اروتیک ماناهواک

مانهواک‌ها مردمی بومی از پیدمونت ویرجینیا بودند. آن‌ها در امتداد رودخانه‌های بالادست رپاهانوک و رپیدان زندگی می‌کردند، میان خط آبشارها در نزدیکی فردریکسبورگ امروزی و رشته‌کوه بلو ریج، تا آن‌که جنگ و بیماری در اواخر سده هفدهم پراکنده‌شان کرد. گمان می‌رود بازماندگانشان به مردمان سیوانی همسایه، مانند ساپونی و توتلو، پیوستند. موقعیتشان آن‌ها را متمایز می‌کرد. در پایین آبشارها، فرمانروایی‌های پوهاتان قرار داشت که مردمانش به زبان‌های الگونکی سخن می‌گفتند و مردمان ارتفاعات را دشمن می‌دانستند. مانهواک‌ها به درون سرزمین تعلق داشتند. آن‌ها متحدان نزدیک مونیکان در رودخانه جیمز بودند و، تا جایی که می‌توان دریافت، بخشی از جهان سیوانی‌زبان بودند که به جنوب تا کارولاینا گسترده بود.

تقریباً همه آنچه دربارهٔ آنان نوشته شده، به یک تابستان بازمی‌گردد. در اوت ۱۶۰۸ جان اسمیت با قایقی به بالای رودخانه رپاهانوک تا آبشارها رفت و گروهی از مانهواک‌ها از میان جنگل به افرادش حمله کردند. در این نبرد انگلیسی‌ها مردی زخمی به نام آمورولیک را اسیر کردند و پاسخ‌های او به پرسش‌هایشان هستهٔ اصلی این سند است. او گفت قومش برای شکار به آبشارها آمده بودند. مونیکان را دوست و پوهاتان و مساوومیک شمالی را دشمن نامید. وقتی از او پرسیدند آن سوی کوه‌ها چه چیزی است، گفت خورشید، و افزود که چیز بیشتری نمی‌داند چون جنگل‌های آنجا سوزانده نشده‌اند. این پاسخ نشان می‌دهد که آتش تا چه اندازه شکل‌دهندهٔ سرزمینی بود که شکارچیان می‌شناختند. اسمیت نام شهرک‌هایی از جمله ماهاسکاهود، هاسینونگا، شاکاکونیا و استگاراکی را ثبت کرد و دو طرف آتش‌بس کردند.

از زبان آنان تنها چند نام باقی مانده، از این رو پژوهشگران آن را بر پایهٔ جغرافیا و پیوندهای سیاسی‌شان طبقه‌بندی می‌کنند. بیشتر آنان این زبان را در خانوادهٔ سیوانی جای می‌دهند، احتمالاً نزدیک به توتلو. دین آنان تقریباً به‌طور کامل ثبت نشده است. پس از اسمیت، مانهواک‌ها تنها در سجل‌های استعماری پراکنده دیده می‌شوند. دسته‌های جنگی هودنوسونی از شمال یورش می‌بردند، بیماری‌های همه‌گیر پیش از استعمارگران به درون سرزمین راه یافتند و شهرک‌نشینی انگلیسی به‌تدریج در امتداد رودخانه رپاهانوک بالا آمد. در چند نسل سرزمینشان خالی شد و تا اوایل سده هجدهم نام آنان تقریباً از سجل‌ها ناپدید شده بود. میراثشان در خود پیدمونت باقی است، در محوطه‌های باستان‌شناختی کنار دره‌های رودخانه‌ها و در جامعه‌های معاصر سیوانی ویرجینیا مانند ملت هندی مونیکان، که این تاریخ را بخشی از تاریخ خود می‌دانند.