اروتیک هو-چانک

هوچانک‌ها قوم سیوانی‌زبانِ ایالت ویسکانسین‌اند، و این از آنچه به نظر می‌رسد عجیب‌تر است. همسایگان ویسکانسینی‌شان، یعنی مینامینی، اوجیبوا، پوتاواتومی، ساک و میسکواکی، همگی به زبان‌های الگونکی سخن می‌گفتند. اما هوچانک‌ها چنین نمی‌کردند. زبان Hoocąk به همان خانواده زبانی لاکوتا و اوسیج تعلق دارد، و نزدیک‌ترین خویشاوندانش، یعنی آیووی، اوتو و میسوریا، زبان ملت‌هایی است که سنت‌های خودشان می‌گویند از هوچانک‌ها جدا شده و به غرب کوچ کرده‌اند. اما هوچانک‌ها ماندند. داستان منشأشان آنان را در ردبنکس بر کرانه خلیج گرین‌بی قرار می‌دهد، و سرزمین رودخانه‌های فاکس و ویسکانسین تا آنجا که سندی در دست است، خانه آنان بوده است. وینه‌باگو، نامی که هنوز به قبیله نبراسکا اطلاق می‌شود، یک نام بیرونی الگونکی است که معنایی نزدیک به «مردم آب کثیف» دارد. Hoocąk نامی است که آنان خود را با آن می‌خوانند و معمولاً به «مردم صدای بزرگ» یا «مردم زبان مقدس» ترجمه می‌شود.

امروز دو ملت شناخته‌شده در سطح فدرال وجود دارند که حاصل اخراج‌اند نه انتخاب. پس از معاهده‌های 1829، 1832 و 1837 که سرزمین‌های ویسکانسین را گرفتند، ایالات متحده در طول یک ربع قرن بارها و بارها هوچانک‌ها را جابه‌جا کرد: به آیووا، به دو محل در مینه‌سوتا، و سپس در 1863 به کرو کریک در قلمرو داکوتا، اخراجی که جنگ داکوتا آن را برانگیخت، جنگی که هوچانک‌ها هیچ نقشی در آن نداشتند. بازماندگان به سمت پایین رودخانه به نزد قوم اوماها گریختند و در 1865 یک قلمرو اختصاصی سرخ‌پوستی در نبراسکا به دست آوردند. بخش سرسختی از آنان هرگز ویسکانسین را ترک نکردند یا پس از هر بار گردآوری دوباره پیاده بازگشتند، تا آنکه دولت در دهه 1870 کوتاه آمد و به آنان اجازه داد در زمین‌هایی برای خود مستقر شوند. به همین دلیل است که ملت هوچانک، با مرکزیت در بلک ریور فالز، هیچ قلمرو اختصاصی ندارد، بلکه قطعه‌های پراکنده‌ای از زمین‌های امانی در بیش از دوازده شهرستان دارد، و به همین دلیل است که قبیله وینه‌باگوی نبراسکا در شهرستان ثرستون با قوم اوماها شریک است.

جامعه بر پایه دوازده تیره با تبار پدری در دو نیمه اجتماعی می‌چرخد: آنان که در بالا هستند و آنان که بر زمین‌اند. تیره تاندربرد (Thunderbird) به طور سنتی رؤسا را فراهم می‌کرد، تیره خرس نظم را حفظ می‌کرد، و ازدواج از مرز میان این دو نیمه می‌گذشت. نام‌گذاری تیره‌ای، انجمن خانه دارو (Medicine Lodge) و ضیافت‌های بسته‌های جنگی همچنان باقی‌اند، در کنار کلیسای بومیان آمریکا که در اوایل دهه 1900 از راه رسید، و جماعت‌های مسیحی. روبان‌دوزی آپلیکه‌ای زنان هوچانک متمایز است، و سبدهای چوب زبان‌گنجشک سیاه آنان برای نسل‌ها کالای اصلی ویسکانسین دلز بود و در نزدیکی صخره‌هایی فروخته می‌شد که قبیله تا سال 1997 در آنجا برای گردشگران مراسم تابستانی برگزار می‌کرد. تجارت کنونی دلز قمار است. در نبراسکا، شرکت قبیله‌ای Ho-Chunk Inc. یکی از داستان‌های شناخته‌شده‌تر کسب‌وکار قبیله‌ای در کشور است، و پاوواوی بازگشت به خانه وینه‌باگو، که قبیله پیشینه آن را به 1866 می‌رساند و هر ژوئیه به یاد رئیس لیتل پریست و پیشاهنگانش برگزار می‌کند، در شمار کهن‌ترین پاوواوها در هر جای جهان است. گویندگان روان Hoocąk اندک‌اند و عمدتاً سالخورده، و هر دو ملت برنامه‌های زبانی دارند تا واکه‌های خیشومی‌اش را در دهان‌های زنده نگه دارند.