اروتیک ناتاوی

ناتووی‌ها مردمی ایروکوایی بودند که در میانهٔ سرزمین آلگونکین‌زبان‌ها زندگی می‌کردند، و این ناهنجاری نخستین چیزی است که درک آن درباره‌شان ارزش دارد. شهرک‌هایشان در کنار رودی قرار داشت که امروز نام آنان را بر خود دارد، در سرزمین‌های مسطح و پر از کاج و باتلاق در دشت ساحلی جنوب‌شرقی ویرجینیا، جنوب رود جیمز. همسایگان شمالی و شرقی‌شان به جهان پاوهاتان تعلق داشتند؛ در غرب، سیوان‌زبان‌ها بودند. ناتووی‌ها همراه با میهرین‌ها که نزدیک‌ترین خویشاوندانشان بودند و توسکارورا‌ها که دورتر در جنوب، در کارولاینای شمالی، می‌زیستند، به زبانی از همان خانوادهٔ زبانی موهاک و سنکا سخن می‌گفتند که چند صد مایل آن‌سوتر در نقشه قرار دارند. نام ناتووی واژهٔ خودشان برای خودشان نیست. این نام از یک اصطلاح آلگونکینی گرفته شده که عموماً به سخنگویان ایروکوایی اطلاق می‌شد و معمولاً به معنای افعی یا مار زنگی ترجمه می‌شود. نام خودشان چروئنهاکا بود که قبیلهٔ امروزی آن را بازپس گرفته است.

ویرجینیای استعماری با آنان به‌عنوان یک نهاد سیاسی متمایز برخورد می‌کرد. هیئت ادوارد بلند در سال ۱۶۵۰ از میان شهرک‌های حصاردار آنان گذشت، و پس از شورش بیکن، پیمان میدل پلنتیشن در سال ۱۶۷۷ آنان را خراج‌گزاران مستعمره کرد؛ جایگاهی که مقداری حفاظت برایشان فراهم آورد، اما خودمختاری‌شان را هزینه کرد. در اوایل سدهٔ هجدهم دو منطقهٔ رزروشده در شهرستان ساوتهمپتون که در محل به «دایره» و «مربع» معروف بودند کنار گذاشته شد؛ سپس در طول یک قرن و نیم، امنای منصوب ایالت زمین را تکه‌تکه فروختند تا جایی که تقریباً چیزی باقی نماند. زبان هم با زمین رفت. در سال ۱۸۲۰ توماس جفرسون که هنوز دنبال نظریهٔ خود دربارهٔ منشأ هندیان بود، ترتیبی داد تا فهرست واژگانی از ادیت ترنر، زنی سالخورده از ناتووی‌ها، ثبت شود. آن فهرست واژه‌ها بیشترین چیزی است که زبان‌شناسان در اختیار دارند و مسئلهٔ تعلق‌شان به ایروکوایی را روشن کرد. آنچه پس از آن آمد، کمتر ناپدیدشدن بود تا پاک‌سازی اداری: بر اساس قانون یکپارچگی نژادی ۱۹۲۴ و در دوران طولانی والتر پلکر، ثبت‌کنندهٔ آمار، خانواده‌های بومی سراسر ویرجینیا در سوابق تولد و ازدواج به‌عنوان رنگین‌پوست بازطبقه‌بندی شدند. این کار جامعه را برای نسل‌ها از نظر حقوقی نامرئی کرد، در حالی که اعضایش همچنان در همان شهرستان‌ها کشاورزی می‌کردند و با یکدیگر در ارتباط ماندند. مجمع عمومی ویرجینیا در سال ۲۰۱۰ به دو سازمان به‌رسمیت شناختن داد: قبیلهٔ هندی ناتووی ویرجینیا و قبیلهٔ هندی چروئنهاکا (ناتووی)، که دومی زمینی نزدیک کورتلند خریده تا محل میراث فرهنگی بسازد. هیچ‌یک از این دو از سوی دولت فدرال به‌رسمیت شناخته نشده‌اند. هر دو از روی بایگانی‌ها، حافظهٔ خانوادگی و فهرستی دویست‌ساله از واژگان، دوباره می‌سازند.