اروتیک اوداوا

اوداوا تاجران بالایی‌ترین دریاچه‌های بزرگ‌اند. نام آنان از واژه‌ای در زبان آنیشیناب به معنای تجارت گرفته شده است و برای قرن‌ها همین نقش را داشتند: مردمی که ذرت، پوست خز، مس، توتون و داروها را میان ملت‌های دریاچه هورون و دریاچه میشیگان جابه‌جا می‌کردند و بعدها میان آن ملت‌ها و فرانسوی‌ها در مونترال. رودخانه اوتاوا و پایتخت کانادا نام آنان را دارند، زیرا این رودخانه مسیر تجاری آنان به سوی شرق بود، نه به این دلیل که در آنجا زندگی می‌کردند. آنان یکی از سه قوم آنیشیناب در شورای سه آتش‌اند، در کنار اوجیبوه و پوتاواتومی، و زبان، نظام تبارها و بخش بزرگی از تاریخ شفاهی را با آنان دارند. سرزمین اصلی‌شان جزیره مانیتولین و کرانه شمالی خلیج جورجین در انتاریو است و آن سوی آب، تنگه مکینک و بخش شمالی شبه‌جزیره پایینی میشیگان، به ویژه کرانه پیرامون خلیج لیتل ترَورس که آن را واگاناکیسینگ می‌نامند، یعنی سرزمین درخت خمیده. شاخه‌ای کوچک‌تر که در دهه 1830 از اوهایو رانده شد، اکنون در شمال‌شرقی اوکلاهما زندگی می‌کند.

زبان، گویش اوتاوایی زبان اوجیبوه است که از زبان‌های الگونکی به شمار می‌آید. آنچه آن را از دیگر گونه‌های اوجیبوه جدا می‌کند، حذف شدید مصوت‌هاست: مصوت‌های کوتاه بی‌تکیه می‌افتند، که واژه‌ها را فشرده می‌کند و گفتار اوداوا را حتی برای شنوندگان اوجیبوه از غرب دورتر، گسسته و تیز جلوه می‌دهد. هنوز در ویکوامکونگ در جزیره مانیتولین به آن سخن گفته می‌شود و گروه‌های میشیگان برنامه‌های غوطه‌وری را برای بازگرداندن آن اجرا می‌کنند. کاتولیسم ریشه‌ای ژرف دارد، به ویژه در میشیگان، جایی که در دهه 1740 یک مأموریت یسوعی در لابر کروش نزدیک کراس ویلج امروزی ریشه دواند. امروز بسیاری از خانواده‌های اوداوا بی‌آنکه تناقضی ببینند، میان مراسم عشای ربانی، خانه میدیویوین و حلقه پاوواو در رفت‌وآمدند. مشهورترین اوداوا در کتاب‌های تاریخ پونتیاک است که در سال 1763 پس از شکست فرانسه، قیام چندقومی علیه پادگان‌های بریتانیا را سازمان داد. کمتر شناخته‌شده این است که ویکوامکونگ یکی از معدود سرزمین‌های واگذارنشده کانادا است، زیرا مردمش معاهده مانیتولین در سال 1862 را رد کردند؛ یا این‌که اوداوای میشیگان بیشتر قرن بیستم را صرف مبارزه برای به رسمیت شناخته شدن فدرال کردند، که برای گروه گرند ترَورس در سال 1980 و برای گروه‌های لیتل ترَورس بی و لیتل ریور تنها در سال 1994 به دست آمد. اندرو بلک‌برد، اوداوایی از هاربر اسپرینگز، تاریخ خودش از این مردم را در سال 1887 منتشر کرد که از نخستین کتاب‌ها درباره یک ملت دریاچه‌های بزرگ بود که به قلم یکی از اعضای همان ملت نوشته شده بود. بافندگی سبد از چوب خاکستر سیاه، گلدوزی با خار جوجه‌تیغی روی پوست درخت توس و ماهیگیری تجاری ماهی سفید همچنان حرفه‌های زنده‌اند، نه احیای گذشته.