اروتیک سادلرمیوت

سادلرمیوت‌ها مردمی از اینوئیت‌ها در شمال خلیج هادسون بودند که طی حدود شش هفته در پاییز 1902 به‌عنوان یک قوم از میان رفتند. آن‌ها در جزیرهٔ ساوتهمپتون و جزیره‌های کوچک‌تر کنار آن، در منطقه‌ای که امروز نوناووت در کانادا است، زندگی می‌کردند و سکونتگاه اصلی‌شان در نیتیو پوینت در ساحل جنوب‌شرقی جزیره بود. در آن فصل بیماری‌ای از یک کشتی نهنگ‌گیری اسکاتلندی به ساحل رسید و تقریباً همهٔ آن‌ها را از پا درآورد: از میان پنجاه یا شصت نفری که هنوز زنده بودند، یک زن و چند کودک جان به در بردند. این بازماندگان را آیویلینگمیوت‌های سرزمین اصلی پذیرفتند که در دهه‌های بعد دوباره در جزیره سکونت گزیدند. شهر کورال هاربر امروز در همان‌جا قرار دارد و مردم آن از نسل همین تازه‌واردان‌اند. نام اینوکتیتوت جزیره، یعنی سالیق، ریشهٔ نامی است که سادلرمیوت‌ها بر خود می‌نهادند: سالیرمیوت، یعنی مردم سالیق.

آنچه مدت‌ها پیش از همه‌گیری آن‌ها را درخور توجه کرده بود، این بود که تا چه اندازه از همهٔ مردمان پیرامونشان دور شده بودند. نهنگ‌گیران و اینوئیت‌های سرزمین اصلی هر دو گفتارشان را دشوار می‌یافتند، گویشی که طی قرن‌ها انزوای تقریباً کامل راه خود را رفته بود. زندگی مادی‌شان نیز از الگوی معمول بیرون بود: زمستان‌ها را در خانه‌های کوتاهی از سنگ، کلوخ چمن و استخوان نهنگ می‌گذراندند، نه در خانه‌های برفی؛ سگ کمی نگه می‌داشتند، از کایاک کم استفاده می‌کردند و والروس را در لبهٔ یخ و در امتداد ساحل شکار می‌کردند، به‌جای آنکه به جاهای دور بروند. لباسشان را از آنچه جزیره‌ها در اختیارشان می‌گذاشت می‌ساختند، یعنی پوست خرس قطبی و پوست اردک‌های ایدر و دیگر پرندگان دریایی، حال آنکه همسایگانشان از پوست کاریبو می‌پوشیدند. زندگی دینی‌شان همان زندگی دینی کهن اینوئیت‌ها بود، که در آن پستانداران دریایی موجوداتی دارای حق بر زندگان شمرده می‌شدند و شمن‌ها این رابطه را تدبیر می‌کردند. مبلغان مذهبی هرگز به آن‌ها نرسیدند. این غرابت به نظریه‌ای دیرپا دامن زد که آن‌ها آخرین بازماندگان تونیت‌ها بودند، یعنی مردم دورست که پیش از گسترش تول شمالگان را در دست داشتند. DNA باستانی این بحث را تا حد زیادی در جهت مخالف بسته است: سادلرمیوت‌ها در یک گروه با اینوئیت‌های برآمده از تول قرار می‌گیرند، و غرابت‌هایشان همان چیزی به نظر می‌رسد که انزوا در درازمدت بر جمعیتی کوچک برجا می‌گذارد. آنچه از آنان باقی مانده، محوطهٔ باستان‌شناسی بزرگی است که در دههٔ 1950 کاوش شد، و مجموعه‌ای از عکس‌ها و قالب‌های گچی از افراد زنده که یک ناخدای نهنگ‌گیر آمریکایی چند سال پیش از پایان آن‌ها ساخت. یعنی تقریباً هر آنچه دربارهٔ آنان می‌دانیم را بیگانگان گردآوری کرده‌اند، و بخشی از آن را پس از آنکه آنان دیگر از میان رفته بودند.