اروتیک هوپی

هوپی‌ها غربی‌ترین قوم‌های پوبلو هستند و همان‌ها که در جای خود ماندند. دوازده روستای آنان بر نوک سه تپه‌ی مسطح (مِسا) واقع است که از بلک مسا در شمال‌شرقی آریزونا بیرون زده‌اند، در قلمرویی که کاملاً در میان ملت ناواهو محاصره شده است. اورایوی، بر مسای سوم، از حدود سال 1100 بی‌وقفه مسکونی بوده و آن را یکی از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های ایالات متحده می‌کند. هوپی‌ها از پوبلوهای باستانی‌ای که آنان را هیساتسینوم می‌نامند نسل‌اند، و ویرانه‌های صخره‌ای جنوب‌غربی را نه به‌عنوان تاریخ مرده، بلکه به‌عنوان ایستگاه‌هایی در مسیر مهاجرت تیره‌ها می‌خوانند.

زبانشان آنان را از هر همسایه‌ای جدا می‌کند. زبان هوپی به خانواده‌ی یوتو-آزتکی تعلق دارد که آن را به کومانچی و یوت نزدیک‌تر می‌کند و از راه دور به ناهواتل، تا به زبان‌های تیوا، کرس یا زونی که در دیگر قرای پوبلو سخن گفته می‌شود. استثنا هانو بر مسای نخست است، روستایی که پناهندگان تیوایی پس از شورش پوبلو در سال 1680 بنا کردند و مردمش پس از سه قرن همچنان دوزبانه‌اند. آن شورش محور تاریخ هوپی است: صومعه‌های فرانسیسکنی ویران شدند و در سال 1700 خود هوپی‌ها آواتوی را، تنها روستایی که به راهبان اجازه‌ی بازگشت داده بود، با خاک یکسان کردند. اسپانیا هرگز دوباره آنان را فتح نکرد و دین هوپی از دوران استعمار سالم‌تر از تقریباً هر دین دیگری در آمریکای شمالی گذشت. این دین تقویمی آیینی است که بر گرد کاچینام‌ها ساخته شده، موجودات روحانی که در قله‌های سان فرانسیسکو زندگی می‌کنند و از انقلاب زمستانی تا رقص خانگی نیمان در جولای به روستاها می‌آیند و مردان آیین‌پذیرفته آن را در کیواها و میدان‌ها می‌رقصند. عضویت تیره از راه مادر منتقل می‌شود، زنان خانه‌ها و محصول را در اختیار دارند، و مردان مناصب آیینی‌ای را که تیره‌هایشان در اختیار دارند به عهده می‌گیرند.

نبوغ عملی این سرزمین کشت دیم است. در ارتفاع شش هزار پا با حدود ده اینچ بارش در سال، مردان هوپی ذرت آبی، سفید و قرمز را بدون آبیاری در تپه‌های ماسه‌ای و آبراهه‌های خشک می‌کارند، با بذرهایی که عمیق کاشته می‌شوند و واریته‌هایی که طی قرن‌ها برای همین شرایط پرورش یافته‌اند. پیکی از ذرت آبی، ورقه‌های نازک‌تر از کاغذ که روی سنگ داغ پخته می‌شوند، هنوز نان اصلی است. قرن بیستم شکافی در اورایوی در سال 1906 بر سر آموزش دولتی پدید آورد که روستاهای هوتیویلا و باکاوی را پدید آورد و تنشی پایدار میان شورای قبیله‌ای رسمیت‌یافته‌ی فدرال در سال 1936 و رؤسای سنتی روستاها. اختلاف زمین دهه‌ها طول کشیده با ناواهو، و توقف در سال 2019 استخراج زغال‌سنگ در بلک مسا که دولت قبیله‌ای را تأمین مالی می‌کرد، فصل‌های کنونی‌اند. بیرونی‌ها کار هوپی را از طریق عروسک‌های کاتسینام ساخته‌شده از ریشه‌ی چوب کاتن‌وود، سفال هضبه‌ی نخست به سبک سیکیاتکی که نامپیو احیا کرد، سبدهای حلزونی‌بافت مسای دوم و کارهای نقره‌ی روکشی پس از جنگ که اکنون امضای این قوم است می‌شناسند.