اروتیک هاسینای

هاسینای‌ها اتحادی از جامعه‌های کشاورز بودند که به زبان کَدو سخن می‌گفتند و در دره‌های پوشیده از کاجِ رودهای نچز و آنجلینا در شرق تگزاس زندگی می‌کردند. آنها از پیش از تماس با اروپاییان تا اواسط قرن نوزدهم این سرزمین را در اختیار داشتند تا آنکه به قلمرو سرخ‌پوستان کوچانده شدند. نوادگان ایشان به ملت کَدوی اوکلاهما تعلق دارند. هاسینای‌ها یکی از سه اتحاد کَدویی بودند، در کنار کَدوهادشو بر رود رد و ناتچیتوچس در لوئیزیانا، و نام تگزاس را آنان به این سرزمین داده‌اند. هنگامی که هیئت‌های اسپانیایی در اواخر قرن هفدهم رسیدند، هاسینای‌ها ایشان را با واژه táysha به معنای دوست یا متحد پذیرا شدند. اسپانیایی‌ها آن را نام یک قبیله پنداشتند و به صورت Tejas نوشتند، و این نام مدت‌ها پس از آنکه هاسینای‌ها این سرزمین را از دست دادند بر آن باقی ماند.

این اتحاد چندین گروه خویشاوند را در بر می‌گرفت، از جمله هاینای، نابدهاشه، نچز، ناکوگدوچ، ناسونی و ناداکو. هر گروه را یک caddi رهبری می‌کرد و هاینای‌ها معمولاً در رتبه نخست قرار داشتند. هاسینای‌ها در شهرک‌های فشرده زندگی نمی‌کردند. خانواده‌ها در مزرعه‌های پراکنده، در خانه‌های بلند و گنبدی که بر چارچوب‌هایی از تیرک ساخته و با کاه پوشیده می‌شد، سکونت داشتند. آنها ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند و برای جشن‌ها و شوراها در محوطه‌های آیینی گرد هم می‌آمدند. بالاتر از رؤسا، xinesi قرار داشت، کاهنی عالی‌رتبه که آتشی مقدس را در معبدی نگه می‌داشت و از جانب مردم با موجود برتر، Ayo-Caddi-Aymay، سخن می‌گفت. آنها به گویشی از زبان کَدو سخن می‌گفتند. این گویش همراه با ویچیتا، پاونی و آریکارا به خانواده کَدویی تعلق دارد و با زبان‌های بیشتر همسایگان نزدیکشان بی‌ارتباط بود.

تماس با اروپاییان بد پیش رفت، و به‌کندی. مردانی از مستعمره محکوم به شکست لاسال فرانسوی در دهه 1680 به روستاهای هاسینای‌ها رسیدند و اسپانیا با ساختن میسیون‌ها پاسخ داد. نخستین آنها، سان فرانسیسکو دِ لوس تِخاس، در سال 1690 در میان نابدهاشه‌ها بنیان گذاشته شد و در 1693 رها شد. در سال 1716 گروه دومی از میسیون‌ها از پی آن آمد. هاسینای‌ها به کالاهای تجاری و اتحاد ارزش می‌دادند، اما بیشترشان تعمید را نپذیرفتند و رفته‌رفته آن را با بیماری‌های همه‌گیری که در پی کشیش‌ها آمد پیوند دادند. آنها که میان تگزاس اسپانیایی و لوئیزیانای فرانسوی گرفتار بودند، با هر دو تجارت می‌کردند. سکونت آمریکایی‌ها در قرن نوزدهم بازماندگان را به منطقه اختصاصی سرخ‌پوستان برازوس راند. در سال 1859، زیر تهدید شهرک‌نشینان مسلح، آنها به اجبار به شمال و به سوی رود واشیتا در جایی که امروز اوکلاهما است رانده شدند.

نام‌های آنها هنوز بر نقشه نقش بسته است: شهر ناکوگدوچز، رود نچز، و آنادارکو در اوکلاهما که به نام ناداکو نام‌گذاری شده است. رود آنجلینا به نام زنی از هاینای‌ها نام‌گذاری شده که به یادگیری اسپانیایی و ترجمه برای مسافران اولیه شناخته می‌شود. نزدیک آلتو در تگزاس، تپه‌های خاکی یک مرکز آیینی کَدویی در میان سرزمین قدیمی آنان برپا ایستاده‌اند. این تپه‌ها قرن‌ها پیش از دیدار هاسینای‌ها با اروپاییان ساخته شده‌اند. امروزه ملت کَدو که مقرش در بینگر، اوکلاهما است، هنوز سرودها و رقص‌های کَدویی را اجرا می‌کند.