اروتیک کلیکیتات

کلیکیتات‌ها بر یک خط مرزی زندگی می‌کردند. سرزمین ایشان در شمال رود کلمبیا قرار داشت، جایی که دامنه‌ی غربی و مرطوب رشته‌کوه کاسکید به بیشه‌های بلوط و کاج و علفزارهای باز دسته‌ای می‌رسد. این سرزمین میان دو اقتصاد بود که به یکدیگر نیاز داشتند: ثروت ماهی آزاد و صدف در بخش پایینی رود، و ریشه‌ها، پوست‌ها و اسب‌های فلات داخلی. آنان آگاهانه از این فاصله بهره می‌بردند. باربران کلیکیتات کالاها را از گذرگاه‌های کوهستانی عبور می‌دادند و تا بازارهای بزرگ تنگه‌ها، نزدیک شهر کنونی دالز، پایین می‌بردند. خود این نام معمولاً به واژه‌ای چینوکی به معنای «آن سو» بازگردانده می‌شود، و همین نشان می‌دهد چه کسانی آنان را نام‌گذاری کردند و آمدنشان از کدام سو دیده می‌شد. خودشان اصطلاحی به کار می‌بردند که معمولاً «مردم علفزار» معنا می‌شود و به سرزمینی اشاره دارد که ترجیح می‌دادند: علفزارهای مرتفع و ساوانای بلوط در پای پاهتو، کوهی که اکنون آدامز نامیده می‌شود. زبانشان گویشی از ساهاپتین شمال‌غربی است، چنان به گویش یاکاما نزدیک که دو طرف سخن یکدیگر را می‌فهمند، با زبان نز پرس خویشاوندی دوری دارد و با زبان‌های چینوکی شرکای تجاری پایین‌دست رودشان هیچ پیوندی ندارد. امروز شمار کسانی که این زبان، زبان مادری‌شان است بسیار اندک است و تلاش برای زنده نگه داشتن آن در کلاس‌های درس و خانه‌های بلند جریان دارد، نه در خانه.

دو ضربه‌ی سخت مسیر تاریخ ایشان را دگرگون کرد. در دهه‌ی 1830 مالاریا روستاهای کرانه‌ی پایین کلمبیا و ویلامت را خالی کرد، و خانواده‌های کلیکیتات به سوی جنوب و به درون آن فضای خالی پیش رفتند و تا سرزمین آمپکوا و روگ گسترده شدند، تا آن‌که اسکان آمریکایی‌ها در کمتر از یک نسل آنان را به شمال بازگرداند. سپس در سال 1855 معاهده‌ی کمپ استیونز آنان را در قبایل و دسته‌های متحد ملت یاکاما ادغام کرد: چهارده گروه که در قلمرویی اختصاصی در شرق سرزمین خودشان به یک نهاد حقوقی واحد تبدیل شدند. چند ماه بعد جنگ درگرفت. نوادگانشان شهروندان یاکاما هستند، و شهرستان، رود و راه قدیمی هنوز این نام را بر خود دارند. آیین‌ها بر پایه‌ی تقویم نخستین خوراک‌ها برگزار می‌شود: ماهی آزاد، سپس ریشه‌ها، سپس هاکلبری‌ها، که هر کدام پیش از آن‌که کسی آزادانه از آن بخورد با جشنی پیشواز می‌شود. آیین خانه‌ی بلند واشات، با طبل‌ها و صف خوانندگانش، بی‌اصطکاک چندانی در کنار کلیسای شیکر سرخ‌پوستان و مسیحیت معمول جای دارد. کشتزارهای توت در دامنه‌ی جنوبی کوه آدامز هنوز هر سال در اواخر تابستان چیده می‌شوند، بر پایه‌ی تفاهمی دیرینه با اداره‌ی جنگل‌ها که بخشی از آن‌ها را برای استفاده‌ی قبیله کنار گذاشت. و سبدها: از ریشه‌ی سدر به شیوه‌ی حلقه‌پیچ بافته می‌شوند، چنان فشرده که آب را نگه می‌دارند، و نقش‌ونگارشان با علف خرس سفیدشده و پوست درخت رنگ‌شده، به روشی به نام فلس‌چینی، بر سطح بیرونی نشانده می‌شود. موزه‌ها یک قرن است که آن‌ها را سبدهای کلیکیتات نام نهاده‌اند. بافندگان هنوز آن‌ها را می‌بافند.