اروتیک ساسکوهانوک

ساسکوهانوک‌ها ملتی بودند که به زبان ایروکوایی سخن می‌گفتند و در دره رودخانه ساسکوهانا زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز بخش‌های مرکزی و جنوبی پنسیلوانیا و سرِ خلیج چیساپیک را دربر می‌گیرد. آنان پیش از پایان قرن هفدهم به‌عنوان قومی مستقل از میان رفتند. آخرین بازماندگانشان که در آن زمان کونستوگا نامیده می‌شدند، در دسامبر 1763 در شهرستان لنکستر کشته شدند. امروز نوادگان آنان در درون ملت‌های هودنوسونی زندگی می‌کنند، به‌ویژه سنکا و اونیدا، که در دهه‌های 1670 و 1680 اسیران و پناهندگان ساسکوهانوک را در خود جذب کردند.

ما این ملت را با چهار نام می‌شناسیم و هیچ‌یک از آن‌ها نام خودشان نیست. «ساسکوهانوک» نامی است که انگلیسی‌ها از همسایگان الگونکین‌زبانشان گرفتند. هلندی‌ها و سوئدی‌ها در رود دلاویر آنان را مینکوا نامیدند، فرانسوی‌ها آندَست می‌خواندند، و پنسیلوانیا بازماندگانشان را به نام جویباری که در آن ساکن شدند نامید. زبانشان ایروکوایی شمالی بود، از خویشاوندان زبان موهاوک و ونداد، و حدود صد واژه از آن را کشیشی سوئدی در مستعمره نیو سوئدن در دهه 1640 نوشت و امروز از آن باقی مانده است. تقریباً همین است تمام آنچه از آنان ثبت شده است.

آنان بزرگ می‌ساختند و دسته‌جمعی زندگی می‌کردند. در حالی که ملت‌های همسایه در سرزمین پراکنده بودند، ساسکوهانوک‌ها بارها تقریباً تمام جمعیت خود را در یک شهر حصاردار از خانه‌های درازِ مشترک، روی تراسی بالای رودخانه، گرد می‌آوردند. آنان یک یا دو نسل در آنجا می‌ماندند، سپس کوچ می‌کردند و دوباره می‌ساختند. این کار آنان را نیرومند و در عین حال هدفی واحد و آسان‌یاب کرد. همچنین آنان واسطه‌هایی بودند که همه مستعمره‌ها خواستارشان بودند، زیرا بر مسیرهای میان سرزمین قندس‌ها در داخل و پست‌های تجاری روی دلاویر و خلیج چیساپیک مسلط بودند. آنان نیم قرن با مهارت قابل توجهی منافع هلندی، سوئدی، انگلیسی و ماریلند را در برابر یکدیگر بازی دادند. هنگامی که نیرویی بزرگ از ایروکوا در 1663 به دژ آنان حمله کرد، آن را از دیوارهایی با برج‌های سبک اروپایی پس زدند و، بنابر چند روایت، با توپ.

بیماری کاری کرد که سنکاها نتوانستند. همه‌گیری‌ها در دهه‌های 1660 و 1670 شهرها را تهی کرد، و در 1675 ماریلند، متحد بیست ساله‌شان، به آنان پشت کرد: میلیشیاهای ماریلند و ویرجینیا دژی روی رود پوتوماک را محاصره کردند و پنج رئیس را که زیر پرچم متارکه بیرون آمده بودند کشتند. یورش‌هایی که پس از آن رخ داد به شعله‌ور شدن شورش بیکن کمک کرد. ملت از هم پاشید. برخی به شمال و به شهرهای ایروکوایی رفتند، برخی زیر حمایت پنسیلوانیا دوباره در امتداد رود ساسکوهانا بالا رفتند و دو نسل دیگر آرام در شهر کونستوگا زیستند و سبد و جارو به همسایگانشان فروختند. در دسامبر 1763 جمعیتی از اهالی پکستانگ شش نفر از آنان را در خانه‌هایشان کشت، سپس دو هفته بعد به لنکستر تاختند و چهارده نفر باقی‌مانده را در خانه کار کشتند، جایی که قاضی‌ها برای حفاظت آنان را در آنجا گذاشته بودند. هیچ‌کس محاکمه نشد. جزوه بنجامین فرانکلین درباره این ماجرا خشمگین‌ترین نوشته‌ای است که او هرگز منتشر کرده است.