اروتیک وستو

وستو‌ها مردمانی بومی آمریکای شمالی در سده هفدهم بودند که از سرزمین‌های اطراف دریاچه‌های بزرگ به سوی ویرجینیا و سپس به رودخانه ساوانا به سمت جنوب آمدند. آنان در آنجا به ترسناک‌ترین غارتگران بردگان در جنوب‌شرقی آغاز استعمار تبدیل شدند، تا آنکه کارولاینا و متحدانش حدود سال ۱۶۸۰ آنان را نابود کردند. بازماندگان اندکشان به مردمان همسایه پیوستند و امروز هیچ جامعه‌ای این نام را حمل نمی‌کند. ریشه‌های عمیقی در این منطقه نداشتند. آنان تازه‌واردانی بودند که احتمالاً به زبانی ایروکوایی در میان همسایگانی آلگونکین، سیوئان و ماسکوگی سخن می‌گفتند، و قدرتشان از تفنگ‌هایی برمی‌آمد که از تاجران انگلیسی خریده و با اسیران پرداخت می‌کردند.

بسیاری از مورخان بر این باورند که وستوها در آغاز از اری‌ها بوده‌اند، یا بخشی از آنان، که وقتی هودنوسونی‌ها در دهه ۱۶۵۰ آن ملت را درهم شکستند، از سرزمین جنوب دریاچه اری رانده شدند. حدود سال ۱۶۵۶ گروه بزرگی از تازه‌واردان که ساکنان ویرجینیا آنان را ریچاهکرین‌ها می‌نامیدند، نزدیک آبشارهای رودخانه جیمز و در نزدیکی ریچموند امروزی ساکن شدند. آنان نیروی ترکیبی شبه‌نظامیان مستعمره و جنگجویان پامونکی را شکست دادند و رهبر پامونکی، توتوپوتومی، را کشتند. اینکه ریچاهکرین‌ها و وستوها یک مردم بوده‌اند هنوز محل بحث است، اما زمان‌بندی و مسیر با هم جور درمی‌آیند. برآوردهای استعماری، آنان را دارای ۷۰۰ تا ۹۰۰ مرد جنگجو می‌دانستند، نیرویی بزرگ برای آن زمان و مکان.

تا دهه ۱۶۶۰ به نزدیکی رودخانه ساوانا در حوالی آگاستای امروزی در ایالت جورجیا رسیده بودند. از آنجا به مأموریت‌های اسپانیایی گواله در ساحل جورجیا و به ملت‌های کوچک ساحلی پیرامون آنچه بعدها چارلزتاون نام گرفت یورش بردند. سندهای اسپانیایی آنان را چیچیمکوس می‌نامند، نامی که نخستین بار برای غارتگران کوچ‌نشین شمال مکزیک به کار رفته بود. اسیران به شمال، به ویرجینیا، فروخته می‌شدند و در برابر تفنگ، باروت و گلوله مبادله می‌شدند، و این یورش‌ها به بیرون راندن شهرک‌های مأموریتی از ساحل جورجیا کمک کرد. در سال ۱۶۷۴ هنری وودوارد، نماینده کارولاینا، از شهرک حصاردار آنان دیدن کرد و تجارتی را گشود که مالکان مستعمره به‌زودی کوشیدند آن را انحصاری کنند.

همین انحصار سبب نابودی آنان شد. کشاورزان کارولاینا که از تجارت کنار گذاشته شده بودند، از ساوانا، دسته‌ای شاونی، حمایت کردند و در سال ۱۶۸۰ جنگ آشکار درگرفت. ظرف دو سال وستوها به بقایای پراکنده‌ای تبدیل شدند و گمان می‌رود برخی بازماندگان به کریک‌ها پیوستند. آنچه وستوها از خود بر جای گذاشتند بیشتر شیوه‌ای از داد‌وستد است تا رشته‌ای از نسل‌ها. دیگران تجارت آنان، یعنی مبادله تفنگ با اسیر را تقلید کردند، و تجارت برده‌های بومی که آنان در آغازش نقش داشتند، طی چند دهه بعد کل جنوب‌شرقی را دگرگون کرد.