اروتیک تامین

تامین‌ها مردم اوهلونیِ دره سانتا کلارا هستند، حوضه‌ای پوشیده از درختان بلوط در انتهای جنوبی خلیج سن‌فرانسیسکو، جایی که امروز سن‌خوزه، سانتا کلارا و بخش بزرگی از سیلیکون‌ولی قرار دارند. آنان هرگز یک ملت واحد نبودند. در جوامع روستایی کوچک و خودگردان زندگی می‌کردند که هر یک بخش خاص خود از جویبار، باتلاق و دامنه‌های تپه را در اختیار داشت و از طریق ازدواج، تجارت و زبان مشترک به یکدیگر پیوند می‌خوردند. رود گوادالوپه و جویبار کویوت از میانه سرزمین آنان می‌گذشتند.

آن زبان، تامیِن، به شاخه اوهلونی یا کوستانوانی از خانواده یوتیان تعلق دارد و از این رو با زبان‌های میووک خویشاوندی دور دارد. این زبان یکی از حلقه‌ای از زبان‌های خویشاوند در اطراف خلیج بود: چوچنیو در خلیج شرقی، رامایتوش در شبه‌جزیره، آواسواس به سمت سانتا کروز و موتسون در جنوب. تامیِن تنها به شکلی اندک نوشته شد و آنچه از آن باقی مانده پاره‌پاره است.

زندگی از فصل‌ها پیروی می‌کرد. مردم بلوط‌های دره و بلوط‌های همیشه‌سبز را می‌کوبیدند و تلخی آن‌ها را می‌زدودند تا حریره و نان بسازند. ماهی‌های سالمون و استیلهد از جویبارها بالا می‌رفتند، پرندگان آبزی در باتلاق‌ها انبوه بودند و گوزن، گوزن وپیتی و خرگوش در علفزارهایی می‌چریدند که مردم عمداً با آتش‌زدن آن‌ها باز نگه می‌داشتند. خانواده‌ها در خانه‌های گنبدی از نی تول یا بوته زندگی می‌کردند، از کلبه‌های تعریق استفاده می‌کردند و مهره‌های صدفی الیویلا را تا دوردست‌های داخل سرزمین مبادله می‌کردند. زندگی معنوی آنان از طریق شامان‌ها، رقص‌ها و داستان‌های کویوت که در سراسر سرزمین اوهلونی‌ها نقل می‌شد جریان داشت.

همه چیز در سال 1777 دگرگون شد. فرانسیسکن‌های اسپانیایی در ژانویه همان سال، کنار رود گوادالوپه، میسیون سانتا کلارا د آسیس را بنا کردند و مستعمره‌نشینان پیش از پایان همان سال، پوئبلو د سن‌خوزه را در همان نزدیکی طرح‌ریزی کردند. طی دهه‌های بعد، میسیون روستاهای تامین‌ها را در خود جذب کرد و کار اجباری، محل‌های سکونت پرازدحام و بیماری‌های تازه، بخش بزرگی از مردم را از پا درآوردند. هنگامی که مکزیک در دهه 1830 میسیون‌ها را بست، بازماندگان به‌عنوان کارگر به رانچوها رانده شدند و دوره آمریکایی که پس از آن آمد بدتر بود. تا دهه 1920، مردم‌شناسان اوهلونی‌ها را منقرض‌شده می‌خواندند.

اما آنان منقرض نشده بودند. بازماندگان جامعه میسیون سانتا کلارا در منطقه ماندند. بسیاری از آنان امروز با هویت تامین‌ها سازمان یافته‌اند، از جمله از طریق «ملت تامین»، تا سنت‌هایشان را بازپس گیرند، مکان‌های اجدادی را از ساخت‌وساز حفظ کنند و برای مراسم آیینی در یکی از گران‌ترین مکان‌های کشور گرد هم آیند. هیچ گروه اوهلونی، از جمله تامین‌ها، از به رسمیت شناخته‌شدن فدرال برخوردار نیست. ایستگاه راه‌آهنی در سن‌خوزه نام آنان را بر خود دارد، هرچند اندکی از مسافران دلیلش را می‌دانند.