اروتیک پاسپاهی

پاسپاهگ‌ها مردمی از الگونکین‌های ویرجینیا بودند که در کرانهٔ شمالی رودخانهٔ جیمز، پیرامون دهانهٔ چیکاهامینی، کشاورزی و ماهیگیری می‌کردند، تا آنکه مستعمره‌نشینان انگلیسی بین سال‌های 1607 و 1611 آنان را از هم پاشیدند. گمان می‌رود بازماندگانشان به جامعه‌های همسایهٔ پاوهاتان پیوستند و امروز هیچ گروهی این نام را ندارد. اندازه و قدرتشان در گزارش‌های تاریخی وجه تمایزشان نبود. موقعیتشان بود: جزیرهٔ باتلاقی‌ای که انگلیسی‌ها جیمزتاون را در آن ساختند، درون قلمرو پاسپاهگ‌ها قرار داشت.

پیش از آن، آنان یکی از ناحیه‌های کوچک‌تر درون تسنهاکوماکا بودند، قلمرو ساحلی‌ای که زیر فرمان فرمانروای عالی واهونسناکاوه اداره می‌شد و انگلیسی‌ها او را پاوهاتان می‌نامیدند. جان اسمیت شمار مردان جنگجوی آنان را حدود چهل نفر برآورد کرد. به زبان پاوهاتان سخن می‌گفتند، زبانی الگونکینی شرقی که در سراسر این زعامت به کار می‌رفت، و از دین آن پیروی می‌کردند. کاهنان معابد را نگه می‌داشتند، از پیکر رهبران درگذشته پاسداری می‌کردند و می‌کوشیدند اوکیوس، خدای هراس‌انگیز، را آرام کنند. رهبر محلی‌شان که وروانس نام داشت، زیر فرمان پاوهاتان بود و خراج را به سوی بالا می‌فرستاد، از جمله ذرت و پوست آهو. شهرک‌ها مجموعه‌ای از کلبه‌های ساخته‌شده از شاخه‌های خمیدهٔ درخت بودند که با پوست درخت یا حصیرهای نی پوشانده می‌شدند و میان مزارع ذرت، لوبیا و کدو قرار داشتند.

روابط با تازه‌واردان ظرف چند هفته از فرود 1607 رو به وخامت گذاشت و پاسپاهگ‌ها به نزدیک‌ترین و پایدارترین دشمنان مستعمره بدل شدند. وروانس‌شان، واونچوپانک، همسنگ خود اسمیت بود. بنا به روایت خود اسمیت، این دو یک بار تن‌به‌تن جنگیدند و به رودخانه افتادند، و رهبر پیش از گریختن، زنجیربه‌پا به جیمزتاون برده شد. نقطهٔ گسست در اوت 1610 رخ داد، در جریان نخستین جنگ انگلیس و پاوهاتان. به فرمان فرماندار دلا وار، جورج پرسی به شهر اصلی پاسپاهگ‌ها یورش برد. مردانش شماری از مردمش را کشتند، خانه‌ها و مزارع ذرتشان را سوزاندند، و همسر و فرزندان وروانس را اسیر کردند. فرزندان را به رودخانه انداختند و به آنان تیراندازی کردند، و مادرشان اندکی بعد کشته شد. واونچوپانک اوایل سال بعد در درگیری‌ای نزدیک جیمزتاون جان باخت، و از آن پس پاسپاهگ‌ها به عنوان یک ملت متمایز از گزارش‌های انگلیسی ناپدید شدند.

بخش عمدهٔ آنچه باقی مانده در زیر خاک است. کاوش‌ها در نزدیکی دهانهٔ چیکاهامینی در اواخر دههٔ 1980 و اوایل دههٔ 1990 طرح پی‌های تیرکی شهرکی را آشکار کرد که به‌طور گسترده پاسپاهگ شناخته می‌شود. این شهرک سندی مادی و کمیاب از یک شهرک پاوهاتانی در دوران نخستین تماس است. روایت خود پرسی از یورش 1610 نیز به‌جا مانده است، و مورخان اغلب آن را نشانه‌ای زودهنگام از خشونتی می‌دانند که گسترش ویرجینیا را رقم زد.