اروتیک سوتایو

قوم Sutaio دیگر به‌عنوان یک قوم مستقل وجود ندارند، اما هرگز واقعاً ناپدید نشده‌اند. آنان به زبانی از خانوادهٔ زبان‌های آلگونکیایی سخن می‌گفتند که بسیار به زبان شاینی نزدیک بود، و در سده‌های هجدهم و اوایل نوزدهم به Tsitsistas، یعنی هستهٔ اصلی شاین‌ها، در دشت‌های بزرگ شمالی پیوستند. این ادغام چنان کامل بود که بیشتر بیگانگان هرگز این نام را نشنیده‌اند. اما در میان شاین‌ها این نام همچنان اهمیت دارد. Só'taeo'o به‌عنوان یکی از دسته‌های سنتی زندگی می‌کنند و دو تا از مهم‌ترین بخش‌های زندگی دینی شاین‌ها به آنان نسبت داده می‌شود.

سنت شاین‌ها می‌گوید نخستین دیدار خصمانه بود، تا آنکه هر دو طرف دریافتند که می‌توانند گفتار یکدیگر را بفهمند. این دو شیوهٔ سخن گفتن نزدیک بودند اما یکسان نبودند، و بزرگان مدت‌ها برخی واژه‌ها و آواها را به‌عنوان واژه‌های Sutaio می‌شناختند. هنگامی که شاین‌ها از سرزمین رودخانه‌ها و جنگل‌های شمال غرب میانه به علفزارهای باز کوچ کردند، Sutaio نیز همراهشان رفت. مدتی به‌صورت گروهی جداگانه اردو زدند، سپس در حلقهٔ بزرگ‌تر اردوگاه به‌عنوان یک دسته جای خود را گرفتند.

دو پیمان

تاریخ مقدس شاین‌ها بر دو هدیه استوار است که دو قهرمان فرهنگی آورده‌اند. Sweet Medicine، پیامبری از Tsitsistas، چهار تیر مقدس را آورد. Erect Horns، قهرمان Sutaio، Is'siwun یعنی کلاه بوفالوی مقدس را آورد. او همچنین رقص خورشید را آورد که آیین بزرگ نوزایی است و با نام کاشانهٔ زندگی نو شناخته می‌شود. این جفت‌شدن زینت نیست. تیرها و کلاه به‌عنوان دو منبع همزاد حفاظت و رفاه مردم دیده می‌شوند، و کلاه رشته‌ای ویژه از نگهبانان و قواعد سختی دربارهٔ اینکه چه کسی می‌تواند به آن نزدیک شود یا آن را لمس کند دارد. بخش بزرگی از زندگی آیینی شاین‌ها هنوز از میان آنچه Sutaio آورده جریان دارد.

دورهٔ سکونتگاه‌های رزرو شاین‌ها را به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم کرد و اشیای مقدس نیز بر همان خط تقسیم شدند. تیرها نزد شاین‌های جنوبی در ایالت اوکلاهما نگهداری می‌شوند. کلاه بوفالو نزد شاین‌های شمالی در جنوب‌شرقی ایالت مونتانا می‌ماند، و هر دو بخش همچنان عهد می‌بندند و رقص خورشید را برگزار می‌کنند. بازماندگان، شهروند قبیلهٔ شاین شمالی و قبایل شاین و آراپاهو هستند. بسیاری در کلیساهای مسیحی یا کلیسای بومی آمریکا در کنار آیین‌های کهن شرکت می‌کنند. Sutaio بیش از یک قرن و نیم پیش دیگر قبیلهٔ جداگانه نبودند. به‌عنوان یک خط خانوادگی، یک نام دسته و مجموعه‌ای از وظایف مقدس، آنان هنوز بخشی از زندگی روزمره‌اند.