اروتیک لاگونا

لاگونا جوان‌ترین شهرک‌های پوبلوی نیومکزیکو و بزرگ‌ترین آن‌ها در میان شهرک‌هایی است که به زبان کرس سخن می‌گویند؛ این موضوع اصلاحی سودمند است بر این تصور که جوامع پوبلو صرفاً باستانی و بی‌تغییرند. مردم آن خود را کاواییکا می‌نامند. نام اسپانیایی از دریاچه کم‌عمقی گرفته شده که زمانی در کنار رود سن خوزه بود، و این شهرک در سال 1699 رسماً به رسمیت شناخته شد، در دهه‌های آشفته پس از شورش پوبلو در سال 1680 و بازپس‌گیری اسپانیایی‌ها، زمانی که خانواده‌هایی از آکوما، زیا، کوچیتی، خیمز و نقاط دورتر به سمت غرب در همان زمین گرد آمدند. یکپارچگی، نه قدمت، داستان بنیان آن است. این شهرک اکنون حدود نیم میلیون ایکر از فلات‌ها، آبراهه‌ها و بیابان مرتفع را در غرب آلبوکرکی در اختیار دارد، با کوه تیلور در افق شمالی، و در شش روستای اصلی سازمان یافته است: لاگونای قدیم، پاگواته، انسینال، میسیتا، سیما و پاراخه. حدود هشت هزار نفر ثبت‌نام شده‌اند. زبان آن کرس غربی است، همان گروه گویشی آکوما، و زبان کرسی خانواده‌ای مستقل است: هیچ‌کس به‌طور قانع‌کننده‌ای آن را به زبان تانوان، زبان زونی یا زبان ناواهو که در همه اطراف آن صحبت می‌شود پیوند نداده است.

دین در دو سطح به‌طور هم‌زمان جریان دارد. کلیسای مأموریتی سن خوزه که در اوایل قرن هجدهم ساخته شده و هنوز با فضای داخلی نقاشی‌شده‌اش برپاست، پایه کاتولیسیسمی است که واقعاً بدان باور دارند، و روز جشن 19 سپتامبر هزاران بازدیدکننده و خویشاوند بازگشته را جذب می‌کند. در کنار آن، آیین‌های کاتسینا، انجمن‌های طبابت و تعهدات کیوا قرار دارند که برای بیگانگان توضیح داده نمی‌شوند، و عضویت در تبار همچنان از طریق مادر منتقل می‌شود. لاگونا در سال 1908 قانون اساسی نوشت، که برای یک پوبلو به‌طور غیرمعمولی زود بود، و فرمانداره آن عصاهای منصب را در اختیار دارد، از جمله عصایی که آبراهام لینکلن در سال 1863 فرستاد. دو رویداد بعدی، جامعه امروزی را شکل داد. در سال 1880 پوبلو اجازه داد راه‌آهن در ازای کار از سرزمینش بگذرد، و تا اوایل قرن بیستم خانواده‌های لاگونا در کلونی‌های کنار ریل در وینسلو، باستو و ریچموند در کالیفرنیا زندگی می‌کردند و پیوندهای آیینی خود را با زادگاهشان در فاصله صدها مایل حفظ می‌کردند. سپس از سال 1953 تا 1982 معدن جکپایل در پاگواته بزرگ‌ترین معدن اورانیوم روباز جهان بود که مستقیماً در زمین پوبلو کنده شد. این معدن دستمزد یک نسل را پرداخت و پسماندها، آلودگی و نزاعی بر سر احیای زمین بر جای گذاشت که هنوز به پایان نرسیده است. هر دو امر به‌طور هم‌زمان درست است، و نویسندگان لاگونا، به‌ویژه لزلی مارمون سیلکو، دهه‌ها بر همین نکته پافشاری کرده‌اند.