اروتیک پنساکولا

پنساکولا قومی از بومیان آمریکا بودند که از پیش از تماس با اروپاییان تا اوایل سال‌های 1700 پیرامون خلیج پنساکولا و سواحل نزدیک آن در بخش غربی باریکهٔ شمالی فلوریدا (پنهندل فلوریدا) و جنوب آلاباما زندگی می‌کردند. تا میانهٔ همان سده، نامشان از اسناد مکتوب محو شده بود و به احتمال زیاد در جوامع چاکتاو و دیگر جوامع همسایه جذب شده بودند. تقریباً هر آنچه دربارهٔ آنان می‌دانیم دست‌دوم است و از نویسندگان اسپانیایی و فرانسوی به ما رسیده که در گذر با آنان برخورد کرده بودند. آنچه باقی ماند یک نام جغرافیایی است: خلیج، و شهری که بعدها در کنار آن ساخته شد، هنوز نامی را بر خود دارند که همسایگانشان به آنان می‌دادند.

این نام یک توصیف است. از واژه‌هایی چاکتاو گرفته شده که معمولاً به مردمان مو ترجمه می‌شود، و این نشان می‌دهد که دیگران پنساکولا را با شیوهٔ آرایش مویشان می‌شناختند. تقریباً هیچ چیز از گفتار خودشان ثبت نشده است، اما شواهد به زبانی ماسکوگیایی اشاره دارد، از خانواده‌ای که چاکتاو، چیکاسا و کریک را در بر می‌گیرد و بر جنوب آمریکا در کرانهٔ خلیج مکزیک چیره بود. سرزمینشان سرزمین خلیج‌ها، بایوها (آبراهه‌های مردابی) و جزایر سدی بود، با ماهی، آبزیان صدف‌دار و شکار در دسترس، و رودهایی که به درون خشکی، به سوی اقوام دیگر و شهرهایشان، راه می‌بردند.

باستان‌شناسان اصطلاح فرهنگ پنساکولا را برای شاخه‌ای ساحلی از جهان می‌سی‌سی‌پیایی به کار می‌برند که تقریباً از 1100 تا 1700 شکوفا بود. این فرهنگ به سفالینه‌های آمیخته با خردهٔ صدف شناخته می‌شود و مرکز آن خلیج موبیل بود، جایی که مجموعهٔ تپه‌های باتل کریک از دل باتلاق‌های دلتا سر برآورده بود. پنساکولاهای تاریخی احتمالاً از آخرین وارثان آن سنت بودند، هرچند پیوند دادن یک فرهنگ باستان‌شناختی به قومی با نام مشخص همواره استنباط است، نه اثبات.

تماس زود آغاز شد و برایشان سخت بود. هیئت‌های اکتشافی اسپانیایی از 1528 به بعد به این ساحل رسیدند. در 1559 تریستان د لونا مهاجرنشینی بزرگ را در کنار خلیج پیاده کرد، ظرف چند هفته بیشتر ناوگانش را در یک توفان دریایی (هاریکن) از دست داد و دو سال بعد آن سکونتگاه را رها کرد. در سدهٔ بعد، بیماری‌های اروپایی، یورش‌های برده‌گیری و جنگ‌های میان اتحادهای متغیر بومیان بخش بزرگی از منطقه را خالی از سکنه کرد. گزارش‌های اسپانیایی از دههٔ 1680 پنساکولا را در جنگ با قوم موبیل در غرب خود توصیف می‌کنند. هنگامی که اسپانیا در 1698 دژی در کنار خلیج ساخت، قومی که دژ به نامشان نام‌گذاری شده بود دیگر بر کرانه‌های آن چیره نبودند. بازماندگان در اوایل سال‌های 1700 در اسناد استعماری فرانسوی در کنار دیگر گروه‌های کوچک ساحل خلیج دیده می‌شوند. پس از آن، این نام تنها بر نقشه باقی می‌ماند.