اروتیک سکانی

سکانی‌ها خود را Tsek'ehne می‌نامند که تقریباً به معنای «مردم صخره‌ها» یا «مردم کوهستان» است، و این نام تزئینی نیست. سرزمین آنان گودال باریک و طولانیِ Rocky Mountain Trench در شمال مرکزی کلمبیای بریتانیا است، دره‌ی بلند و مستقیم رودخانه‌های فینلی و پارسنیپ، که کوه‌های راکی در یک سو و رشته‌کوه‌های اومینکا در سوی دیگر آن قرار دارند. این سرزمینی بلند، سرد و با جمعیت اندک است. زندگی سکانی‌ها بر پایه‌ی جابه‌جایی در آن شکل گرفته بود: گروه‌های کوچک خانوادگی که موس، کاریبو، میش کوهی و بز کوهی را در قلمروهای وسیع دنبال می‌کردند، در فصل‌ها گرد هم می‌آمدند و دوباره پراکنده می‌شدند. برخلاف همسایگانشان در رودخانه‌های ماهی سالمون در غرب و جنوب، آنان هیچ مهاجرت پرباری نداشتند که آنان را از زمستان بگذراند، و این موضوع تقریباً همه چیز را شکل داد، از جمله اندازه‌ی گروه و سبک رهبری که با شایستگی و سخاوت به دست می‌آمد، نه از راه ارث.

زبان آنان، سکانی یا Tsek'ene، از زبان‌های آتاباسکن شمالی است و بخشی از خانواده‌ی زبانی دنه به شمار می‌رود که از آلاسکا در سراسر ساب‌آرکتیک امتداد دارد و در جنوب دورتر به‌صورت ناواهو و آپاچی دیده می‌شود. این زبان چنان به Dane-zaa، زبان بیور، نزدیک است که زبان‌شناسان بر سر محل مرز میان آن دو بحث می‌کنند، و در لبه‌ی جنوبی به Dakelh یا کریر می‌آمیزد. امروز گویشوران روان آن شماری در حد چند ده نفرند که تقریباً همگی از سالمندانند و کار زبانی جامعه، مسابقه‌ای است با همین حساب.

دو رویداد عمیق‌ترین اثر را گذاشتند. نخست تجارت خز بود. سایمون فریزر در سال ۱۸۰۵ در سرزمین سکانی‌ها فورت مک‌لاود را ساخت، نخستین پست دائمی اروپایی در غرب کوه‌های راکی در آنچه بعدها کلمبیای بریتانیا نامیده شد، و پس از آن بدهی، کالاهای تجاری و مأموریت‌های کاتولیک اُبلیت آمدند. امروز بیشتر سکانی‌ها بر اساس نام کاتولیک‌اند، اما سرزمین کهن رؤیا، پیشگویی و تعهد نسبت به حیواناتی که شکارچی می‌گیرد هرگز از میان نرفت و امروز آشکارا بازپس‌گیری می‌شود. دومین رویداد، سد دبلیو. ای. سی. بنت بود. وقتی مخزن آن در اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰ پر شد، دریاچه‌ی ویلیستون کف دره را در خود بلعید: روستاها، مسیرها، تله‌های شکار خز، کلبه‌ها و گورها در کنار فینلی و پارسنیپ. از مردمی که آنجا زندگی می‌کردند کسی نپرسید. خانواده‌ها جابه‌جا شدند، سپس بار دیگر جابه‌جا شدند، یک بار به زمینی که هیچ خانه‌ای در انتظارشان نبود. سه ملت سکانی که از این ماجرا گذشتند، یعنی تسای که دنه، کواداچا در فورت ور و مک‌لاود لیک، دهه‌های پس از آن را در دادخواهی، مذاکره و بازسازی گذرانده‌اند. مک‌لاود لیک سرانجام در سال ۲۰۰۰ به معاهده‌ی شماره‌ی ۸ پیوست، پس از بحثی طولانی بر سر اینکه آیا این معاهده اصلاً آنان را در بر می‌گیرد یا نه. سکانی‌های جوان‌تر در اقتصادی ترکیبی از جنگلداری، معدن و اداره‌ی جامعه‌ی بومی کار می‌کنند و همچنان به زمین بیرون می‌روند، که در این سرزمین کمتر نوستالژی است و بیشتر لجستیک ساده: فروشگاه بسیار دور است.