می‌شود. امروز گویشوران روانی که این زبان زبان نخستشان باشد بسیار اندک‌اند و بیشترشان سالخورده‌اند. کلاس‌های غوطه‌وری و برنامه‌های دانشگاهی در مینه‌سوتا در تلاش‌اند این وضع را تغییر دهند.

برخلاف شکارچیان سوارکار بیسون لاکوتا، سانتی‌ها در جایی زندگی می‌کردند که جنگل به دشت می‌پیوندد: کلبه‌های پوست‌درخت در کنار دریاچه‌ها در تابستان، برنج وحشی و شکر افرا، چادرهای تیپی و شکار گوزن در زمستان، و شکار بیسون در علفزارها در میانه‌ی این دو. آن جهان به‌سرعت از میان رفت. معاهدات سال 1851 بیشتر جنوب مینه‌سوتا را گرفتند، پرداخت مستمری‌ها دیر رسید و در سال 1862 دسته‌های گرسنه به جنگ کشیده شدند. پاسخ، بزرگ‌ترین اعدام دسته‌جمعی تاریخ ایالات متحده بود: 38 مرد روز پس از کریسمس در مانکاتو به دار آویخته شدند، سپس داکوتاها زمستانی را در اردوگاهی محصور زیر فورت اسنلینگ گذراندند و کنگره قانونی تصویب کرد که داکوتاها را از مینه‌سوتا بیرون براند. خانواده‌ها به نبراسکا، قلمرو داکوتا و آن‌سوی مرز به مانیتوبا و ساسکاچوان رانده شدند، و به همین دلیل امروز کانادا دارای محمیات داکوتایی است. هر ماه دسامبر سوارانی با اسب فاصله‌ی میان ساوث داکوتا تا مانکاتو را می‌پیمایند تا این رویداد را یاد کنند. زندگی معنوی بر پایه‌ی خویشاوندی می‌چرخد. Mitákuye owás'iŋ، یعنی همه‌ی خویشاوندانم، هم اصلی عملی است و هم دعا، و کلبه‌ی عرق، چپق مقدس و رقص خورشید در کنار کلیساهای اسقفی و پرسبیتری قرار دارند که نسل‌ها به رهبری داکوتاها اداره شده‌اند. امروز اجتماعات از شاکوپی مدِواکانتون در بیرون مینیاپولیس، که درآمد کازینو آنان را به یکی از بزرگ‌ترین حامیان مالی در سرزمین سرخ‌پوستان بدل کرده، تا محمیات کوچک در دشت‌های مانیتوبا گسترده‌اند. آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد واچیپی تابستانی است، که در آن ارزش بخشش‌ها بیش از جایزه‌ی نقدی است.