اروتیک واپتون

زبان

داکوتا، گویش سانتی-سیستون (سیویی)؛ انگلیسی در کاربرد روزمره

دین

مسیحیت، به‌ویژه پرسبیتری و کاتولیک، در کنار معنویت سنتی داکوتا و آیین‌هایی مانند کلبه عرق

درباره واپتون

وهبتون‌ها به نام سرزمینی که در آن می‌زیستند نامیده شده‌اند: Waȟpéthuŋwaŋ، که معمولاً به «ساکنان میان برگ‌ها» ترجمه می‌شود، نامی که به کمربند دریاچه‌ای جنگلی ایالت کنونی مینه‌سوتا اشاره دارد. آنان یکی از چهار گروه داکوتای شرقی یا سانتی هستند، همراه با مدواکانتون، واهپکوته و سیسیتون، و بدین ترتیب به هفت آتش شورایی تعلق دارند که بیگانگان آنان را سیوکس می‌نامند. نزدیک‌ترین گروه به سیسیتون‌ها هستند، آن‌قدر نزدیک که بیش از یک سده این دو نام با هم آمده‌اند: در معاهدات، در فهرست‌های قبیله‌ای و در نام یک دولت قبیله‌ای امروزی. گسترش اوجیبوه‌ها در سده هجدهم، داکوتای شرقی را به سوی جنوب و غرب راند و وهبتون‌ها در امتداد رود مینه‌سوتا ساکن شدند، و مشهورترین روستاهایشان پیرامون Lac qui Parle بود. سال آنان از چرخه شکارهای گوزن، ماهیگیری، برنج وحشی، شیره‌گیری از درخت افرا و کشت کوچک ذرت پیروی می‌کرد، زندگی جنگلی در لبه دشت. آنان به داکوتا، زبانی سیوانی، به گویش شرقی که با دیگر گروه‌های سانتی مشترک است سخن می‌گویند. گویندگان لاکوتا که در غرب‌تر زندگی می‌کنند می‌توانند آن را دنبال کنند، هرچند تفاوت‌های آوایی برای هر گوشی آشکار است.

Lac qui Parle همچنین محلی است که مبلغان پرزبیتری در سال ۱۸۳۵ در آن ساکن شدند و با کار کنار تاجر پوست، جوزف رنویل، آغاز به نوشتن داکوتا کردند. سرودهایی که در آن دوره ترجمه شدند هنوز در کلیساهای محمیه‌ها به زبان داکوتا خوانده می‌شوند. مسیحیت ریشه‌ای ژرف یافت، اما تعهدات خویشاوندی، رسوم نام‌گذاری و آیین‌هایی چون کلبه تعریق هرگز از میان نرفتند. نقطه عطف سال ۱۸۶۲ بود. معاهدات ۱۸۵۱ و ۱۸۵۸ پیش‌تر سیسیتون‌ها و وهبتون‌ها را به نواری باریک در امتداد بخش بالایی رود مینه‌سوتا فشرده بودند. وقتی جنگ در آن اوت بر سر پرداخت‌های دیرهنگام مستمری و گرسنگی آغاز شد، بسیاری از وهبتون‌ها از پیوستن به آن سر باز زدند و برخی اسیران را پناه دادند یا مهاجران را به امنیت راهنمایی کردند. این کار چیز چندانی برایشان نگذاشت. کنگره معاهدات داکوتا را لغو کرد و خانواده‌ها به غرب به قلمرو داکوتا و به شمال به سرزمین‌های بریتانیا رانده شدند. آن پراکندگی نقشه امروزی را رقم زد. معاهده ۱۸۶۷ محمیه Lake Traverse را ایجاد کرد که مرز میان داکوتای جنوبی و داکوتای شمالی را در بر می‌گیرد و امروز توسط Sisseton Wahpeton Oyate اداره می‌شود. همان معاهده محمیه Spirit Lake را در داکوتای شمالی تعیین کرد که با سیسیتون و یانکتونای مشترک است. در کانادا، فرزندان وهبتون در محمیه‌های داکوتا در مانیتوبا و ساسکاچوان زندگی می‌کنند، از جمله Wahpeton Dakota Nation نزدیک Prince Albert. داکوتای کانادایی مدت‌ها پناهندگانی از ایالات متحده به شمار می‌آمدند و طرف معاهدات شماره‌گذاری‌شده نیستند. برخی دیگر راه بازگشت به مینه‌سوتا را یافتند، جایی که Upper Sioux Community نزدیک محوطه‌های قدیمی نمایندگی قرار دارد.

فنوتیپ‌های معمول: واپتون

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

مانند سایر مردمان داکوتا، واهپتون‌ها معمولاً پوستی قهوه‌ای روشن تا متوسط، موهای مستقیم سیاه، و صورت‌های پهن با گونه‌های برجسته دارند و اغلب قدی متوسط تا بلند دارند. لباس سنتی از پوست آهوی دباغی‌شده بود و بعدها از پارچه و پتوهای تجاری ساخته شد که با تزیین سوزن‌خار جوجه‌تیغی و گل‌دوزی منجوق‌های گل‌دار مرتبط با داکوتای شرقی آراسته می‌شد. لباس روزمرهٔ امروزی، پوشاک معاصر آمریکای شمالی است، شامل پیراهن‌های روبانی، شال‌ها، کفش‌های موکاسین منجوق‌دوزی‌شده و لباس کامل آیینی که در wacipi (گردهمایی‌های پاوو) و مراسم پوشیده می‌شود.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره واپتون

واپتون به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی واپتون داکوتا، گویش سانتی-سیستون (سیویی)؛ انگلیسی در کاربرد روزمره است.

واپتون پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان واپتون مسیحیت، به‌ویژه پرسبیتری و کاتولیک، در کنار معنویت سنتی داکوتا و آیین‌هایی مانند کلبه عرق است.