اروتیک موهاوی

صحرا نام آنها را بر خود دارد، و این یک تصادف تاریخی است: موهاوی‌ها مردمی رودنشین‌اند. خود را Aha Macav می‌نامند، که تقریباً به معنای «مردمی که در کنار آب زندگی می‌کنند» است، و آب رودخانهٔ کلورادو است، در بخشی از دره که اکنون میان ایالت‌های آریزونا، کالیفرنیا و نوادا تقسیم شده است. پیش از ساخته شدن سدها، رودخانه هر بهار طغیان می‌کرد و نواری از گل رسوبی مرطوب در کنار ساحل‌هایش برجا می‌گذاشت، و کشاورزان موهاوی ذرت، لوبیا، هندوانه و کدو را مستقیماً در آن می‌کاشتند، بدون آبیاری و بدون گاوآهن. دانه‌های درخت مسکیت و ماهی‌های رودخانه بقیهٔ نیاز را تأمین می‌کردند. این ترتیب از سکونت متراکم در سرزمینی پشتیبانی می‌کرد که برای بیگانه‌ای که از آن عبور می‌کند چنان به نظر می‌رسد که اصلاً نباید چیزی را پشتیبانی کند.

آنها همچنین دوندگانی نامدار بودند. دوندگان موهاوی صدها مایل صحرا را تا اقیانوس آرام و بازگشت طی می‌کردند و مهره‌های صدفی و خبر را با خود می‌بردند، و به این ترتیب پیش از آنکه کسی مرزها را در این منطقه ترسیم کند، واسطه‌هایی میان ساحل و درون سرزمین بودند. زبانشان به شاخهٔ رودی زبان‌های یومان تعلق دارد، از خویشاوندان نزدیک کویچان و ماریکوپا، که با آنها جنگیدند، و از خویشاوندان دورتر زبان یومانِ کوهستانی هوالاپای‌ها و هاواسوپای‌ها.

آنچه زندگی موهاوی‌ها را سامان می‌دهد رؤیاست. قدرت، مهارت، بخت و بیش از همه ترانه‌ها چنین فهمیده می‌شوند که از طریق رؤیاهایی به دست می‌آیند که پیش از تولد، بر کوه Avikwaame، کوهی در شمال دره که آفرینش در آن رخ داده، دریافت می‌شوند، و سپس در بزرگسالی به یاد آورده می‌شوند. ترانه‌ها در چرخه‌های بلند عرضه می‌شوند که سفری را روایت می‌کنند و خواندن کاملشان یک شب تمام با همراهی جغجغهٔ کدو طول می‌کشد. تبارها از طریق پدر منتقل می‌شوند و هر زنی در یک تبار، نام آن تبار را حمل می‌کند. مردگان همراه با اموالشان سوزانده می‌شوند و پس از آن نام‌هایشان دیگر بر زبان آورده نمی‌شود. خال‌کوبی‌های چانه که زنان و مردان بر چانه داشتند، باور بر این بود که پس از مرگ به اندازهٔ زندگی اهمیت دارند.

قرن نوزدهم به صورت عبور و مرور وارد شد: قطارهای مهاجران از دره، سپس ارتش، سپس فورت موهاوی در سال 1859، سپس قلمروهای ویژهٔ سکونت بومیان در پارکر و در دره‌ی موهاوی، و سپس مدارس شبانه‌روزی. قرن بیستم رودخانه را گرفت. سدهای هوور، دیویس و پارکر به سیل سالانه و کشاورزی که به آن وابسته بود پایان دادند. آب هنوز محور اصلی مناقشه است. قبیلهٔ هندیِ فورت موهاوی و قبایل بومی هندیِ رودخانهٔ کلورادو حقوق ارشد بر رودخانه‌ای دارند که وعده‌هایی بسیار بیشتر از توانش به آن داده شده، و در سال 2023 منطقهٔ پیرامون Avikwaame پس از سال‌ها فشار قبایلی که آن را مرکز جهان می‌دانند، به‌عنوان یادمان ملی اعلام شد.