اروتیک اسلن‌ها

اسلن مردم بخش کوهستانی پشتیِ بیگ سور هستند، ملتی کوچک که سرزمینش یکی از شیب‌دارترین زمین‌های کالیفرنیا بود: کوه‌های سانتالوچیا که در جنوب رودخانه بیگ سور به اقیانوس آرام فرود می‌آیند، و دره‌های بلوط و دره‌های رودخانه‌ای که پشت آنها قرار دارد و تا بالادست رودخانه کارمل و آرویو سکو به سمت داخل کشیده می‌شود. آنچه آنان را از همسایگانشان متمایز می‌کرد، پیش از هر چیز زبان بود. در شمال، رامسن به زبانی از خانواده اوهلون سخن می‌گفتند، در جنوب، سالینان زبان خاص خود را داشتند، و زبان اسلن با هیچ‌یک از این دو شباهتی نداشت. زبان‌شناسان آن را در خانواده پیشنهادی هوکان قرار می‌دهند، اما پیوند آن چنان ضعیف است که برخی آن را زبانی منزوی می‌دانند. آنچه از آن باقی مانده، فهرست کوتاهی از واژه‌ها و عبارات است که توسط مبلغان مذهبی اسپانیایی، توسط یک هیئت علمی فرانسوی که در سال 1786 در مونتری پهلو گرفت، و توسط گردآورندگان بعدی که از حافظه سالخوردگان نسل‌های بعد کار می‌کردند، ثبت شده است.

زندگی بر پایه چرخه‌ای فصلی می‌گذشت. تابستان یعنی ساحل، جایی که صدف‌های خوراکی، ابالون و دیگر نرم‌تنان را از صخره‌ها می‌کندند. پاییز خانواده‌ها را به تپه‌ها بازمی‌گرداند تا بلوط جمع کنند، غذای اصلی که در هاون‌های سنگی بر صخره کوبیده و برای تبدیل به آرد شسته می‌شد، و ماه‌های سرد گوشت گوزن، خرگوش و دانه‌های وحشی را به آن می‌افزودند. زمین ناهموار جوامع را کوچک و پراکنده نگه می‌داشت و برآوردها از جمعیت پیش از تماس، از چند صد تا بیش از هزار نفر متغیر است. کف‌دست‌های نقاشی‌شده بر دیواره پناهگاه‌های صخره‌ای در ارتفاعات پشتی، از معدود نشانه‌هایی است که از آن زندگی هنوز برجا مانده است.

استعمار اسپانیایی زود به آنان رسید و سخت ضربه زد. مأموریت سان کارلوس بورومئو در سال 1770 در مونتری تأسیس شد و یک سال بعد به کارمل منتقل گردید، و مأموریت سولداد در سال 1791 گشایش یافت. خانواده‌های اسلن به هر دو مأموریت پیوستند، برخی با میل خود و بسیاری تحت فشار، و بیماری، کار اجباری و غسل تعمید در کمتر از یک نسل جهان آنان را دگرگون کرد. در آغاز قرن بیستم، مردم‌شناسان اسلن را منقرض‌شده توصیف می‌کردند، و آنان را از نخستین مردمان کالیفرنیا می‌دانستند که گفته می‌شد کاملاً ناپدید شده‌اند. بازماندگانشان هرگز این حکم را نپذیرفتند. سجل‌های غسل تعمید و ازدواج مأموریت‌ها که نسب‌ها را در نسل‌هایی از ازدواج درهم‌آمیخته با رامسن، سالینان و یوکوتس ردیابی می‌کنند، برای خانواده‌ها خط نسبی مستندی به روستاهای اسلن فراهم می‌آورند.

امروز افراد با تبار اسلن از طریق قبیله اسلن مقاطعه مونتری و ملت اوهلون/کوستانوان-اسلن سازمان می‌یابند که هیچ‌یک از آن‌ها به‌طور فدرال به رسمیت شناخته نشده‌اند. در سال 2020 قبیله اسلن مقاطعه مونتری حدود 1,200 جریب از اراضی مزرعه‌ای در امتداد رودخانه لیتل سور، در نزدیکی پیکو بلانکو، را در اختیار گرفت؛ قله‌ای از سنگ آهک روشن که قبیله آن را مقدس می‌داند. این نخستین پایگاه زمینی آنان پس از حدود دو قرن و نیم بود، و قبیله از استفاده آن برای مراسم آیینی و آموزش فرهنگی سخن گفته است.