اروتیک مسکالرو

ناظران اسپانیایی این نام را به کار بردند و ماند: ماسکالروها، یعنی مردم مسکال، به‌نام تاج‌های آگاوه که می‌بریدند، در گودال‌های سنگ‌چین دفن می‌کردند و روزها بریان می‌کردند تا الیاف آن شیرین شود. در میان خودشان به «ندِه» معروف‌اند، یعنی مردم. آنان متخصص کوهستان بودند، در سرزمینی که تا وقتی راه رفتن در آن را به‌صورت عمودی یاد نگرفته‌ای خالی به نظر می‌رسد: رشته‌کوه‌های ساکرامنتو و گوادالوپ در جنوب مرکزی نیومکزیکو، کوه‌های دیویس در غرب تگزاس، دشت‌های میان آن‌ها، و سیرای شمال چیهواهوا. اردوگاه‌های زمستانی در ارتفاع پایین بود. کار تابستانی به دنبال گیاهان رسیده و شکار تا دامنه‌های سیرا بلانکا بالا می‌رفت، قله‌ای نزدیک به 12,000 فوت که هنوز مرکز جغرافیا و دین ماسکالرو است.

زبان ماسکالرو به شاخهٔ آتاباسکی جنوبی تعلق دارد و در کنار زبان‌های ناواهو، خیکاریلا، لیپان و آپاچی غربی قرار می‌گیرد، و از نظر زمانی بسیار دورتر در کنار زبان‌هایی که امروز در یوکان و داخل آلاسکا گفته می‌شود. آپاچی‌ها به معیار آن منطقه مهاجرانی نسبتاً تازه‌اند، شاخهٔ جنوبیِ یک خانوادهٔ شمالی، و دستور زبان این را نشان می‌دهد. سپس قرن نوزدهم همه‌چیز را فشرد. در دههٔ 1860 ارتش ایالات متحده صدها ماسکالرو را همراه هزاران ناواهو به محمیهٔ بوسکه ردوندو در فورت سامنر راند، جایی که گرسنگی و محصولات شکست‌خورده بود. در شبی از ماه نوامبر 1865 تقریباً همهٔ آنان رفتند و به خانه بازگشتند. سپس در سال 1873 محمیهٔ سکونتی‌ای در کوه‌های خودشان ایجاد شد و بعدها دو قوم دیگر را در بر گرفت: بازماندگان لیپان از تگزاس و مکزیک در آغاز دههٔ 1900، و در سال 1913 گروهی از چیریکاهوا که پس از بیست‌وهفت سال اسارت به‌عنوان اسیر جنگی آزاد شدند. هر سه این خط‌ها هنوز در نام خانوادگی‌ها و در آنچه مردم به یاد دارند دیده می‌شود.

زندگی مذهبی بر محور اوسن، بخشندهٔ زندگی، و گاهه، ارواح کوهستان، می‌چرخد. آنان به‌صورت رقصندگان نقاب‌دار با کلاه‌های سیاه و تاج‌های بلند تخته‌ای نقاشی‌شده ظاهر می‌شوند، با یک دلقک خاکستری که در لبهٔ روشنایی آتش می‌چرخد. معروف‌ترین مراسم، آیین چهاروزه‌ای است که هر ژوئیه برای دخترانی که به سن بلوغ می‌رسند برگزار می‌شود. در این آیین، آیین‌گذار نقش زن سفیدِ نقاشی‌شده را بر عهده می‌گیرد، شب‌ها می‌رقصد و آن را به‌عنوان بزرگسالی با تعهداتی همراه به پایان می‌برد. کاتولیسیسم در کنار این آیین قرار دارد نه روی آن، و کلیسای آمریکای بومی نیز چنین است؛ عموماً به لیپان‌ها اعتبار داده می‌شود که عمل پیوت را به سمت شمال و به دشت‌ها برده‌اند. این قبیله اکنون نزدیک به نیم میلیون ایکر جنگل و مرتع دام و کوهستان در اختیار دارد. پیست اسکی روی سیرا بلانکا و کازینوی تفریحی، اقتصاد آشکار آن هستند. اما محوطهٔ آیینی چنین نیست.