اروتیک گاشوت‌ها

گوشوت‌ها معیشت خود را در جایی به دست آوردند که تقریباً هیچ‌کس دیگر باورش را نداشت: دشت‌های نمکی، بستر دریاچه‌های خشک و دره‌های بوته‌های آرتمیزیا در غرب دریاچه نمک بزرگ، در امتداد خطی که یوتا به نوادا می‌رسد. سرزمین آنان در یک سال خوب هفت یا هشت اینچ باران دریافت می‌کند و همین یک واقعیت همه چیز را سامان داد. خانواده‌ها در چرخه‌ای فصلی جابه‌جا می‌شدند که با زمان رسیدن گیاهان خاص در مکان‌های خاص تنظیم می‌شد، و دانشِ پشت آن دایرةالمعارفی بود: کدام دانه‌ها، ریشه‌ها و توت‌ها در چه زمانی به بار می‌نشستند، کی مغزهای کاج پینیون در رشته‌کوه‌های Deep Creek و Stansbury آماده می‌شدند، و کجا باید یک شکار جمعی خرگوش را سازمان داد که خرگوش‌های کوهی را به سوی تورهای بلندی که میان بوته‌ها کشیده شده بود هدایت می‌کرد. حشرات نیز گردآوری می‌شدند، که به چشم آمریکایی‌های عبوری نشانه‌ای از انحطاط جلوه می‌کرد و در واقع بازده بسیار خوبی برای کار بود. آنان به زبان شوشونی سخن می‌گویند، زبانی از شاخه Central Numic از خانواده Uto-Aztecan، که معمولاً گویشی غربی شمرده می‌شود و آنان را در همان جامعه زبانی با دیگر شوشون‌ها و، دورتر، کومانچ‌ها قرار می‌دهد. همسایگان اوت آنان در شرق به زبانی خویشاوند اما جداگانه از شاخه Southern Numic سخن می‌گویند. کوسیوتا نامی است که خودشان را با آن می‌خوانند.

استقرار مورمون‌ها پس از ۱۸۴۷ چشمه‌ها و علفزارها را تصاحب کرد، یعنی همان دو چیزی که گوشوت‌ها نمی‌توانستند از دست بدهند، و مسیر خدمات حمل‌ونقل Overland Stage و سرویس Pony Express درست از میان آن گذشت. درگیری، گرسنگی و بیماری‌های همه‌گیر به دنبال آمدند، همراه با معاهده‌ای که در سال ۱۸۶۳ در دره Tooele امضا شد. پس از آن، چیز چشمگیر امتناع از ترک سرزمین است: با وجود فشار دهه‌ها برای جابه‌جایی به Fort Hall یا دره Uintah، ماندند، و سرانجام در دهه ۱۹۱۰ محمیه‌هایی در Deep Creek نزدیک Ibapah و در Skull Valley کنار گذاشته شد. امروز دو قبیله به رسمیت شناخته‌شده فدرال این نام را حمل می‌کنند که روی هم چند صد عضو ثبت‌شده دارند. Skull Valley به ویژه نشان می‌دهد قرن بیستم با ملت‌های کوچکی که زمینی در اختیار دارند چه می‌کند که کسی دیگر آن را نمی‌خواست تا وقتی که خواستند: محمیه این گروه اکنون درون حلقه‌ای از یک میدان آزمایش سلاح‌های شیمیایی، یک کارخانه منیزیم و یک تأسیسات دفع پسماند خطرناک قرار دارد. در اواخر دهه ۱۹۹۰ کنسرسیومی از شرکت‌های خدماتی پیشنهاد ذخیره‌سازی سوخت هسته‌ای مصرف‌شده را در آنجا مطرح کرد و نزاع بر سر آن سال‌ها این گروه را دو پاره کرد، تا آنکه سازمان‌های فدرال این طرح را متوقف کردند. مارک تواین صفحه‌ای مشهور و پر از تحقیر درباره گوشوت‌ها در کتاب Roughing It نوشت که تنها به عنوان سندی از میزان بد قضاوت کردن یک بازدیدکننده درباره مردمی که شایستگی‌شان برای او نامرئی است، ارزش خواندن دارد.