اروتیک آریکاراها

آریکارا خود را ساهنیش می‌نامند، به معنای «مردم»، و آنچه آنان را در دشت‌های شمالی متمایز می‌کند این است که هرگز به‌راستی کوچ‌نشین دشت‌ها نبودند. آنان کشاورزانی روستانشین‌اند، شمالی‌ترین شاخهٔ جهان کادوانی‌زبان، و خویشاوندان پاونی‌ها که نسل‌ها پیش از رسیدن اروپاییان در امتداد رود میسوری به شمال کوچیدند و شهرک‌های مستحکمی از کلبه‌های گنبدی خاکی بر تراس‌های رودخانه‌ای در آنچه اکنون داکوتای جنوبی و داکوتای شمالی نام دارد ساختند. زنان در زمین‌های پست کنار رودخانه ذرت، لوبیا، کدو و آفتابگردان می‌کاشتند و بذر ذرت آریکارا کالایی تجاری بود که همسایگان سوارکارشان، مانند لاکوتا و شاین، برای خریدش به روستاها می‌آمدند. ذرت تنها خوراک نبود. در دین آریکارا «مادر ذرت» واسطهٔ میان انسان‌ها و آفریدگار، نسارو، است و بسته‌های مقدسی که کاهنان روستا نگه می‌داشتند چرخهٔ آیینی سال را سامان می‌داد. گمان می‌رود نامی که بیگانگان بر آنان نهاده‌اند از واژهٔ پاونی به معنای «شاخ‌ها» برآمده باشد، به‌سبب رسمی کهن که مردان بر اساس آن دو تکهٔ استخوانیِ عمودی بر موی سر می‌گذاشتند، و تاجران پوست این نام را به «ری» کوتاه کردند.

آریکارا در آغاز شماری از روستاهای جدا از هم با گویش‌های خاص خود بودند، و تاریخ آنان از سده‌های هجدهم به بعد با کوچک‌شدن و بقای سرسختانه همراه بوده است. آبله در دههٔ ۱۷۸۰ دهها روستا را به چند روستای اندک فروپاشاند. لوئیس و کلارک در ۱۸۰۴ نزد آنان توقف کردند. در ۱۸۲۳، پس از درگیری با یک هیئت تجارت پوست، آریکارا هدف نخستین لشکرکشی ارتش ایالات متحده علیه یک قوم دشت‌نشین شدند. آنان که زیر فشار گسترش لاکوتا بودند به شمال رفتند و در ۱۸۶۲ در روستای لایک‌ای‌فیش‌هوک نزدیک فورت برث‌ولد به ماندان و هیداتسا پیوستند؛ این ترتیب به آنچه امروز ملت ماندان، هیداتسا و آریکارا خوانده می‌شود انجامید. مردان آریکارا سپس برای ارتش ایالات متحده پیشاهنگی کردند و چند تن از آنان در ۱۸۷۶ همراه ستون کاستر در لیتل بیگ‌هورن کشته شدند، واقعه‌ای که جامعه هنوز آن را گرامی می‌دارد. قرن بیستم سیلابی از نوعی دیگر به همراه آورد: سد گریزن در دههٔ ۱۹۵۰ زمین‌های پست منطقهٔ رزرو را زیر دریاچهٔ ساکاکاوییا غرق کرد و آریکارا به اطراف وایت شیلد در داکوتای شمالی منتقل شدند که همچنان مرکز آنان است. امروزه زبان را شمار بسیار اندکی به‌روانی سخن می‌گویند و احیای آن از طریق مدرسهٔ محلی و کالج قبیله‌ای پیش می‌رود. مسیحیت، هم کاتولیک و هم پروتستان، گسترده است، اما سنت بسته‌های مقدس، احیای کلبه‌های خاکی و زندگی جشن‌های پَوواو در کنار آن ادامه دارند، و اقتصاد نفتی باکن از زمان ساخت سد بیش از هر عامل دیگری زندگی روزمره در منطقهٔ رزرو را دگرگون کرده است.